null Beeld

Oud-topsporter Gregory Sedoc: “Ik worstel met mijn depressie”

Een mooie baan bij de politie, een glanzende tv-carrière en een leuk gezin. Gregory Sedoc lijkt voor het geluk geboren. Toch heeft de oud-atleet ook in zijn leven de nodige hordes te nemen. “Over die kant van mij kan ik niet zomaar op tv vertellen.”

Horde 1: werken in coronatijd

“Toen de coronacrisis begon, ging ik van ‘heel erg druk’ naar ‘bijna niks te doen’. Dat was wel gek. Mijn politiewerk in de Haagse Schilderswijk ging natuurlijk wel gewoon door. Na een tijdje kwamen er Zoomvergaderingen bij en moest er van alles geregeld worden voor de Invictus Games, waarvan ik in het bestuur zit. Financieel levert het allemaal niet veel op, maar ik vond het ook wel fijn om tijd te hebben om na te denken over de kant die ik op wil in mijn leven. Na het beëindigen van mijn atletiekloopbaan in 2016 ben ik voor mijn gevoel nog een beetje zoekende. Slimme topsporters, zoals Epke Zonderland, hebben als ze stoppen altijd wel een plan. Maar er is een grote groep die het niet meteen weet, en daar hoor ik bij. Inmiddels begin ik te denken dat ik op de juiste weg zit door veel verschillende dingen te doen: bij de politie werken, programma’s en boeken maken, presentaties geven. Mensen zeggen: concentreer je nou op één ding, maar ik denk dat ik juist beter presteer door alles een beetje te doen. Bij mij is geen dag hetzelfde en daar geniet ik van. Marcha, mijn vrouw, leidt als communicatieadviseur een geregeld leven. Ze gaat naar kantoor, klapt haar laptop open en gaat aan de slag. Zij gedijt daarbij, maar mij moet je dat niet aandoen. Als er iets van regelmaat in mijn werk komt, haak ik af.

Televisie is toevallig op mijn pad gekomen toen ik als analist werd gevraagd bij de NOS, daarmee wil ik zeker verder. Ik vind het superleuk om te doen. Ik wil graag mooie programma’s blijven maken, over onderwerpen die dicht bij me staan: sport, wetenschap. Veel televisiemensen dromen van een eigen talkshow, maar die kant wil ik niet op. Eva Jinek doet dat fantastisch, net als Sven Kockelmann en Margriet van der Linden. Zij doen meer dan de vragen op hun lijstje afwerken, zij kunnen ook goed luisteren en inspelen op wat ze horen. Ik weet van mezelf dat daar mijn kracht niet ligt.”

Horde 2: gelegenheids-rapper

“Toen ik voor het programma HipHop Stars werd gevraagd, zei ik dat ik er geen zin in had: te druk, past niet bij me – ik kan helemaal niet rappen! Maar daarna dacht ik: misschien is dit wel een mooie manier om mijn verhaal te vertellen. Ik moest aan Héctor Lavoe denken. Ken je hem? Hij was een salsamuzikant uit Puerto Rico. Marc Anthony speelt de hoofdrol in de film over zijn leven, El Cantante. Dat is ook de titel van een beroemd nummer van Lavoe, waarin hij zingt dat het publiek geen idee heeft van hoe hij zich voelt. Zij zien alleen maar de buitenkant van Héctor Lavoe, de grote ster, ze weten niet hoe depressief hij zich vanbinnen voelt. Toen ik die film zag, schrok ik. Ik wil niet zeggen dat het bij mij net zo is, maar ik herkende er wel wat in. Ik doe me ook vaak vrolijker voor dan ik ben. Dat is begonnen in 2012, ik weet het nog precies. Ik zat in de trein terug van de Olympische Spelen in Londen en ineens voelde ik me niet goed. Misschien ben ik moe, dacht ik, dat gaat op vakantie wel weer over. Maar dat nare gevoel bleef tijdens de vakantie hangen en ook toen ik daarna weer aan het werk ging. Ik snapte er niks van, ik had totaal geen energie. Via de sportarts kwam ik bij een psychiater terecht, die me vertelde dat ik een depressie heb. Sindsdien worstel ik daarmee. Dat is een kant van mij waarover ik niet zomaar op televisie kan vertellen: jongens, ik voel me eigenlijk verschrikkelijk. Bij HipHop Stars kon ik dat verhaal wél kwijt, ook omdat ik bij het verwoorden daarvan door Akwasi werd geholpen. Voor mij ging het niet om het rappen, maar om het onder woorden brengen van wat ik voel. Het was een prachtige ervaring.”

Horde 3: de depressie

“De psychiater die ik destijds sprak, zei: als jij beter wilt worden, zul je je leven moeten aanpassen. Er is medicatie overwogen, maar hij vond: als het zonder kan, doe het dan zonder. Ik kreeg handvatten over hoe ik het zou kunnen doen en daar heb ik veel aan. Om me goed te voelen, heb ik geleerd, moet ik op mijn energie letten. Niet te lang achter de laptop zitten, veel pauzes nemen, dat soort dingen. Daarin neem ik mijn verantwoordelijkheid. Marcha hoeft nooit tegen me te zeggen dat ik mijn laptop moet dichtklappen. Ik heb goede en slechte dagen. Als ik een slechte dag heb, vertel ik dat wel aan haar, maar ik weet zelf wel wat ik dan moet doen. Ze merkt weinig van mijn depressie, dat hoop ik in ieder geval. In die zin ben ik streng voor mezelf: ik reageer mijn stemmingen niet op een ander af.

Op zichzelf valt er op deze manier heel goed mee te leven, maar het scherm dat in 2012 tussen mij en de wereld kwam te staan, is er nog steeds. Het is alsof ik niet meer echt in verbinding sta met mijn emoties. Met name vrolijkheid voel ik niet meer zoals vroeger. Daar baal ik van. Ik was altijd super happy, maar dat is weg. In het begin schaamde ik me ervoor. Waarom voel ik me zo? Ik heb een heerlijke jeugd gehad in een liefdevol en sportief gezin, dus dat is het niet. Er is gewoon een stofje in mijn hersenen dat niet goed werkt. Op een dag zei een meisje met wie ik op Papendal trainde tegen mij: ‘Greg, als je ziek bent ga je naar de dokter en krijg je medicijnen. In jouw geval is er iets met je hoofd en ga je naar een psycholoog. Er is niks om je voor te schamen.’ Dat zal ik nooit vergeten. Geleidelijk verdween de schaamte, en kon ik ook aan de buitenwereld vertellen wat er met me aan de hand is. Ik kon het trouwens niet eens meer verborgen houden, want ik kwam nergens meer opdagen. Ik trainde en verder sloot ik mezelf op. Een sportgala belde ik gerust een uurtje van tevoren af. Dat begon op te vallen. Ik moest het vertellen.”

Horde 4: het huwelijksaanzoek

“Je kunt je vrouw maar één keer ten huwelijk vragen, en ik wilde het goed doen. Uit eten gaan en dan bij het toetje een ring tevoorschijn halen, dat ging hem niet worden. Het moest bijzonder zijn, met onze families en onze vrienden erbij. Ik zei tegen Marcha dat ik een bioscoop had afgehuurd om te vieren dat dit mijn laatste jaar in de atletiek werd. Zij begon zich er meteen mee te bemoeien: dan moet je die uitnodigen en die. Houd op, dacht ik. ‘Ik regel het allemaal’, zei ik, ‘zorg jij er maar voor dat je er om halfzes bent.’ En toen was ik er dus nog niet. Ging zij bellen: ‘Waar blijf je? Iedereen is er al!’ Ze begreep er helemaal niks van toen mijn broer haar naar haar plaats bracht en er een film werd ingezet. Die had ik voor deze gelegenheid gemaakt: ik was met vriendinnen van haar gaan praten, ik had opnames gemaakt van de buurt waarin ik ben opgegroeid, dat soort dingen. In de film zie je me naar die bioscoop rijden en op het moment dat ik daar voor de deur sta, stapte ik in het echt de zaal binnen. Het gaat natuurlijk niet om mij, maar om jou, zei ik. Ik ging op de knieën en vroeg haar ten huwelijk. De dag daarvoor had ik haar ouders al om haar hand gevraagd. Marcha was echt heel erg verrast. Het was heel vet, en de bruiloft was nóg mooier.”

Horde 5: een goede vader zijn

“Ik kom uit een Surinaams gezin en zo voed ik mijn kinderen ook op. Een Surinaamse opvoeding betekent: luisteren naar wat je ouders zeggen. Met twee woorden spreken. Schoenen uit als je binnenkomt. Duidelijke regels, kortom. Gelukkig heeft Marcha een vergelijkbare opvoeding gehad en zijn we het daarover eens. Mijn ouders deelden nog weleens een corrigerende tik uit, dat doe ik niet. Het is ook nergens voor nodig: door middel van goede communicatie kun je veel oplossen. Dat is me in mijn politiewerk tot nu toe gelukkig ook altijd gelukt. En dan is Ruben nog eens een schat van een jongen, heel lief en slim ook. Ik weet niet of ik al zover was toen ik vier was. Ik weet wel dat mijn vader een veel betere vader was dan ik ben. Hij ging ’s ochtends vroeg naar zijn werk, daarna gaf hij atletiektrainingen, en daarnaast had hij een gezin met vier jongens. Vier jóngens! Na vijf minuutjes voetballen met Ruben ben ik al moe. Hij weet het: papa moet nu even rusten. Dan voel ik me zo schuldig. Maar als ik te lang doorga, betaal ik een prijs van somberte en vermoeidheid, dus ik kan het echt beter niet doen. Hopelijk kan ik Ruben andere dingen bieden en toch een goede vader voor hem zijn.

Marcha wilde graag een tweede kind en omdat zij iets ouder is dan ik, begon de tijd te dringen. Ik wilde het ook wel, maar ik was bang dat ik het niet aan zou kunnen, en dan is er geen weg terug. Pas toen ik in 2018 meedeed aan Expeditie Robinson kon ik die angst opzijzetten. Het ging daar goed met me, maar er gaan daar wel dagen voorbij waarin je niks te doen hebt en dus alle gelegenheid krijgt om je leven te overdenken. Ik kwam tot de conclusie dat het wel erg egoïstisch zou zijn om Marcha en Ruben zoiets essentieels te onthouden alleen omdat ik het zo zwaar vind. Ik ben zelf tussen broers opgegroeid, ik gunde Ruben ook een broertje of een zusje. Als God het wil, besloot ik toen, komt er een tweede. Het heeft even geduurd, maar toen kwam Emily, echt een cadeautje. Het gaat heel goed met z’n vieren.”

Horde 6: de zonder-sport-zomer van 2020

“Ik zou voor de NOS naar de EK Atletiek in Parijs en naar de Olympische Spelen in Tokio gaan, maar dat gaat dus allemaal niet door. Wat er door het coronavirus nu in de wereld gaande is, vind ik natuurlijk vele malen erger, maar dit is ook hard. Ik denk eigenlijk niet dat de Olympische Spelen volgend jaar zullen doorgaan en zeker niet met publiek erbij. Ik hoop van wel natuurlijk, maar ik kan me niet voorstellen dat men volgend jaar ineens wel zo veel mensen op een kluitje wil hebben. Het voetbalseizoen zal ook wel zonder publiek van start gaan. We gaan een heel nieuwe wereld tegemoet.

Dat er zo veel sportevenementen niet doorgaan, is niet alleen vervelend voor de sporters en de industrie – de marketing, de sponsoren, etcetera – maar ook voor de mensen thuis die de ontspanning missen die je krijgt door naar sport te kijken. Vergis je niet: sport is de grootste entertainmentindustrie die er is. Veel mensen hebben het nodig: een biertje drinken en voetbal kijken op zondag. Een paar maanden zonder redden ze natuurlijk best, maar als het heel lang gaat duren, gaan ze misschien rare dingen doen. Daar kan ik me zorgen over maken.

Zelf kom ik de zomer wel door hoor, zonder wedstrijdsport. Er is genoeg te doen, daar zorg ik wel voor. Ik vind het fijn om iets omhanden te hebben. Omdat ik veel zou werken, hadden we onze grote vakantie voor december gepland, dus nu blijven we thuis. Ik ben net aan een post hbo-opleiding tot vitaliteitscoach begonnen, wat handig is in verband met de loopschool die ik wil beginnen én voor een nieuwe functie bij de politie. Dus er moet gestudeerd worden. Verder ga ik in huis klussen, de tuin opknappen en lekker met de kinderen spelen. Deze zomer vind je me in en om mijn huis, en dat is óók goed.”

Meer over Gregory

Gregory Sedoc (38) was een succesvol hordeloper en is nu hoofdagent in de Haagse Schilderswijk en televisiemaker. Hij is de vaste atletiek-analist bij de NOS en maakte bij AVROTROS de programma’s Sportlab Sedoc (2019) en Knappe Koppen (2020). Met zijn vrouw Marcha van Zee heeft hij twee kinderen: Ruben (4) en baby Emily.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden