null Beeld

Roos Schlikker gaat in gesprek met haar schoonmaker

Ze zag me opgroeien van tiener tot moeder tot midden 40'er. Ze paste op mijn kinderen. Ze huilde toen ze hoorde dat mijn moeder was overleden. We praten met handen en voeten.

Soms schrijft ze een enkel woordje Nederlands voor me op: 'Mop. Nieuw.' Dan begrijp ik dat ze toe is aan een nieuwe zwabber.

Judith komt uit Brazilië. Ze maakte schoon bij mijn ouders en doet dat nog steeds bij mij thuis. Ze woont hier al 30 jaar maar spreekt amper Nederlands. Eindeloos lang had ik mijn eigen gedachtes over haar. Ze vond de regen hier ongetwijfeld koud. Het werkende leven zwaar met al dat moppen. En ze spaarde vast om terug te gaan naar haar geboorteland. Maar het was allemaal speculatie. Dus besloot ik onlangs: nu wil ik het eens echt weten. Wie is Judith? Ik heb een tolk geregeld en op een winderige middag bellen we aan bij haar huis. Ze friemelt zenuwachtig aan haar bloesje. “Is klein”, mompelt ze, als ze me de woonkamer binnen laat. Klein is het inderdaad, maar ook gezellig. Gele tulpen op tafel, een enorme fruitschaal prominent in de gang.

We gaan zitten. Ze kijkt de tolk aan. Wat wil ik weten? “Tja, gewoon, wie je bent”, mompel ik. Dan begint ze te ratelen. “Ik ben opgegroeid aan de goudkust van Rio de Janeiro. Ik was een serieus meisje. We mochten thuis niet zo veel. En we moesten allemaal studeren.” Dus ze heeft gestudeerd? Met een lachje kijkt ze me aan. “Natuurlijk. Pedagogiek en rechten.” Daarna werd ze directrice van een basisschool. “Jaaa!”, roept ze trots, terwijl haar stem iets omhoog buigt, alsof ze wil zeggen: “Dat had je niet gedacht, hè.”

Haar man Salvador zat in de metaalnijverheid. “Hij stond een trede lager op de sociale ladder dan ik. Dat botste met mijn familie. Toch bleef ik bij hem tot het einde aan toe.” Kanker maakte een einde aan het huwelijk. Salvador overleed in 1984, Judith was 42.

Toen een nichtje haar vroeg of ze naar Nederland wilde komen om bij haar als au pair te werken, hoefde ze niet lang na te denken. Haar kinderen waren volwassen, haar man was overleden, vertrekken was eenvoudig. Maar wat zocht ze eigenlijk in het buitenland? “Niks. Ik wilde alleen mijn gedachten verzetten.”

Ik staar haar aan. Eerlijk gezegd had ik een economisch motief verwacht. “Ben je gek. Mijn familie heeft het goed.” Een van haar dochters is dierenarts, de ander jurist. Er klinkt een knallende schaterlach: “En ik ben schoonmaakster!”

Haar donkere ogen, lachrimpeltjes die er als een waaier naast liggen. Wat ken ik deze ogen goed. Maar wat heb ik altijd weinig geweten van wat er in het hoofd erachter speelt. Eindelijk leer ik haar verhaal een beetje kennen. Dat heeft veel te lang geduurd. En dus stel ik haar die ene vraag. “Maar Judith, waarom spreek jij geen Nederlands?” Ze haalt diep adem en begint te vertellen.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden