null Beeld

PREMIUM

Roos Schlikker: “Ik tel geen statistieken meer. Ik tel mijn zegeningen”

Roos Schlikker (45) heeft 2 jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, een baan, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen. In haar wekelijkse column vertelt ze over haar leven.

Een maand voor corona raakte Róman geobsedeerd door de oorlog. Hij wilde weten wie Anne Frank was, waarom Hitler zo’n malle snor had, hoe mensen destijds leefden. Ik nam hem mee naar het Verzetsmuseum en kocht een vuistdik kinderboek over de jaren 40.

En toen opeens viel ons leven stil. Scholen sloten, café-eigenaars borgen terrastafeltjes op, sportcompetities werden afgelast. De eerste tijd zat ik vastgeplakt aan mijn telefoon. Ik spelde statistieken, prognoses, talloze doemscenario’s. Maar na enkele dagen besloot ik eens om me heen te kijken. Want met ons ging het goed. We waren gezond, hadden stromend water, er waren boeken, Netflix, een volle koelkast. “Dat was niet zo in de hongerwinter, hè mama”, wijsneusde Róman. Ik lachte schamper. Nee, natuurlijk niet, maar deze quarantaine was daar toch niet mee te vergelijken?

Terwijl ik het zei, realiseerde ik me dat veel mensen andere signalen gaven. In een krant was Arjan Erkel om tips gevraagd om deze narigheid te overleven. Ik was verbijsterd. Arjan Erkel die gegijzeld was in Dagestan, die onder schot werd gehouden, jarenlang in stof en vuil zat? Die Arjan Erkel zei nu goeiig: “Vrienden zeggen dat ze me beter begrijpen. Zij voelen zich nu ook een beetje opgesloten.”

Een beetje opgesloten. Dat zijn we. Maar laten we vooral de nadruk op 'beetje' leggen, als je het vergelijkt met écht gegijzelden. Want velen mogen nog naar buiten en het buiten komt ook binnen. Ik luisterde vanmorgen naar een live-concert. Elke muzikant speelde zijn deel vanuit zijn huiskamer. Het was tranentrekkend mooi. Gisteren bestelden we bij het restaurantje in de buurt waar we graag komen. Het was 3-sterrenwaardig. En vanmiddag fiets ik over de dijk door de polder, terwijl in mijn oortjes een interessante podcast klinkt. We mogen veel niet momenteel, maar er is nog zo veel wel.

Wie ziek is, of eenzaam, voor zijn baan vreest of een overlijden betreurt, heeft alle reden om zijn ellende te beklagen. Maar geldt dat ook voor degenen met wie het eigenlijk best goed gaat? Ja, we moeten onze kinderen zelf lesgeven, en ja, we kunnen misschien niet op vakantie. Maar door Rómans obsessie denk ik steeds vaker aan Viktor Frankl, een psychiater die diverse concentratiekampen overleefde. Hij schreef: 'Alles kan je worden afgenomen, behalve 1 ding: de vrijheid om je reactie te kiezen, ongeacht de omstandigheden waarin je je bevindt.'

En zo is het. Ik tel geen statistieken meer. Ik tel mijn zegeningen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden