null Beeld

PREMIUM

Nicolette van Dam: “We hadden het geluk dat wij en onze dierbaren gezond waren, maar het leed om ons heen greep me aan”

Ze is actrice, presentatrice, brasserie-eigenaar, Unicef-ambassadeur én moeder. Geen wonder dat Nicolette van Dam haar lege agenda tijdens de lockdown best even lekker vond. Maar het leed greep haar behoorlijk aan. “Ik heb heel wat potjes zitten janken.”Stralend loopt Nicolette over het terras van Brasserie Van Dam. Haar eigen terras, dat een paar dagen geleden sinds de lockdown weer open mocht. Bij de tafel van een oudere dame staat ze langer stil terwijl de vrouw vertelt hoe blij ze is om weer te kunnen lunchen op haar vertrouwde stekkie. Het ontroert Nicolette: “Ik ben blij dat ik de mensen dit weer kan geven, zowel onze gasten als ik hebben ongelooflijk naar dit moment verlangd. Mijn broer, ons team en ik zijn weken bezig geweest met passen en meten en schuiven. Is dit anderhalve meter? Wat kan wel, wat kan niet? Bij de heropening was ik misselijk van de zenuwen. Gelukkig hebben we veel trouwe gasten die graag terugkomen.”

Hoe heb je de afgelopen maanden ervaren?

“Door alle spanning en onzekerheid in de wereld slingerden mijn emoties van links naar rechts. Nog steeds. In maart, nog voor de lockdown, zaten mijn broer en ik met de handen in het haar. Gasten hadden moeite om afstand te houden in de brasserie, wat moesten we doen? Na intensief familieberaad besloten we dicht te gaan – puur voor de gezondheid van gasten en medewerkers. Een dag later gooide de overheid alles dicht. Terecht. Gezondheid staat altijd op één.”

Dat maakte de stress voor (horeca) ondernemers niet minder.

“Het was zeker stressvol. 3, 6, 9 weken... Na elke persconferentie belde ik met mijn broer en liet ik mijn emoties even de vrije loop. Om vervolgens samen te schakelen, want een ondernemer kan niet te lang afwachten. Verbouwen, contact houden met vaste gasten, een take away opzetten. Het was een emotionele tijd. We hadden het geluk dat wij en onze dierbaren gezond waren, maar het leed om ons heen greep me aan. Zo veel mensen ziek, overlijden, niet naar hun ouders of grootouders kunnen, de onzekerheid, het verlies van banen. Bas en ik zijn allebei ambassadeur, ik van Unicef, hij van het Prinses Máxima Centrum. Zo hoorden we hartverscheurende verhalen over kinderen die thuis misbruikt werden of aan hun ziekenhuisbed maar één ouder op bezoek mochten krijgen. Zo schrijnend, ik heb heel wat potjes zitten janken.”

null Beeld

Wat doe je met die emotie?

“We hebben ons meer dan ooit ingezet voor onze goede doelen. We zijn actief op Instagram, niet alleen voor de lol maar ook om er te zijn voor kinderen, ouders en de kinderziekenhuizen. Met een aantal gezinnen onderhouden we intensief contact en spreken we zo nu en dan af. Die betrokkenheid zat er bij mij als kind al in. Als ik me aan iets of iemand committeer, zit dat in mijn systeem. Dan ben je een soort familie. Bas en ik léven onze goede doelen. Als de klik er is, gaan we er vol voor. Het is geen show.”

Is je broer, met wie je de brasserie runt, uit hetzelfde hout gesneden?

“Absoluut. Sebastiaan en ik zitten zakelijk en privé op één lijn. We schelen maar 2,5 jaar en waren vroeger al vriendjes. Onze partners zijn ook goed bevriend. Natuurlijk heb ik hem weleens gepest, en ik geloof dat Sebastiaan ooit per ongeluk mijn voortand eruit heeft geslagen tijdens verstoppertje. Maar ik koester onze hechte relatie.”

Was het je droom om het familiebedrijf over te nemen?

“Ik droomde van een tv-carrière, dus toen ik in 2004 een rol kreeg in de soap Zoop, greep ik die kans. Horeca was mijn passie, maar het was niet per se mijn ambitie om het vak in te gaan. Een horecabestaan is keihard werken, ik was bang dat ik geen leven meer zou hebben.”

Wat veranderde er?

“Op een dag zeiden mijn ouders: ‘Wij willen het stokje overdragen.’ Mijn broer wilde het bedrijf hoe dan ook overnemen, dus toen kwam de vraag: ‘Wat wil jij?’ Ik besefte dat ik was opgegroeid in dit bedrijf. De gedachte dat ik het zou kwijtraken, kon ik niet verkroppen. Met mijn broer besprak ik uitvoerig hoe ik de brasserie kon combineren met mijn andere werk en het moederschap – Lola was net geboren. We besloten het avontuur aan te gaan. Het is geweldig om samen de zaak van je ouders én grootouders over te nemen, als 3e generatie Van Dammetjes.”

Viel het niet tegen?

“Ik vind het heerlijk! Horeca zit in mijn bloed, geeft me energie, hoe moe ik ook ben. Bovendien werken we met een topteam. Met mijn collega Esther ben ik praktisch opgegroeid, zij werkt al bijna 20 jaar bij ons. Alle mensen met wie ik nauw samenwerk, ook buiten de brasserie, sluit ik in mijn hart. En eenmaal daarin, ga je er nooit meer uit. Ik werk ook graag met dierbaren, zoals mijn broer, Bas en mijn beste vriendin. Mensen die ik blind vertrouw en bij wie ik me veilig voel. Dat is de kracht van ons bedrijf, we gaan met z’n allen voor het succes van de zaak. Mijn ouders zijn apetrots – bij de heropening stonden ze met tranen in hun ogen.”

Houden ze zich afzijdig?

“Ze respecteren dat wij nu de beslissingen nemen, maar we leren nog dagelijks van mijn vader. Hij ziet álles: ‘Jongens, echt even die bloemen vervangen nu’.”

null Beeld

Zit het er bij je dochters ook al in?

“100 procent. Voor mij is het ultiem geluk als Lola en Kiki hier rondscharrelen, de tafels afnemen, flesjes sorteren. Lola ‘loopt’ ook niet door de zaak, ze rent met zo’n typische horeca-tred. Onlangs hield ze haar eerste spreekbeurt, over de brasserie, geweldig toch? Het staat niet in verhouding tot grote wereldproblemen, maar ik vind het wel jammer dat door de omstandigheden het laatste kleuterjaar van Kiki een beetje in de soep is gelopen. Omdat Bas en ik gelukkig zijn met 2 gezonde meiden en niet voor een 3e kind gaan, sluiten we echt iets af nu onze jongste naar groep 3 gaat. Ik was klassenmoeder geworden om de juf – ook míjn oude kleuterjuf – te helpen met alle activiteiten. Daar is helaas weinig van terechtgekomen.”

Waren Lola en Kiki blij dat ze weer naar school mochten?

“In het begin vonden ze het wel grappig om les van papa of mama te krijgen, maar na een paar weken was de lol eraf. Lesgeven is absoluut een vak. Zeker in het begin hadden we onze handen vol aan thuisscholing en onze draai vinden. Van mijn opruimplannen, de kelder uitmesten, fotoboeken maken, kwam níks terecht. Maar eerlijk is eerlijk: ik genoot van de quality time. Bas verraste ons elke keer weer; de meiden mochten zijn haar knippen, hij huurde een springkussen voor in de tuin of maakte een bed in de woonkamer voor ons alle 4. Ons doel was om Lola en Kiki met een goed gevoel op deze periode te laten terugkijken, niet met de verwarrende emoties die wij allemaal voelden.”

Hebben zij door dat hun ouders bekend zijn?

“Ja, ze zijn vooral trots. Ze plukken ook de vruchten van die bekendheid, ze mogen soms backstage bij een concert.”

Ben je soms bang dat je ze verwent?

“Ik weet niet wat voor leven ze later gaan leiden, dus ik wil niet dat ze denken dat dit allemaal ‘gewoon’ is. Ik vind het belangrijk om te relativeren. Dat doen we enerzijds door zo normaal mogelijk te doen, en anderzijds door te benadrukken dat ‘backstage mogen’ juist níet normaal is, maar heel bijzonder. We bidden ook elke avond, dat is ingebracht door onze Kim. Zij is de oppas en onderdeel van ons gezin. We houden elkaars hand vast en bidden voor familie en voor mensen die het nodig hebben. Om de beurt dankt iemand voor de dag, voor het fijne spelen, het lekkere eten. Het is aandoenlijk om de dag door de ogen van je kind te zien, hoe zij met hun ogen dicht voor een ander bidden en dankbaar zijn.”

Wat is het ‘geheim’ van een harmonieus gezin?

“Lol maken, liefde geven, geborgenheid bieden en af en toe familieberaad houden. Zeker de afgelopen maanden, als je soms wat feller tegen elkaar wordt omdat je non-stop met z’n allen binnen 4 muren vertoeft, was dat een gouden greep. Zodra we merkten dat een van ons begon te snauwen, zeiden we resoluut: ‘Oké, en nu met z’n vieren bij elkaar komen, even samen praten.’ Als ik dat zeg, komen de kinderen ook binnen een seconde. Ze weten dat het dan serieus is. Het volgende gezinsoverleg zit er alweer aan te komen, vermoed ik, over de video’s van Lola. We brengen onze kinderen bewust nooit herkenbaar in beeld op de socials. Dat betekent ook geen eigen YouTube-kanaal. Lola vindt dat steeds moeilijker. Alleen wij kunnen haar video’s zien en ik voel aan alles dat het gesprek om dit open te breken dichterbij komt. Maar ik vrees dat ze nog een paar jaar geduld moet hebben.”

Zitten jij en Bas op één lijn als het gaat om opvoeding?

“Ja, maar dat betekent niet dat we overal hetzelfde op reageren. Laatst wilden Bas en ik na maanden ‘binnen’ weer eens een avondje samen weg. Even wat tijd voor elkaar. De meiden waren inmiddels zo gewend om alles mét ons te doen, ze wilden mee. Ik laat me dan makkelijker bespelen, terwijl Bas op zulke momenten duidelijk zegt: ‘Nee, gaat niet gebeuren, klaar.’ Als we onderling discussie of gedoe hebben gehad, denk ík eerder: vandaag is een nieuwe dag, we laten het achter ons. Bas wil alles uitpraten, doorspreken of samenvatten. Stiekem vind ik dat best fijn.”

Jullie leven klinkt perfect. Is het ook weleens hommeles in huize Smit-Van Dam?

“Bas en ik zijn bijna 14 jaar samen, dus we hebben heus wel onze dingetjes, maar niet vaak. Daarbij hang ik niet snel de vuile was buiten. Op sociale media zijn we een open boek, dat vind ik genoeg. Ik ben een binnenvetter. Vroeger hing ik erg aan de mening van anderen, maar dat probeer ik los te laten. Ingewikkelde kwesties bespreek ik met Bas, mijn broer, mijn ouders en beste vriendin Leontine. Ieder gezin heeft drama’s of verdrietige periodes, maar ik kies er bewust voor om me niet op de nare dingen te focussen. Dat is een soort overlevingsstrategie. Bas en ik komen allebei uit een gezin van positieve mensen die vooruitkijken en vasthouden aan ‘het goede’. Dat móet gewoon. Samen proberen we elk baalmoment een positieve draai te geven. Natuurlijk is er soms iets mis, maar het is de kunst hoe je ermee omgaat. Aan het einde van de dag douche ik alle negativiteit van me af, ik zet mijn schouders eronder en ga ervoor. Met bij de pakken neerzitten bereik je niets.”

Over bereiken gesproken: wat zijn je ambities?

“Het voelt nog steeds gek om te schakelen naar het ‘normale’ leven. Alsof het een nieuwe manier van denken vergt, nu we maandenlang met z’n allen abrupt zijn stilgezet. Eerst wist ik weken van tevoren hoe mijn agenda eruitzag, nu heb ik nog geen idee wat ik komend weekend ga doen. De toekomst voelt verder weg, alles is anders. Ik kan mijn ouders en oma nog niet eens knuffelen. Door corona ben ik meer met het nu bezig en ik kijk anders naar hoe ik mijn tijd indeel. Ik wil het niet meer zo druk hebben als toen. Wel druk, maar niet té druk. Ik merkte aan mijn lijf dat ik vaak op het randje zat van wat ik aankon. Zonder deze verplichte rustfase was ik daar niet achtergekomen. Die lege agenda was zo gek nog niet.”

Van een lege agenda lijkt geen sprake gezien de verschillende bedrijven die je met Bas runt, naast je tv-en acteerwerk, de brasserie, een managementkantoor met je man en beste vriendin, je ambassadeursfuncties en het moederschap...

“En een puppy die ’s nachts ligt te piepen! Als je het zo opsomt denk ik: wat heftig en veel. Ik zeg altijd: niet op één paard wedden. En het is gewoon zo leuk allemaal, het geeft me energie. Ik hoef niet meer 3 tv-programma’s tegelijk te hebben, daar haal ik geen geluk uit. Maar al die dingen die je net opsomt... Ik kan niet anders zeggen: daar leef ik voor.”

Dit is Nicolette

Duizendpoot Nicolette van Dam (35) runt met haar broer een brasserie in Amsterdam. Ze heeft een moeder-dochterkledinglijn met Shoeby en een sneakerlijn met REHAB. Ze is verder actrice, presentatrice, mede-eigenaar van managementkantoor Gamechangers en participeert als ondernemer in verschillende bedrijven. Ze is ambassadeur van Unicef en van de Nationale Postcodeloterij en zet zich met haar man Bas Smit actief in voor diverse goede doelen zoals het Sophia Kinderziekenhuis, PMC en het Emma Kinderziekenhuis. Nicolette en Bas hebben twee dochters: Lola-Lily (8) en Kiki-Kate (6).

Tekst: Kim Hopmans. Fotografie: Esmée Franken.Styling: Famke Mesman. Haar en make-up: Marie Sophie Steenaert.Met dank aan: Bernie’s Beachclub (locatie), M.M.V.: H&M (gestippelde rok en top, witte rok en kanten top, ketting), Antik Batik (print short en top), Scotch & Soda (trui), Reiko (jeans short).

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden