null Beeld

Patty Brard: “Mijn leven voelt alsof ik een ramp heb overleefd”

Dit jaar wordt Patty Brard 65 jaar en verschijnt haar biografie. Over een carrière met vallen en opstaan, de breuk met haar dochter, de liefde en haar nieuwe uiterlijk. We spraken Patty.

“Elke ochtend word ik weer verrast door mijn spiegelbeeld.”

Wat valt je op als je je eigen biografie leest?

“Dat ik mezelf steeds weer opnieuw heb moeten uitvinden. Niet voor niets heet mijn biografie: De negen levens van Patty Brard. Ik geef nooit op. Ik moest wel erg lachen toen ik begon te lezen en bleek dat ik het boek niet meer weg kon leggen. Mijn leven is een pageturner, haha. Michel (van Egmond, die de biografie samen met zijn vriendin Antoinnette Scheulderman schreef, red.) zei: ‘Het boek is dikker dan mijn eerdere boeken Gijp en Kieft, dus je kunt je voorstellen hoe turbulent jouw leven is geweest’.

Het is het verhaal over een meisjesdroom die af en toe uitmondt in een nachtmerrie. Zoals mijn faillissement in 1993, waarbij ik alles kwijtraakte. Daarvóór was mijn leven hartstikke zorgeloos. Sindsdien voelt mijn leven alsof ik een ramp heb overleefd en zie ik alles als een cadeau.”

En verder?

“Wat me verder opvalt, is dat er een heleboel strijd is binnen mijn familie. Thuis is het gierend uit de klauwen gelopen doordat ik een heel jaloerse zus heb, die ook nog eens heel afgunstig is op de centjes die ik verdien. Zij heeft dat binnen de familie uitgespeeld. Zo erg dat ik mede door haar geen contact met mijn moeder en mijn dochter heb. Wat ook duidelijk in mijn boek naar voren komt, is dat je een moeder-dochterband niet doorknipt. Ik hoop dat mijn dochter daar op een dag ook achter komt. Je komt uit je moeder, dus het is bijna onmogelijk om dat te negeren.”

Zie je de breuk met je dochter als een prijs die je hebt moeten betalen voor je carrière in de spotlights? Priscilla zei eerder in een interview: ‘Ik wilde mijn moeder, maar ik wilde niet Patty Brard.’

“Antoinnette stelde een soortgelijke vraag. ‘Als Priscilla nu naar je toekwam en zou zeggen: 'Je moet stoppen met de media, dan kom ik bij je terug', zou je dat dan doen?’. Ik heb toen eerlijk geantwoord dat ik dat nooit zou doen. Ik begrijp best dat als je jong bent, je de perfecte moeder wilt waar je niks op aan te merken hebt, maar later realiseer je toch ook: hoe leuk was mijn moeder eigenlijk? Juist omdat ze ook die gekke kant heeft. Je moeder is gewoon je moeder en die is hoe ze is. Je kunt wel een voorbeeldige moeder willen die met kopjes thee op je wacht, maar als dat niet zo blijkt te zijn, moet je daar als kind mee leren omgaan. Dus nee, ik zou mijn leven nooit aanpassen. Dat kan niet. Ik kan niet mezelf niet zijn. Hoe graag ik mijn kind ook gelukkig wil maken.”

Wat voor ontwikkeling zie je bij jezelf?

“Ik lijk erg op mijn vader, van hem heb ik het zwart-witdenken. Tot een paar jaar geleden, toen ik die maagverkleining kreeg, ik 40 kilo afviel en gezond ben gaan leven. Sindsdien is grijs ineens ook een kleur voor mij. Terwijl ik vroeger dacht dat grijs niet mocht bestaan. Zwart of wit is overzichtelijker, hè? Als ik met iemand ruzie kreeg, dacht ik meteen: die zie ik nooit meer. Nu denk ik: we gaan eens proberen te bellen. Ik kan inmiddels zelfs begrijpen dat mensen tegen mij zeiden dat ik niet fris en fruitig genoeg meer was.”

Zoals de zenderbaas van SBS tegen je zei toen ze je ontsloeg?

“Ja. Ik ben haar eigenlijk dankbaar, want zonder haar opmerking had ik er nooit zo uitgezien als nu. De grap is ook dat ik nu weer met die vrouw samenwerk. Ik zag haar een keertje staan en dacht: weet je wat, ik schud jou gewoon de hand. Toen ontdekte ik dat je veel meer bereikt als je zo in het leven staat dan wanneer je in zwart of wit blijft denken. Als je doel is om een leuker leven te hebben, moet je woede niet toelaten. Woede is onmacht. Je moet zorgen dat je een gezond lichaam krijgt, want dat creëert een gezonde geest. Hoe meer ik aan mijn lichaam doe, hoe rustiger ik me voel. Ik moest mezelf leren beheersen en accepteren dat ik niet blij word van uitschieters. Ik dacht vroeger altijd dat ik mijn kracht uit feestjes haalde, maar ik voel me juist krachtig als ik om 22.00 uur naar bed ga en om 6.30 uur opsta om de hondjes uit te laten.”

Ben je met je vet je kwaadheid kwijtgeraakt?

“Ja, het gif is uit mijn lijf.”

Hoe is het om in de spiegel te kijken en een 20 jaar jongere versie van jezelf te zien?

“Nog elke dag moet ik wennen aan mijn spiegelbeeld. Voor mijn gevoel ben ik nog steeds de dikkere versie. Elke ochtend weer denk ik verrast: o, het valt best mee.”

Heeft Antoine het idee dat hij met een nieuwe vrouw is getrouwd?

“Hij heeft wel zijn beklag gedaan dat ik mijn kookkunsten nog maar zo weinig laat zien, haha. Want voor mij is een oude eierkoek en een paar slokken van mijn havermout-shake tegenwoordig al genoeg. Ik eet van alles nog maar eenderde. Dan vind ik het niet de moeite waard om een tafel vol met eten te maken. Hij vindt het wel erg knap wat ik doe. Vanochtend nog. ‘Jeetje, wat flik jij dit toch allemaal goed, Brard’, zei hij.”

In je boek passeren ook al je huwelijken de revue. Waaraan ligt het dat je met Antoine al 15 jaar gelukkig samen bent, denk je?

“Dat ligt er vooral aan dat hij een ander soort man is. Hij is vooral niet zo spannend. Vroeger viel ik altijd op spannende mannen. Muzikanten, playboys… ik ging altijd voor onmogelijke liefdes. En dat is bij Antoine totaal anders. Ik maak me nog geen 30 seconden druk om die man. Die is toch wel thuis, weet je. Maar dat is juist zo fijn. Het heeft me de rust gegeven om me te ontplooien en te komen tot waar ik nu ben. Hij is voor mij gewoon een lot uit de loterij.”

Heb je wel eens getwijfeld of hij niet te saai voor je was?

“In het begin wel. Maar dan zakte ik weer eens zo heftig op een feestje door dat ik geen taxi meer durfde te bellen, en dan kwam hij me weer halen. Dat is wel heel erg lief, dacht ik dan. Op een gegeven moment besefte ik ook dat ik wel iets aan mezelf moest doen om dat te kunnen behouden. Hij heeft zo veel geduld getoond dat ik op een gegeven moment echt aan zet was. Vroeger nam ik hem voor lief, maar dat doe ik allang niet meer.”

Zie je jullie op een dag wel met z'n tweeën in de zon op Ibiza zitten? Of wil je altijd in de spotlights blijven werken?

“Ik zal vooral willen blijven wérken, want dat is beter voor je geest. Ik heb dat bij mijn eigen vader gezien. Die ging vervroegd met pensioen waarna zijn gezondheid heel hard achteruit ging. Ik heb nog nooit iemand leuker zien worden van níet werken. Daarbij ben ik een verschrikkelijk sociaal mens. Dus ik zal nooit alleen maar in de zon gaan zitten. Ik zal altijd af en toe van die berg af gaan. Antoine is daar anders in. Die zou het liefst met mij en de hondjes in een doosje kruipen.”

Zou je zonder de roem kunnen?

“Dat denk ik wel. Ik vind het juist fijn als het een keer niet over mij gaat. Ik ga volgend jaar misschien ook een weekje vrijwilligerswerk doen bij de aapjes in Borneo. Ik ben dan wel 65 geworden, maar ik heb nog zo veel plannen. Ik heb nu ook een eigen huishoudlijn bij Kruidvat onder de titel: luipaard is ook een kleur. Dat gaat van emmers tot badjassen tot swiffers tot aan wc-papier in luipaardprint. Mijn brein staat gewoon nooit stil.”

Komt het ook door je eerdere faillissement dat je per se je eigen geld wilt verdienen?

“Geld is nooit mijn drijfveer geweest, maar ik weet wel dat ik niet meer zonder geld wil leven. En dat heeft zeker met het faillissement te maken. Mijn vader heeft het Jappenkamp overleefd, waarna mijn moeder zelfs de bonnetjes van de bakker bij hem moest inleveren omdat hij wilde checken of het klopte. Zo heeft dat faillissement bij mij ook zijn sporen nagelaten. Gelukkig heb ik op mijn leeftijd nog een contract bij SBS gekregen, maar dan zorg ik er wel voor dat ik van dat geld een deel van mijn huis tot een apart appartement ombouw, zodat ik dat altijd nog kan gaan verhuren. Dus dan heb ik gedachten als: hm, stel dat ik yogalerares wil worden, hoe zorg ik er dan voor dat ik me dat dan kan permitteren? Kijk, ik hoef op mijn 70e niet per se elke dag in een dure outfit te lopen, maar een leuke joggingbroek is wel leuk, toch? Ik heb gewoon nog heel veel ambities. Orang-oetans helpen, yogalerares zijn, ik wil nog zo veel. Een normaal mens zou misschien zeggen: je hebt al 9 levens gehad, nu is het wel genoeg geweest. Maar ik denk dat ik er nog wel 18 van wil maken. Als het anders loopt, en ik in de zon op Ibiza oud moet worden, vind ik dat ook niet zo'n straf. Zolang ik maar positief kan blijven.”

Misschien lukt het je dan wel om op het verzoek van je dochter in te gaan en je publieke leven vaarwel te zeggen.

“Ja, maar dat zou ik niet doen. Want als ik met die luipaardlijn op de huishoudbeurs ga staan, beleef ik daar weer zo veel lol aan. En dat ben ik óók. Je kunt niet aan mij vragen om dat op te geven. Zo werkt het niet. Ik denk dat een heleboel mensen dat totaal verkeerd doen. Je kunt iemand geen restricties opleggen om daarmee diens liefde te krijgen. Zo werkt liefde niet. Je moet je niet aanpassen. Ook niet in je relatie met je man. Stel dat Antoine zou zeggen: ‘Ik vond je dikker leuker, eet maar weer’, terwijl ik me zoals ik nu ben zo veel lekkerder voel, dan ga ik me toch niet aanpassen?”

Word je er gelukkiger van als je er beter uitziet?

“Ja. Volmondig ja! Daar wordt iedereen gelukkiger van. Van er beter uitzien, word je zeker als vrouw gewoon blijer. Iedereen moet het allemaal zelf weten, maar ik ben meer van de juiste cosmetische ingrepen. Ik houd niet van snijden in mijn gezicht, ik houd niet van gevulde borsten en geïmplanteerde billen. Dat vind ik allemaal afschuwelijk. Maar voor de rest zeg ik: neem gewoon een goede dokter. Die zorgt ervoor dat het natuurlijk oogt en dat alles in balans blijft. En belangrijker: leef gezond.”

Is er nog wel iets waarmee je jezelf kunt belonen?

“Jawel, met de spiegel. Dat is mijn beloning. En dat die broek dicht kan. Weet je wel hoe fijn dat is? En ook dat alles niet meer zo zwaar weegt. Vroeger was alles zwaar en vermoeiend, terwijl nu alles vederlicht en leuk is. Ik voel me ook helemaal geen 65. Sterker nog, ik raak in paniek als mensen dingen zeggen als: ‘Je bent veel te oud voor een minirok'. Hoezo ben ik daar te oud voor? Ik heb me in geen tijden zo jong gevoeld als nu. Dus wen er maar aan: mijn rok wordt voorlopig niet langer.”

Absolutely Patty

Petula Louise Brard werd op 25 maart 1955 geboren op Sorong, Nieuw-Guinea. Toen ze 11 was verhuisde ze met haar gezin naar Rijswijk. In 1977 begint ze bij meidengroep Luv'. Met Ralph Inbar presenteerde ze vanaf 1980 het programma Bananasplit. Ze lanceert haar eigen blad (Brard) en heeft een relatie met zakenman Eric Peute, maar gaat in 1993 failliet nadat hij al zijn ondernemingen op haar naam heeft laten zetten. Sindsdien is Patty in veel programma’s voorbijgekomen zoals Patty’s Posse, Absolutely Patty, Diva’s draaien door, Vier handen op één buik, De nieuwe Uri Geller, Shownieuws, Bonje met de buren en Gordon en Patty op zoek naar de eeuwige jeugd. Vorig jaar tekende ze een 4-jarig contract bij Talpa. Patty trouwde 4 keer: met Ron Brandsteder, met zakenman Carlo Nasi met wie ze dochter Priscilla kreeg, met zanger René Muthers en met haar huidige man, architect Antoine van de Vijver.

Patty’s biografie De negen levens van Patty Brard ligt vanaf 25 maart in de winkel.

Tekst: Nathalie Huigsloot. Beeld: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden