null Beeld

PREMIUM

Roos Schlikker: “Elk jaar maakt ze een gekke kaart, met daarop alle hondjes uit de straat”

Roos Schlikker (45) heeft 2 zoons, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen.

Frenkie

“Zeg, kan Frenkie ook los op zijn achterpoten staan? Ik heb nog wat parachutespringers nodig.” Het lijkt een wonderlijke vraag die de buurvrouw stelt over mijn hondje, maar ik ben wel wat gewend. Ik kom haar geregeld tegen, teckel Sammetje scharrelend rond haar voeten. Het is me niet altijd duidelijk wie wie uitlaat. Als ik vraag hoe het met haar gaat, haalt ze de smalle schouders op: “Weet ik veel.” Een goed antwoord vind ik dat, ik weet ook zelden hoe het met me gaat.

Haar vrouw overleed anderhalf jaar geleden. Toen ik de lijkwagen voor de deur zag staan, dacht ik eerst dat zij er zelf in lag – ze was al eens op haar hoofd gevallen. In de tijd dat mijn moeder ook van de trap was gekukeld en ook met een schedelbasisfractuur op de ic lag, was ik haar tegengekomen in het ziekenhuis. Ze kon amper praten, ze had afasie. Die week stierf mijn moeder, maar zij is er nog en ze heeft zelfs haar woorden weer terug: “Leve de waanzin!” roept ze vaak midden in een gesprek. Ook dat vind ik een accurate uitroep, laten we vooral de gekte in het leven een beetje vieren. Over de begrafenis van haar partner maakte ik een stukje.

Pinguïns

Ik schreef dat wanneer een babypinguïn zijn ouders kwijtraakt, andere pinguïns als een kolonie rond hem samenscholen, als een dierlijke haag. Zo stonden ook haar vrienden uit het café rond haar. Toen ze het verhaaltje had gelezen gooide ze een kaart met daarop een reuzenpinguïn bij me in de bus, hij prijkt nog steeds op mijn bureau.

En nu wil ze weten of Frenkie op zijn achterpoten kan staan. Zoals elk jaar maakt ze namelijk een kerstkaart, waarop alle hondjes uit de straat figureren. Ze fotoshopt hen in een gekke situatie, ze dragen malle kleren, nemen bijzondere houdingen aan. Het is een kaart die me al jaren vrolijk stemt en nu we zelf een hond hebben, mogen we meedoen. ’s Middags probeer ik Frenkie te verleiden om met zijn voorpootjes omhoog te komen, zodat ik een foto kan maken om naar haar te sturen. Het beest vertikt het en valt lodderig in slaap. Ik ben reuze benieuwd wat mijn lieve buurvrouw ervan gaat bakken, maar ik weet zeker dat het bijzonder wordt, want dat is haar kaart en dat is zij. Leve de waanzin!

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden