null Beeld

Roos Schlikker: “Dat ik ooit ben getrouwd is een wonder”

Roos Schlikker (45) heeft 2 jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, een baan, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen. In haar wekelijkse column vertelt ze over haar leven.

Ze zijn binnen. De papieren. In een grote enveloppe met daarop mijn naam. Het is niet voor het eerst dat ik een contract teken. Sterker, het komt een paar keer per jaar voor. Contracten voor een theaterstuk. Of een boek. Maar steeds opnieuw gebeurt me hetzelfde. Ik pak mijn pen, wil driftig gaan schrijven en plotseling blijft hij boven de letters hangen. Durf ik het aan?

Ja, natuurlijk ben ik blij met de opdracht. Maar ik vind contracten ook eng. Altijd. Als ik teken, leg ik me vast. Tijdens de gesprekken met de uitgever of producent denk ik er geen moment aan, maar op het moment dat ik wil tekenen herinner ik het me weer. Ik heb bindingsangst. Dikke, vette bindingsangst.

Dat ik ooit ben getrouwd is een wonder. Dat durfde ik ook pas na heel lang verkering waarbij ik jarenlang heb geroepen: “Een vaste relatie? Ah joh, we zien wel, hoor!” Na heel veel dubben durfde ik te gaan samenwonen. Pas toen François een enorm ontroerende toer uithaalde door boven op een Canadese berg midden in de sneeuw op zijn knieën te gaan en met een doosje te zwaaien, durfde ik eindelijk ja te zeggen ˗ waar ik overigens nooit spijt van heb gehad.

En nu zit ik te simmen boven een contract. Opeens herinner ik me een moment van een paar jaar geleden. François en ik waren een weekendje in Lille. Plotseling doemde daar, op een plein, een enorm reuzenrad op. Mijn eerste impuls was: ‘Daar wil ik in!’ Eenmaal in het karretje, was mijn gedachte: ‘Ik moet eruit!’ Hoogtevrees. Even vergeten. Maar ik liet me niet kennen. Wie A zegt, moet ook B zeggen. Bovendien was er geen stoppen meer aan. Het rad was in beweging gezet, ik kon niet terug. Mijn knieën klemde ik tegen elkaar, mijn schouders waren hoog opgetrokken. Toen we op het hoogste punt stil hingen, fladderde het in mijn buik. Niet van paniek, maar van geluk. De wind ging door mijn haar, ik zag de lichtjes onder me, een golvende schitterende wereld en ik vroeg me af of ik euforisch was ondanks de angst of juist daardoor.

Maakt angst de beleving niet nóg intenser? Is angst overwinnen vaak niet de enige mogelijkheid om tot grote hoogtes te stijgen? Ik zie het reuzenrad voor me en voorzichtig knik ik. Dan teken ik het contract. Het rad is in beweging gezet. Tijd om te schrijven.

Beeld: Istock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden