null Beeld

Rahaf (28) en Tamim (30) hadden elkaar nog nooit gezien toen ze trouwden

Verliefd worden en trouwen terwijl ze elkaar nog nooit in het echt hadden gezien: Rahaf Al Lymoni (28) en Tamim Kbarh (30) deden het. Het duurde bijna drie jaar voor ze elkaar konden ontmoeten.

“Ik ontmoette Tamim op Facebook. Ik woonde in Damascus met mijn ouders, zus en broer, maar droomde ervan mijn master economie te behalen in Europa. Daarvoor had ik een studiebeurs nodig. In een Facebookgroep voor Syriërs die in het buitenland willen werken postte Tamim een bericht waarin hij uitlegde hoe je cv eruit moet zien. Ik zond hem een privébericht: wist hij hoe ik aan een beurs kon komen? Tamim vroeg om mijn cv en nadat ik hem dat had gestuurd, antwoordde hij: ‘Ik wil je een voorstel doen. Geef mij je hand. Trouw met mij.’ Hij was op slag verliefd geworden.

Zijn eerlijkheid en directheid vond ik leuk, maar wat moest ik hiermee? ‘Laten we eens met hem kletsen’, zei mijn moeder, aan wie ik het vertelde. Tijdens het telefoongesprek dat we met Tamim voerden, vertelde hij over zijn leven. Dat hij in Turkije terecht was gekomen nadat zijn ouderlijk huis kapot was geschoten. Zijn familie had daarna zo’n klein onderkomen dat er geen plek meer voor hem was. Ook vertelde hij hoe hard hij werkte om zijn studie te bekostigen – hij had drie banen. Ik vond hem bijzonder. Hij was sterk en ambitieus, ondanks zijn moeilijke situatie. Vanaf dat moment hadden we iedere dag contact via de telefoon, videobellen en online chat. Na een maand of drie vertelde hij dat hij geen vrouw wilde die haar tijd kokend en zorgend doorbracht, maar iemand die zich ontwikkelt. Dat was belangrijk voor mij. Niet alle mannen in onze cultuur houden ervan als een vrouw studeert of alleen reist. Tamim is ook fijn en respectvol in de omgang. Ik wist: dit is de man die ik zoek. Mijn antwoord op zijn vraag was dan ook: ja, ik wil met jou trouwen.”

Alsmaar verliefder

“Mijn ouders waren bezorgd omdat ze Tamim niet kenden, dus hij stuurde zijn ouders bij ons op bezoek. Eerst kwam zijn moeder kennismaken, daarna kwam ze samen met zijn vader. Tamim had hun gevraagd bloemen en een ring mee te nemen voor onze verloving, die vierden we met onze families via Skype. Maar hoe konden wij elkaar ontmoeten? Wat we ook probeerden, het lukte niet vanwege de oorlog en gedoe met visa. Zelfs vanuit Spanje, waar ik met behulp van Tamim een beurs had gekregen om te studeren, kreeg ik geen toestemming om naar Turkije te gaan terwijl we op papier inmiddels getrouwd waren! Ons officiële huwelijkscontract was ondertekend door mij en de vader van Tamim. Hij was daarvoor door zijn zoon gemachtigd om de kans op een ontmoeting te vergroten. Al onze hoop hadden we daarop gevestigd, maar tevergeefs. Mensen om ons heen zeiden: ‘Geef deze hopeloze relatie toch op! Zoek iemand anders.’ Maar Tamim gaf niet op. We praatten veel en hij hielp me met mijn studie. Hij was zó toegewijd, ik werd alsmaar verliefder. Via omwegen kwam ik uiteindelijk naar Nederland, een land waar we elkaar veilig zouden kunnen ontmoeten. Ik kwam terecht in het asielzoekerscentrum in Ter Apel. Ik voelde me rot en wilde niet het langdurige traject van gezinshereniging afwachten. ‘Kom op de illegale manier, hoe gevaarlijk dat ook is’, smeekte ik Tamim. Dat deed hij. Het was een lange, moeizame reis. Doodeng, maar het ging goed.”

Huwelijksreis in het azc

“Na twee jaar en zeven maanden was het eindelijk zover: we gingen elkaar ontmoeten. Ik rende naar de toegangspoorten van het azc toen hij belde dat hij er bijna was. Hij liet al zijn spullen vallen zodra hij mij zag en we vlogen elkaar in de armen. Ik blééf hem maar aanraken: was hij het echt? En hij riep: ‘Je bent nog mooier dan op de foto’s!’ Ik ben zo blij dat we hebben gevochten voor elkaar. We wonen inmiddels in een fijn huis en ons sociale netwerk groeit. We zijn druk met ons eigen project: met behulp van een stichting ontwikkelden we een koffieachtige drank van dadelpitten die veel gezonde voedingsstoffen bevat. FirstDate Daffee heet het drankje. Die naam verwijst naar de herinnering aan onze bijzondere ontmoeting en onze ‘huwelijksreis’ in het asielzoekerscentrum. Al zijn we nog maar starters met weinig geld, het gaat goed. Gelukkig maar, dat geeft kracht. Die heb ik nodig. Afgelopen zomer is mijn vader overleden aan corona. Ik kon geen afscheid van hem nemen. Tamim heeft mijn familie nog nooit in het echt gezien, maar gelukkig heeft hij wel via Skype met mijn vader gesproken toen hij nog gezond was. Mijn volgende droom is dat we samen mijn familie ontmoeten zodra dat kan.”

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Karlien van der Geest.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden