null Beeld

Roos Schlikker: “Dromen zijn er om te koesteren, juist als ze uitkomen”

Roos Schlikker (44) heeft twee jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, een baan, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen. In haar wekelijkse column vertelt ze over haar leven.

“Neehee!”

Ik heb de idiote gewoonte om tegen spullen in huis te praten. Vandaag moet mijn wekker het ontgelden. Hij gaat om zes uur en ik ben niet blij. Waaróm rinkelt dat ding? O ja, weet ik meteen daarna. Ik heb 2 grote deadlines vandaag en moet daarna in een journalistenforum zitten bij een universiteit. Waarom had ik daar ook alweer 'ja' op gezegd?

10 minuten later zit ik te tikken. Met de pest in mijn lijf, natuurlijk. Altijd maar deadlines. Nooit eens even niks. Dan is het middag en zijn de stukken verstuurd.

Ik kom aan bij de universiteit. 2 jaar geleden heb ik er ook al eens een praatje gehouden. “Je had toen zo’n enthousiast verhaal, die kinderen kregen er echt zin in”, zegt de studiecoördinator. Als ik de zaal binnenstap, kijken 15 paar grote ogen me aan. Iedereen mag vragen stellen. En ik vertel. Over opdrachtgevers, onderhandelingen, mijn eerste stukkie, mijn laatste stukkie, mijn vrijheid, mijn blunders, mijn trots.

Een jongen steekt zijn vinger op. “Mevrouw? Is het erg moeilijk om werk te vinden in de journalistiek?” Ik herken zijn blik. Zo graag willen. Zo angstig zijn dat het niet lukt. Ik hang een verhaal op over veel schrijven, hard willen werken, je helemaal inzetten. Hoe heerlijk lonend dat kan zijn. Plotseling flitst er een vraag door mijn hoofd. Wanneer komt het moment dat je droom gewoon is geworden? Zo gewoon dat je er vrijuit op gaat mopperen?

We willen dolgraag een gezin, maar zijn de kinderen er, dan klagen we dat het zo zwaar is. We fantaseren over een Bed & Breakfast, maar als we dagelijks bedden moeten opmaken wissen we zuchtend het zweet van ons voorhoofd. We zeggen: ik wil schrijver zijn. Maar leven we van de pen, dan piepen we over deadlines. Het is om je dood te schamen. Want ooit was er een studente die stiekem tijdens colleges opschrijfboekjes vol pende met eigen verhalen. Een meisje nog, dat mijmerde over het moment dat heel misschien ooit ergens een stukje van haar gelezen zou worden. Die studente was ik. En wat ben ik nu? Een mopperaar?

Ik fiets naar huis en weet dat dromen er zijn om te koesteren. Juist als ze uitgekomen zijn. En dat ik nooit meer mijn wekker zal uitschelden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden