null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Roos Schlikker: “Mijn arts was verbaasd dat ik de hele week gewoon op de fiets was gestapt”

Roos Schlikker (44) heeft twee jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen.

Soms is het er opeens weer. Eén seconde. Twee. Drie. Het stelt niets voor. Het is ook niets in vergelijking met hoe het ooit was, toen de duizeligheid uren kon aanhouden en ik kotsend op de bank lag. Ik heb geen geweldig sterk evenwichtsorgaan. Tien jaar geleden kreeg ik al eens een infectie. Het gevolg: de wereld tolde.

Volgens François liep ik erbij als E.T. in die scène waarin-ie met een laken over zijn hoofd door de kamer zwalkt. Uiteindelijk belandde ik in tranen bij de dokter en die zag het meteen: “Een overprikkeld evenwicht. Iets wat meestal voorkomt bij mannen die vervolgens totaal uitgeschakeld zijn, hun bed niet meer uit komen en bij wie ik dan op visite moet omdat ze de praktijk niet weten te bereiken”, glimlachte hij (overigens ook een jonge man). Hij was licht verbaasd dat ik de hele week gewoon op de fiets was gestapt en pogingen ondernam om te werken. Ik zelf eigenlijk ook, maar ja, ik ben niet zo goed in me overgeven aan ziekte. Kom op, gewoon doorharken, denk ik doorgaans. Je bent niet van suiker.

De draaierij van destijds stopte vanzelf, maar toen stierf mijn moeder en ging ik heel hard doen alsof ik dat prima aankon. Het gevolg was dat dat stomme evenwicht zijn normale kunstje niet meer deed. Ik leed aan BPPD, een loslatend kristal in mijn evenwicht, en kreeg het dringende advies om te rusten. Als je ziek wordt, zeggen ze weleens, dan stopt de wereld met draaien. In zekere zin is dat zo. De ziekte wordt de hoofdmoot, de rest is bijzaak. En dus deed ik niets anders dan denken aan mijn tollende hoofd.

Uiteindelijk ging het defect weg, na maanden draaimolentje spelen. Maar, heeft de KNO-arts me gezegd: in vijftig procent van de gevallen komen de klachten ooit weer terug.

Af en toe staat de vloer heel even plotseling scheef. Ik schrik ervan en schud zo snel mogelijk mijn kop om de duizeligheid te stoppen. Gelukkig gebeurt dat dan ook, maar ik heb inmiddels wel iets geleerd: die kleine tolmomenten zijn alarmbelletjes. Om me eraan te herinneren dat soms de wereld opeens weer kan stoppen met draaien en dat we allemaal kwetsbaar zijn. Want ja: ik ben dus wél van suiker - in elk geval dat piepkleine rotorgaantje midden in mijn oor.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden