null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Roos Schlikker: “Kiezen hoe je wilt heten is toch ook een vorm van feminisme”

Roos Schlikker (44) heeft 2 zonen, een man, een vader op leeftijd, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen.

Getty Images

Een tijdje geleden stond in Libelle een brief over de kwestie of je als vrouw de achternaam van je man aanneemt als je trouwt, of juist niet. Veel mensen hebben hier een tamelijk sterke mening over. Het zou best onfeministisch zijn, jezelf opeens anders noemen zodra je een ring om je vinger hebt. Alsof je het bezit bent van jouw kerel – kom nou. Mede daarom heb ik na ons trouwen mijn eigen achternaam gehouden. En toch… heb ik daar nu een beetje spijt van.

“Goedemiddag, u spreekt met mevrouw Perrier, ik wilde graag een tafeltje voor vanavond reserveren.” “Maar natuurlijk. Perrier zei u? Van het Franse water? Staat genoteerd.”

Wat had mijn bestaan mooi kunnen zijn. Ik had als vrouw met een bekende Franse achternaam door het leven kunnen gaan, een naam die elegant klinkt en waarvan ook nog eens iedereen weet hoe je hem schrijft. In plaats daarvan voer ik dagelijks telefoongesprekken waarin ik moet spellen: “U spreekt met mevrouw Schlikker, ik wilde graag een tafeltje…” “Schilder zei u?” “Nee, Schlikker.” “Ah, Slikker.” “Nee, er staat ook nog ergens een ch tussen, sorry.” “Ja, ja Schilker dus.” “Nope, Schlikker, es-cee-haa-el-ie-dubbelkaa-ee-er.” “Aaaaah, ik snap het. Prima. Staat genoteerd. Tot straks, mevrouw Schrikker.”

Geef toe, dit is onhandig. Aan de andere kant vind ik het soms óók onhandig als stellen gaan husselen met elkaars namen. Zo heette Katja Schuurman opeens Katja Römer-Schuurman, haar man Thijs ook. Ik heb me altijd afgevraagd of al die namen wel op hun brievenbus pasten. En toch, diep vanbinnen vond ik het ergens ook best romantisch. Helaas hield het huwelijk geen stand en zijn de extra achternamen weer pardoes van Katja en Thijs afgevallen.

Ach, wat geeft het ook? Het is dat ik te lui ben om mijn naam helemaal te veranderen, maar soms lijkt het me best aantrekkelijk. Vanochtend vond ik nog een stapeltje post op de mat: één kaart was gericht aan mevrouw Slicker en daaronder lag een brief voor Rosa Schukker. Misschien wordt het tijd voor maatregelen, want kiezen hoe je wilt heten is toch ook een vorm van feminisme? Mevrouw Perrier-Schlikker: ik vind het wel wat. Hoewel het nog leuker was geweest als mijn man Dom Pérignon had geheten.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden