null Beeld

“Nieuwe test op baarmoederhalskanker werkt niet goed”

De nieuwe testmethode voor baarmoederhalskanker die volgend jaar wordt ingevoerd, is niet goed genoeg. Er worden diagnoses van kanker mee gemist. Daarvoor waarschuwt een groep verontruste analisten.

Helene van Santen

"We maken ons grote zorgen", zegt Mieke Sanders, woordvoerster van negen analisten uit verschillende ziekenhuizen, in De Volkskrant. "Er is een groep vrouwen die onnodig risico loopt." Bij onderzoeken naar baarmoederhalskanker wordt gekeken naar de aanwezigheid van het hpv-virus. Maar niet alle gevallen van baarmoederhalskanker worden door dit virus veroorzaakt en daardoor worden met de nieuwe test diagnoses gemist.

Slecht nieuws

Hoe belangrijk een vroegtijdige diagnose is, weet Sjet Rozenberg-Postma (43). De verpleegkundige en moeder van vier kinderen kreeg een paar jaar geleden te horen dat ze baarmoederhalskanker heeft. Ze vertelt: "De agressieve vorm. Mijn gynaecoloog, tevens mijn collega, belde zelf: 'Het is geen griepje, Sjet, dit is ernstig', zei hij. Mijn eigen slechtnieuwsgesprek. Als verpleegkundige ben ik vaak bij dat van anderen geweest. Ik heb me weleens afgevraagd hoe ik zou reageren als ik zélf slecht nieuws kreeg: overstuur of juist nuchter? Vanaf mijn eerste foute uitstrijkje, een half jaar eerder, ben ik in mijn rol van verpleegkundige gebleven. Met m’n gynaecoloog besprak ik de uitslagen van de onderzoeken in medische termen en Latijnse benamingen. Zakelijk, alsof het niet over mij ging. Het voelde veilig en ver weg, maar nu wist ik dat ik al die tijd mijn kop in het zand heb gestoken. Want het ging wel degelijk over mij."

Lees ook: Meepraten: “Hoezo ‘gevecht’ tegen kanker?”

Overlevingskans

"'Moet ik me zorgen gaan maken?', vroeg ik mijn collega. Het antwoord was ontnuchterend. 'Je overlevingskans is 80% procent, maar je hebt 20% kans dat je het niet haalt.' Toen ik ophing, trilden mijn benen. Huilen kon ik niet, dat deed ik later pas. Ik was boos; dit was nota bene m’n collega, en nu zei hij dat mijn kinderen hun moeder konden verliezen? Ik wilde het niet horen. Maar ik kon niet meer doen alsof het niet zo was. Die avond hebben mijn man Sjoerd en ik het nieuws tijdens het eten aan de kinderen verteld. Ze huilden. En ze vroegen me: mam, ga je dood? Ik kon geen beloftes doen. Niet aan hen, niet aan Sjoerd, niet aan mijn familie. Ik voel me de dader van hun verdriet."

Buikpijn

"De volgende ochtend vroeg hoor ik gerommel in de keuken. M'n oudste zoon Rick (toen 17) was de vaatwasser aan het uitruimen en brood aan het smeren. Iets wat hij normaal nooit doet. 'Ik wilde je laten slapen mam, ga maar weer naar bed', zei hij. Mijn grote zoon voelde zich verantwoordelijk en dat ontroerde me. Maar tegelijkertijd kreeg ik er buikpijn van. Want het is zo onnatuurlijk: hij is het kind, ík moet degene zijn die verzorgt. Eén voor één kwamen de andere kinderen beneden. Mirte van 15, die normaal weinig behoefte aan aanraking heeft, knuffelde en kuste me. Ik schoot vol, hield haar stevig vast. Ook Anne Marre van 11 kroop tegen me aan. De jongste, de 5-jarige Lieke, snapte er allemaal niet zo veel van. Maar ze voelde de spanning. Ze was onrustig en wilde het liefst weg."

Lees ook: Eefje heeft het borstkankergen: “Mijn borsten waren tikkende tijdbommen”

Broodnuchter

"Nadat mijn kinderen naar school zijn gegaan, ben ik op bezoek bij mijn ouders gegaan. Ze waren in shock toen ik ze de dag daarvoor had verteld dat ik ziek ben. Mijn moeder brak toen ze me zag. Haar witte gezicht en rode ogen verraadden dat ze de hele nacht om mij heeft gehuild. 'Het komt goed, we zijn er op tijd bij', zei ik om de spanning weg te nemen. Ik zag dat mijn vader vocht tegen de tranen. Mijn broodnuchtere, sterke vader. Maar hij hield zich goed en legde zijn hand op m’n schouder. Wat voelde dat fijn. 's Middags op het schoolplein van mijn kinderen werd ik staande gehouden. Een moeder die ik amper kende, omhelsde me en zei hoe vreselijk ze het vindt. Ik kon me niet inhouden en begon te huilen, een waterval aan tranen. Ik schrok er zelf van. Andere moeders kwamen om ons heen staan, sommigen huilden mee. Om mij. Dit is dus écht erg, besefte ik."

Sjet Rozenberg-Postma schreef het boek "Help… de zuster is ziek" over haar ervaringen.

Interview: Belinda Fallaux. Bewerking: Helene van Santen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden