null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Roos Schlikker: “Het ambitiebeestje lispelt in mijn oor dat ik grote plannen moet maken”

Roos Schlikker (44) heeft 2 jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, een baan, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen.

Getty Images

Als de zomervakantie voorbij is en ik bruin besproet weer achter mijn bureau plaatsneem, komt hij onmiddellijk op mijn schoot zitten. Een dier is het, met scherpe nagels en hoekige tandjes. Het ambitiebeestje. Het blaast naar me en lispelt in mijn oor. “Zeg, moet jij komend jaar geen grootse daden verrichten?”

Doorgaans luister ik braaf. Ik ga lijsten maken vol plannen. Doelen moet ik stellen. Belangrijke doelen.

Daar is natuurlijk niets mis mee. Ware het niet dat ik stiekem best tevreden ben over mijn werk. Ik heb een fijn leven waarin ik kan doen wat ik het liefst doe. Als ik eerlijk ben, heb ik even geen zin om piketpaaltjes te plaatsen; althans, ik hoef ze niet nu al op de planning te zetten. Het is goed. Maar dat klinkt zo slap, dacht ik steeds. En het ambitiebeestje bleef maar grommen.

Tot ik een verhaal las over een succesvolle manager. Hij ging op vakantie naar een arm land en ontmoette een visser die landerig op zijn bootje lag. “Waarom vis je niet?”, vroeg de manager. “Ik heb al genoeg gevangen vandaag”, gaapte de visser relaxed. “Maar dan vis je toch verder, zodat je nog meer hebt?” De visser keek de manager vragend aan. “Wat moet ik daar dan mee doen?” De manager legde het uit: de visser kon de vis verkopen, van dat geld zou hij een motor voor zijn boot kunnen aanschaffen zodat hij nog meer vis kon vangen. Met die opbrengst kon hij grote netten kopen. Zodat hij nog meer vis kon vangen. En geld verdienen. En na een poos kon hij dan meer boten kopen. Dan zou de visser rijk zijn, net als de manager.

“Oh”, antwoordde de visser. “En wat zou ik dan moeten doen als ik rijk was?”

“Dan kun je gaan zitten en van het leven genieten!”, riep de manager.

De visser keek hem glimlachend aan. Toen zei hij: “Dat is toch precies wat ik nu aan het doen ben?”

De moraal van dit verhaal? Wat mij betreft is dat niet dat we maar op onze lauweren moeten rusten en niets hoeven te wensen. Maar het kan geen kwaad te kijken naar wat je al hebt, in plaats van wat je moet willen. Dat heb ik me in elk geval voorgenomen. En zo heb ik toch een doel voor komend jaar. Het ambitiebeestje kan tevreden zijn.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden