null Beeld

Patrick (40): “Alle kinderen gingen in het weekend naar huis, maar ik moest blijven”

Patrick Wijnhard moest op zijn achtste naar een Limburgs internaat. Hij werd er uitgescholden en geterroriseerd door andere kinderen. “Ik snapte het niet. Wat had ik niet goed gedaan?”

Online redactie Libelle

“Ik was een jochie van acht dat al veel wist van het leven. Te veel. Ik had twee zusjes en een broertje voor wie ik zorgde als mijn moeder dagen niet thuiskwam. Als ze te lang weg bleef, zocht ik haar op de Amsterdamse Zeedijk. Ze was verslaafd aan drugs en ik wist dat ze van ons hield, maar niet voor ons kon zorgen. Ik voelde de bui al hangen toen mijn twee zusjes uit huis werden geplaatst. De een was een baby, de ander twee jaar oud. Twee schattige meisjes voor wie een warm pleeggezin werd gevonden. Voor mijn vijfjarige broertje en mij lukte dat niet. Niemand zat op twee van die bijdehante gastjes te wachten. Bij mijn vader intrekken was geen optie. Hij woonde bij mijn oma: een ontzettend lieve vrouw met niet zo’n sterke gezondheid. Zij kon niet voor ons zorgen.

Toen mijn broertje en ik op een dag uit elkaar werden gehaald, raakte ik in paniek. Door dat cowboybestaan bij onze moeder waren wij aan elkaar verbonden. Alle ellende maakten we samen mee. We bikkelden ons erdoorheen. Ik voelde me ontzettend verantwoordelijk en nu we uit elkaar werden gehaald, twijfelde ik aan mezelf. Wat had ik niet goed gedaan?”

In een witte wereld

“Mijn broertje werd naar een ander kindertehuis gestuurd dan ik. Hij kwam in Rotterdam terecht, ik in Amstelveen. Waarom? Geen idee. Ik voelde me zo alleen dat ik steeds wegliep naar huis. Om dit te stoppen, werd ik tweehonderd kilometer verderop weggestopt in een Limburgs internaat. Ik was een hartstikke leuk kind, in Amsterdam liep iedereen met me weg. En nu ging opeens, pats boem, het licht uit. Ik was de enige donkere jongen in een volledig witte wereld. Duivel, Zwarte Piet: ik kreeg van alles naar mijn hoofd. Het ging niet meer om wie ik was, maar om hoe ik eruitzag. Ik werd geslagen, uitgescholden en geterroriseerd door andere kinderen en de groepsleiding greep niet in. De veiligheid en stabiliteit die je als kind zo nodig hebt, kreeg ik niet.

Moederrol

Alle kinderen gingen in het weekend naar huis, maar ik bleef. Amsterdam was te ver weg, maar er was ook niemand die me kon komen halen. Gelukkig was er groepleidster Beppie. Zij ging blind voor me. Zij nam meteen de moederrol op zich. Al snel noemde ik haar ‘moeders’, zo belangrijk was ze voor mij. Net als ‘ma’, de Surinaamse vrouw uit Roermond wier dochters vlechtjes in mijn haar maakten. Op mijn vijftiende mocht ik bij haar wonen. Haar gezin werd mijn familie. Moeders en ma gaven mij wat mijn eigen moeder me niet kon geven: een leven waarin ik werd gezien. Bij hen kon ik mezelf zijn. Kind zijn. Dat voelde zó goed. In mijn huidige leven staat mijn Amsterdamse ‘tante mams’ het dichtst bij me. Ik ken haar al sinds mijn kindertijd. Ze is geen familie, maar ik noem haar wel tante. We bellen elkaar dagelijks. Met mijn eigen moeder heb ik sporadisch contact. Ik ben dankbaar voor de vier moeders in mijn leven, die mij hielpen op belangrijke momenten. Zij wakkerden mijn kracht aan.”

Belangrijke les

“Hoe heftig het allemaal ook was, ik ben geen slachtoffer. Mijn jeugd in het internaat heeft een vechter van mij gemaakt. Ik heb daar een heel belangrijke les geleerd: geef nooit op, hoe zwaar het ook is. Ik ben trots op wat ik heb bereikt: ik geef personal training, ben lifestyle coach, acteur en heb een eigen kledinglijn. Over mijn leven heb ik een boek geschreven. Ik ben nog op zoek naar de juiste uitgeverij die het beste bij mij past. Ik wil mensen laten weten dat het leven je soms tekent, maar dat je nooit moet opgeven. Zoek het licht in de tunnel, dan komt het uiteindelijk goed.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Petronellanita.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden