null Beeld

Rock-‘n-royal: het wilde leven van prinses Stéphanie van Monaco

Ze was altijd een rebel. Eerst trouwde Stéphanie van Monaco met een visboer en daarna vertrok ze met het circus. Tussendoor lanceerde ze een badpakkenlijn en scoorde hits. Maar dankzij haar broer veranderde ze in een grande dame: 55, mooi, doorleefd en nog steeds volstrekt zichzelf.

Voor Europese royals die hun eigen weg proberen te zoeken – de Sussex'jes, Märtha Louise van Noorwegen, het gros van de De Nassau's van Luxemburg – is prinses Stéphanie van Monaco (1965) een stralend voorbeeld. Ze maakte zich jaren geleden al los van paleisprotocollen en bleef toch een Hoogheid. Intussen hield ze jaren lang de gemoederen bezig met onchique activiteiten, flamboyante liefdes en bijzondere levenskeuzes. "Ik ben een prinses, daar kan ik niet veel aan doen", zegt ze. "Ik heb die opvoeding gekregen, ik hoor bij deze familie en daar ben ik dankbaar voor. Maar ik voel me geen prinses, ik voel me gewoon Stéphanie."

Een eigenzinnig kind

Hare Doorluchtige Hoogheid zit tegenwoordig goed in haar vel. "Misschien wel beter dan vijfentwintig jaar geleden", zegt ze. Ze is moeder van drie volwassenen kinderen ("Iedereen in de familie is jong moeder geworden, waar blijven mijn kleinkinderen?!"), eigenaar van Replay Stores & Restaurants in Monaco en Barcelona, beschermvrouw van het Monegaskische Circusfestival, actief voor de Aidsbeweging en steun en toeverlaat van haar broer prins Albert, het huidige staatshoofd. Ze noemt hem privé bij zijn voornaam en in gezelschap 'monseigneur'. "Dat is geen dikdoenerij, dat doe ik uit respect", zegt ze. "Voor Albert en voor waar hij voor staat. Dat zit zo diep in me, dat het ondenkbaar zou zijn het niet te doen."

Het is voor een groot deel aan Albert te danken dat de prinses weer deel uitmaakt van publieke kant van de prinselijke familie. Stéphanie is het jongste kind van prins Rainier en prinses Gracia en groeide zonder noemenswaardige uitspattingen op in het Roze Paleis. "Ik wist niet beter", zegt ze. "Caroline en Albert hebben nog privéonderwijs gehad, ik ging naar een gewone school. In die zin heb ik meer normale dingen kunnen ervaren dan zij."

Als kind was ze al eigenzinnig, met meer de Latijnse hartstocht van haar vaders kant dan het flegmatieke Amerikaanse van haar moeder. Binnen de familie ging al snel de grap dat ze het meeste weghad van een illustere zigeunerprinses onder de óók al kleurrijke voorvaderen van de Grimaldi's. Ze was als nakomertje ook een beetje verwend. En stond dankzij troonopvolger Albert en eerste reserve Caroline minder onder druk om een keurige prinses te zijn. "Ik geloof niet dat ik ooit heb gepast bij het beeld wat mensen van een prinses hebben", zegt ze. "Het is lastig iets te zijn wat je niet voelt, niet bent. En te weten dat je zo anderen teleurstelt. Ik wilde jeans dragen, ik hield van rock en pop – ik had niets met het klassieke beeld van hoe een prinses is."

Het dramatische verlies van haar moeder

Stéphanie's leven kreeg een dramatische wending op 13 september 1982, toen ze in de auto zat waarmee Gracia verongelukte. Ze raakte zo zwaar gewond dat ze niet bij de uitvaart van haar moeder kon zijn en leed intens onder de geruchten dat ze zelf achter het stuur had gezeten. "Dat is nogal wat als je zeventien bent en je je moeder hebt verloren", zei ze later. "Horen dat het allemaal jouw schuld is, dat is niet makkelijk. Niemand kan zich voorstellen hoe ik eronder heb geleden en dat nog steeds doe."

Eenmaal hersteld was Stéphanie, ontredderd door het verlies van haar moeder en opstandig door de geruchten en de koppen in de kranten, helemaal klaar met als prinses binnen de lijntjes kleuren. Zeer tegen de wens van haar vader Rainier in debuteerde ze als model en lanceerde een eigen badpakkenlijn waarin ze zich zeer hoog en laag uitgesneden liet fotograferen. Met succes: haar atletische lijf met de opvallend brede schouders en sterke symmetrische trekken hadden de juiste hoekigheid voor de eighties look van dat moment en ze schopte het tot modeproducties in onder andere ELLE.

Popprinses trouwt met visboer

Het succes smaakte naar meer, dus bracht Stéphanie in 1986, niet gehinderd door een dijk van een stem, Ouragan uit, de hitsingle van haar album Besoin. Prins Rainier bleef er bijna in, maar in Frankrijk stond de prinses er drie maanden mee in de top tien en in Duitsland deed het nummer het ook goed. De Engelse versie Irresistible had echter minder succes en Stéphanie's popambities doofden uit met het mislukken van haar tweede album. Wel bleef ze furore maken met een buitengewoon florerend liefdesleven. Paul Belmondo Jr., Anthony Delon, Rob Lowe, Mario Oliver Jutard en Jean-Yves Le Fur waren de spannende strandlovers waarmee Hare Doorluchtige Hoogheid zich al dan niet topless verpoosde. Ze werd zo vanzelf het symbool van de jetset, een jonge vrouw die niet hoefde te werken en het vooral leuk had in het uitgaansleven. En daarmee tot woede van haar vader steeds de voorpagina's haalde.

Met zo'n amoureus cv is het een wonder dat Rainier niet kritischer was toen zijn jongste het aanlegde met de plaatselijke visboer, destijds net gescheiden en in afwachting van een kind met zijn ex Martine Malbouvier. Daniel Ducruet was aards, afkomstig uit een arbeidersgezin en naar Stéphanie's mening een stuk interessanter dan haar rijke vriendjes. Hij zorgde er ook voor dat Stéphanie zich wilde settelen. Dát idee beviel haar vader weer wel. Schielijk werd Daniel tot haar lijfwacht verheven en ze kreeg twee kinderen met hem, Louis (1992) en Pauline (1994) voor ze in 1995 met hem trouwde. Rainier gaf daar, milder geworden na het ondergaan van een dubbele bypass, zowaar zijn toestemming voor. Daniel bedroog Stéphanie prompt met Miss Blote Borsten Fili Houteman, voor het oog van een paparazzo, zodat een scheiding onvermijdelijk was. Het weerhield de prinses niet van een nieuwe amourette met een lijfwacht: in 1998 beviel ze van Camille, de dochter die ze kreeg met Jean Raymond Gottlieb.

Mee met het circus

Het was niet haar laatste amoureuze uitspatting, in 2001 legde Stéphanie het aan met Franco Knie, directeur van het Zwitserse nationale circus en tevens de olifantentemmer. Ze had hem leren kennen tijdens het Internationale Circusfestival in Monte Carlo. De prinses trok bij hem in, installeerde ook haar kinderen in zijn caravan en reisde zo mee met het circus, iets waar de roddelbladen gretig verslag van deden. De relatie hield geen stand, binnen een jaar woonde Stéphanie weer met haar gezin in Villa Clos te Monaco.

Toch liet haar liefde voor het circus Stéphanie niet los. In 2003 trouwde ze met de Portugese acrobaat Adans Lopez Peres, werknemer van Circus Knie, wat in de grote tent best ongemakkelijke momentjes opleverde. Haar vader had haar inmiddels financieel onder curatele gezet en nog net niet tot persona non grata verklaard. Bij elke ontmoeting droop de afkeuring van zus Caroline’s gezicht af. Een jaar later bleek Adans toch niet echt de lenige Romeo van haar dromen: het huwelijk eindigde in echtscheiding.

Albert biedt haar de hand

Wat de prinses in die jaren najoeg, daar heeft ze zich nooit over uitgesproken. Een beetje psycholoog van de koude grond kan bedenken dat ze door toenemende afkeuring van haar vader steeds meer het gevoel kreeg dat ze het toch nooit goed kon doen en het dus niet uitmaakte wat ze deed. Daar kwam in 2005 verandering in. Strenge Rainier overleed en Albert werd de nieuwe vorst. En misschien omdat hij er vóór hij in functie kwam, ook een uitbundig leven op nahield, had hij moderne en vriendelijkere ideeën over hoe de Grimaldi's Monaco moesten vertegenwoordigen. Hij erkende zijn buitenechtelijke kinderen, stond erop dat al zijn neefjes en nichtjes op hoogtijdagen aanwezig waren in het paleis én haalde zijn zusje weer binnen. Hij gaf haar gewoon de toelage waar ze recht op had uit het trustfonds van de familie (iets met negen nullen) en vroeg haar nadrukkelijk af en toe het prinsdom te representeren.

Die aanpak deed wonderen. Stéphanie is sindsdien al vele malen zijn +1 geweest als haar schoonzus prinses Charlène was verhinderd. Ze ontdekte dat ze uitstekend zonder man in haar leven kan en kreeg steeds meer respect van anderen voor hoe ze in het leven staat. Ze gaat nog altijd goed om met haar exen en was zelfs te gast op het derde huwelijk van Daniel. Ze kan standaard rekenen op een uitverkocht event als ze een fundraiser leidt. En haar kinderen dragen haar op handen. Uit de socials van Louis, zijn vrouw Marie, Pauline en Camille valt op te maken dat Stéphanie een sterke vrouw is, die ontzettend lekker kan koken (lasagne eten en Monopoly spelen gaan bij haar hand in hand) en veel uit de kluiten gewassen honden heeft. Ook beschikt ze over een groot talent om iedereen het gevoel te geven erbij te horen, misschien wel omdat ze dat zelf een tijdje heeft moeten missen.

Moeder van drie kinderen en twee olifanten

Stéphanie is, zeker omdat Charlène soms wekenlang uit beeld blijft, de Grimaldi die het vaakst wordt gezien in Monaco. Soms in een officiële hoedanigheid, soms gewoon bij Replay achter de counter, privé uit te tekenen in jeans en een zwart leren jasje, diepgebruind door de zon. Geen botox, geen fillers – gewoon mooi doorleefd vijftig. Ze straalt iets krachtigs uit en is de vriendelijkheid zelve, maar ook iemand die niets terugneemt en geen spijt betuigt over wat ze eerder heeft gedaan. "De keuzes die je maakt, vormen je als mens", zegt ze. "Ik heb gedaan wat ik op dat moment wilde doen en ik denk dat dat mijn goed recht was. Wat er ook is gebeurd, mijn kinderen gingen altijd voor. Wat mensen ook van me denken, daarin heb ik altijd mijn verantwoordelijkheid genomen. Als ik zie dat zij gelukkig zijn, zich ontwikkelen en gedijen, dan ben ik ook gelukkig."

En recentelijk dus grappig genoeg meer prinses dan ooit. Voor evenementen als Nationale Dag rukt Stéphanie opeens verrassend gesoigneerd uit in Chanel of Dior. Om dochter Pauline te steunen in haar carrière als ontwerper van haar eigen unisex-label Alter Design zit ze front row in Parijs. En intussen krijgt ze, geruislozer dan de meeste royals, dingen voor elkaar. Zo redde ze dierentuinolifanten Baby (42) en Nepal (43), die aan TBC leden, van de dood. Ze vond euthanasie voor een ziekte die behandeld kon worden “te idioot voor woorden”. Ze keek haar broer eens lief aan en regelde een verhuizing van de dieren naar Alberts achtertuin, een gebied van 45 hectare in Fonbonne achter Roc Agel, het buitenhuis van prins Albert en prinses Charlène.

Stéphanie financiert het team dat de olifanten verzorgt en is vaak zelf al om half acht 's morgens op de berg om hen eten te geven. "We gaan met zijn drieën oud worden", zegt ze. "Ik weet niet of iedereen kan begrijpen wat dit met mij doet, maar het biedt me sereniteit en voldoening. Dieren geven je onvoorwaardelijke liefde, ze zijn niet berekenend, maar spontaan en puur. Het enige wat met hen kan concurreren, zijn mijn kinderen. Maar de olifanten zijn een goede tweede als het op geluk aankomt. Het is niet alledaags, ik kan me voorstellen dat mensen er van alles van vinden, maar men zal inmiddels wel wat gewend zijn van me. Dit past bij mij. Het geeft me energie, ook voor andere dingen. Ongeacht wie je bent of wat je bent, je moet uiteindelijk toch je eigen geluk maken.”

Bronnen: Chac, Paris Match, Point de Vue. Beeld: iStock (Links Prinses Caroline, Rechts Prinses Stephanie).

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden