null Beeld

Roos Schlikker: “Juist vanwege mijn moeder ben ik bij de therapeute beland”

Roos Schlikker (45) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Deze week schrijft ze over haar therapeute.

“Wat knap dat je hier bent”, zegt ze. Ik kijk verbaasd. Hoezo? Kwestie van afspraak maken en binnenlopen, toch? Ze glimlacht. Vandaag ben ik voor het eerst bij een therapeute, ze is pittig, lief en scherp tegelijk. Dik in de zeventig, stijlvol gekleed, haar werkkamer staat vol sieraden en handtassen. Mijn moeder zou haar geweldig gevonden hebben.

Maar juist vanwege die moeder ben ik hier beland, ik kom mezelf de laatste tijd namelijk nogal tegen. Opgroeien met een mama die emotioneel niet altijd beschikbaar is, die niet weet hoe je pannenkoeken bakt en waar de speeltuin is, die het fijn vindt om raad te vragen aan haar dochter en zo de natuurlijke rollen omkeert, het kan zijn sporen nalaten. Parentificatie treedt vaak op, wat betekent dat een kind te vroeg de rol van volwassene op zich heeft genomen op emotioneel en sociaal gebied. Het kind wordt adviseur of trooster, terwijl het daar eigenlijk te jong voor is.

Ik vond die term altijd nogal overdreven en niet op mij slaan, maar juist dat past wel bij een geparentificeerd meisje. Dat wil liever niet toegeven dat ze anderen soms nodig heeft. Daar kom ik, nu ik 45 ben en de meisjesleeftijd allang voorbij, alsnog achter. Ik stik soms bijna als het leven tegenzit. Ik heb wel vriendinnen, maar bel ze niet om uit te huilen. Ik heb de liefste man die ik me kan indenken, maar ik keer naar binnen, achter mijn muurtje van gewapend beton en een glimlach die uitstraalt: ‘Met mij is niks aan de hand hoor’.

Ik ben er verdraaid goed in, niksaandehanderig doen, maar soms is er van alles aan de hand. “Ik kan het niet”, zei ik aan de telefoon tijdens de intake met de therapeute. “Er met vriendinnen over praten, überhaupt praten over dat wat pijn doet.” Even is het stil en dan zegt ze. “Kun je er niet over praten? Volgens mij kun jij prima praten.” Dat is zo, ik heb van praten zelfs mijn beroep gemaakt, zowel live als op papier. “Of kun je gewoon niet om steun vragen?” klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Dat is namelijk iets heel anders.”

Het kwartje valt al tijdens dit eerste snuffelgesprekje, de vinger zit op de zere plek. Om hulp vragen vind ik het allermoeilijkst en dus knik ik, nu ik in haar handtaskamertje ben. Ze heeft gelijk, dat ik hier zit mag een wonder heten.

Fotografie: petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden