null Beeld

Nicoline werd verliefd op de Afrikaanse Balla: “Ik voel me soms schuldig dat hij zijn familie zo mist”

Nicoline (37) wist één ding zeker toen ze voor een stage naar Gambia vertrok: ze zou niet verliefd worden op een Afrikaan. Veel te ingewikkeld allemaal. Toen ontmoette ze muzikant Balla (41). “Onze liefde werd flink op de proef gesteld.”

“Gambia is een overwegend islamitisch land. Als Balla en ik hand in hand over straat liepen, werd daar raar van opgekeken omdat we niet getrouwd waren. Omdat we aan elkaar en de gemeenschap wilden laten zien dat we serieus waren, besloten we te trouwen. Niet voor de wet, maar voor de plaatselijke gemeenschap. Dat betekende dat Balla’s familie en mijn Afrikaanse gastgezin met elkaar in onderhandeling moesten.

Zijn familie moest duidelijk maken dat Balla voor mij zou zorgen. Ze moesten beloven dat hij een bed voor me zou regelen, hij moest een bedrag – een soort bruidsschat – betalen in lokale noten en hij moest zorgen voor 75 blikjes cola en Fanta voor de gasten. Vervolgens werden er gebeden en allerlei wensen uitgesproken. Pas toen kon het trouwfeest eindelijk beginnen. Mijn familie was er niet bij, maar dat vond ik niet gek. Het voelde voor mij meer als een soort verloving dan een bruiloft.

Heet en stoffig

“Ik ben opgegroeid in de polder tussen de koeien en studeerde in Leiden culturele antropologie en daar hoorde een buitenlandse stage bij. Het werd Gambia. De eerste dagen dat ik daar was, kon ik alleen maar huilen. Ik sliep in een klein hutje zonder stromend water en elektriciteit. Het was er heet, stoffig en het hele land lag op zijn gat omdat het ramadan was. Eigenlijk wilde ik maar één ding: naar huis. Dat veranderde toen ik in een gastgezin opgenomen werd. Een familie met negen kinderen. Ze zagen me al snel als hun eigen dochter en vonden het niet nodig dat ik kost en inwoning betaalde. Als ik even alleen op mijn kamer aan het werk was, stuurden ze een van de kinderen om te kijken of ik niet eenzaam was. Ik noem hen nog steeds mijn Afrikaanse familie.

Tijdens mijn stage deed ik onderzoek naar Afrikaanse muziek. Ik regelde daarom een interview met een zanger van een bekende reggae-band. Dat was Balla, de Jan Smit van West-Afrika, die steeds op straat werd aangesproken omdat ze met hem op de foto wilden. Ik interviewde hem over zijn toekomstdromen. Ik vond hem een intrigerende man, maar de vonk sloeg niet meteen over. We waren allebei nog verwikkeld in een andere relatie.”

Toch stapelverliefd

“Na mijn afstuderen kwam ik voor vrijwilligersprojecten vier jaar lang telkens een paar maanden per jaar naar Gambia. Balla kwam ik een paar jaar na onze eerste ontmoeting weer tegen via een wederzijdse vriend. Ik vond het erg leuk om hem te zien en dat was wederzijds. We gingen met onze vrienden naar optredens en uit eten. Hij vertelde honderduit over zijn muziek, ik over de projecten die ik deed in Gambia. Hoewel ik echt mijn reserves had ten opzichte van een buitenlandse liefde, kon ik niet tegenhouden dat ik stapelverliefd op hem werd. Op een dag grapte hij tegen me: ‘Ooit word je mijn vrouw, dat weet ik zeker’. Ik moest er hard om lachen, maar een jaar later was het al zo ver.

In de tijd die ertussen lag, werd onze liefde flink op de proef gesteld. Ik moest naar huis omdat mijn visum was afgelopen en ik weer in Nederland aan het werk moest. Ik miste hem vreselijk, ’s avonds belde ik er honderden euro’s aan belkaartjes doorheen. Zo snel als ik kon ging ik weer een week naar Gambia. Maar opnieuw moesten we afscheid nemen. Ik wilde onze liefde een kans geven en vertrok opnieuw voor drie maanden naar Gambia, we hebben in die periode ook nog in Senegal – Balla’s geboorteland – gewoond. We wilden bekijken of we in West-Afrika een toekomst konden opbouwen, maar het bleek ongelooflijk moeilijk voor mij om daar een baan te vinden. Daarnaast werd ik doodziek. Ik kreeg een longontsteking en daaroverheen nog malaria ook. Steeds vaker dacht ik: een toekomst met Balla wil ik wel, maar een toekomst met kinderen in dit land – met alle gebrekkige medische voorzieningen – niet. Om mijn land en familie te leren kennen, kwam Balla daarna naar Nederland. Toen we op Schiphol aankwamen, stonden mijn ouders, broers, oom en tante en een paar goede vriendinnen ons op te wachten. Balla voelde zich ontzettend welkom. Het was heel fijn dat hij kon zien hoe mijn leven in Nederland eruitzag en kennis kon maken met al mijn vrienden en familie hier. We bezochten Madurodam en schaatsten op de Uithof, hij was net Bambi op het ijs. Balla had het zo koud! En weer stond ik met een gebroken hart te huilen op Schiphol toen hij het vliegtuig terug moest pakken en vloog ik zo snel mogelijk weer zijn kant op.”

“Balla is de Jan Smit van West-Afrika. 
Hij werd steeds 
op straat aangesproken 
voor een foto”

null Beeld

Visum

“Nadat we voor de Gambiaanse gemeenschap getrouwd waren, besloten we dat onze toekomst in Nederland zou liggen. Ik ging terug naar huis en probeerde daar een visum voor Balla te regelen. Dat leverde veel verdriet en spanning op. Steeds weer nieuwe brieven van instanties op de mat met het verzoek om nog meer informatie. Telefoonrekeningen om te bewijzen dat we echt een relatie hadden. Vragenlijsten die moesten worden ingevuld door familieleden. Salarisstroken om te laten zien hoeveel ik verdiende. En ik er wel honderd keer achteraan bellen om te vragen hoe het ervoor stond.

We zijn maandenlang in onzekerheid geweest of het wel zou lukken om Balla naar Nederland te krijgen. Iedere avond skypten we urenlang met elkaar. Net zolang tot de beslissing kwam: Balla en ik konden samen zijn in Nederland. We hebben voor de computer via Skype staan juichen. Ik voelde de spanning van mijn schouders glijden. Het moment dat Balla en ik elkaar daarna weer vasthielden, wilden we elkaar nauwelijks meer loslaten. Eindelijk waren we samen.”

“In het begin ergerde ik me aan het feit dat Balla totaal niet kan plannen”

Alleen

“De basis tussen mij en Balla is heel goed. Maar net zoals ieder ander stel hebben wij natuurlijk ook onze ups en downs gekend. De periode van wachten op het visum was verschrikkelijk. Voor Balla was en is het ook niet altijd makkelijk om zijn draai in Nederland te vinden. Het is hier gewoon zo anders. Hij is gewend aan het buitenleven in Afrika, het klimaat. En hij is niet gewend om alleen te zijn. Sterker nog: sinds het moment dat hij mij leerde kennen, had hij nog nooit alleen geslapen. In Afrika is het gebruikelijk om altijd met een familielid op de kamer te slapen. Zoiets als eenzaamheid – vooral bij ouderen – kennen ze daar niet. In het begin viel het hem ook tegen dat hij geen werk kon vinden. In eerste instantie was er helemaal geen werk omdat het crisistijd was. Later werkte hij in een fabriek en in een hotel. Gelukkig is er voor hem altijd nog de muziek, waar hij ook wat mee verdient. Ik denk dat hij zich hier ook meer geworteld voelt sinds hij vader is geworden van onze zoons.

In het begin kon ik me nog wel ergeren aan het feit dat Balla totaal niet kan plannen. Hij kon bijvoorbeeld soms in een weekend drie optredens in drie verschillende landen inplannen. Een volledig onhaalbaar schema natuurlijk. Ook een agenda had hij nog nooit gezien tot het moment dat ik hem er eentje gaf. ‘Daar kun je verjaardagen in opschrijven’, zei ik. ‘Die vieren wij nooit’, gaf hij als antwoord. Inmiddels ben ik degene die bij ons thuis de planning doet. En daar complimenteert hij me vaak mee. ‘Ik vind het toch zo knap dat jij precies weet wanneer onze oudste naar judo moet en wanneer hij een verjaardagspartijtje heeft.’ Op mijn beurt heb ik van hem geleerd om de dingen meer op zijn beloop te laten. Om als ik een vrije dag heb, die niet helemaal vol te stouwen met afspraken, maar gewoon maar te kijken wat er gebeurt. Vaak wordt het dan een heerlijke ontspannen dag waarbij we met de kinderen een ijsje gaan eten of de stad in gaan.”

“Ik heb van hem geleerd om de dingen meer op zijn beloop te laten”

Nijntje en Kikker

“Ik vind het moeilijk dat Balla zijn familie zo mist. Hij probeert eens per jaar die kant op te gaan, maar de rest van de tijd zal hij het zonder ze moeten doen. Ik voel me daar soms schuldig over. Het liefst zou ik hem af en toe een paar uur naar Afrika willen toveren. Gelukkig ken ik zijn familie goed, dus kunnen we het erover hebben. Als we veel over ze praten, zijn ze toch een beetje bij ons. We dromen er weleens over om later – als de kinderen groot zijn – de helft van het jaar in Afrika te gaan wonen. Dat we op die manier het beste uit twee werelden zouden hebben. Maar voor nu zijn we tevreden in Nederland. Balla trommelt met onze zoontjes op de djembé, maar leest ze ook voor uit Nijntje en Kikker – boekjes waar hij zelf ook Nederlands mee heeft geleerd. Als ik dan naar ze kijk, voel ik me trots. Het is geen makkelijke weg geweest, maar ik heb de drie leukste mannen van de wereld.”


PS: Het verhaal van Nicoline en Balla was te zien bij het tv-programma Grenzeloos Verliefd. Nieuwe afleveringen van het programma starten komend najaar weer op Net5.

Tekst: Merel Brons, Fotografie: Petronellanitta, Styling: Gwendolyn Nicole. Haar en make-up: Astrid Timmer

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden