null Beeld

Roos Schlikker: “Mijn lieve, moedige vader, mijn kleine, dappere moeder, ik zag ze zitten”

Roos Schlikker (45) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen.

Drie jaar geleden gingen we met kerst naar Zweden: François, Miró, Róman, mijn vader en ik – en een bevriend stel dat ook twee zonen heeft. Het klonk zo heerlijk: ijsvissen op een verlaten meer, chocolademelk met van die Scandinavische koekjes, rode huisjes bedekt met poedersuikersneeuw, Het was er allemaal, maar er was ook dat ene, dat gat dat niet te dichten viel. Vooral mijn vader had het zwaar. Vochtige ogen, het hoofd dat opeens boven een kerstbord naar beneden zakte. Toen we op een hondenslee zaten en hij zijn voet tegen een boomstam stootte, vloekte hij de wereld bij elkaar – mijn stoere vader, die zelfs een openhartoperatie stralend doorstond. Ik snapte het. Eigenlijk riep hij naar haar, zijn vrouw, die drie maanden daarvoor stierf.

Het was heus niet de eerste slechte kerst, een jaar daarvoor had hij me gebeld vanuit Zuid-Afrika. Hij vertelde luidruchtig over het weer (“práchtig!”), over zijn fietstochten (“gewéldig!”), over dat ene restaurant (“góed!”), tot zijn stem plotseling niet meer uitbundig had geklonken, maar geknepen: “Ik weet het even niet meer.” De depressie die al maanden als een groot dier zijn klauwen rond haar nek hield, wilde maar niet vertrekken – daar hielp geen zonnetje tegen. Een dag later verexcuseerde hij zich al.

Het ging weer, hoor, kop op. Ze maakten er samen iets moois van in dat verre land. Mijn lieve, moedige vader, mijn kleine, dappere moeder, ik zag ze zitten, samen in een koffietentje. De handen gevlochten, de ouderdomsvlekjes op de huid. Het zijn mijn donkerste kersten, deze twee. De kerst toen ze er nog heel erg wel was, maar diepongelukkig, en de kerst dat ze er zo nadrukkelijk niet was. Ik denk eraan, en aan al die andere gezinnen die deze dagen de tafel dekken met één extra stoel, een stoel die leeg blijft. Ook denk ik aan onze eigen Kerstmissen in de jaren erna, die zich vulden met meer plezier, met slappe lach, met cadeautjes. De pijn is bedekt geraakt door een steeds dikkere laag poedersuikersneeuw. Maar ik ben niet vergeten hoe het was. Daarom steek ik een extra lichtje aan, voor iedereen die deze kerst in het donker zit.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden