null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Roos Schlikker: “Terwijl ik mijn benen opende, zag ik dat zijn blik op mij bleef rusten”

Roos Schlikker (44) heeft 2 jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, een baan, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen. In haar wekelijkse column vertelt ze ons over haar leven.

‘Sesam, open u.’ Ik kan er niets aan doen, maar telkens als ik plaatsneem op de Abductor Machine schiet het als een mantra door me heen. Van alle fitness-apparatuur is dit het ding waar je je als sporter het meest belachelijk op voelt.

Voor de sporthaters onder ons: een Abductor is een stoel waar je op gaat zitten met de knieën tegen elkaar. Aan de buitenkant van je benen rust een steun en die moet je door je benen te openen naar buiten duwen. Goed voor de dijen, maar knap beroerd als je je iets te bewust bent van je eigen aanwezigheid.

En dat ben ik, want laten we wel wezen: het voelt domweg een beetje raar om tussen allemaal zuchtende en kreunende testosteron-bommen zomaar je benen te spreiden. Vanmorgen was het de laatste oefening die ik moest doen, en net toen ik plaats had genomen ging er een tanige oudere man op het apparaat tegenover me zitten, de Adductor. Daarop maak je dezelfde beweging, alleen zitten de steunen dan aan de binnenkant van je benen.

Ik begon te bewegen en terwijl ik mijn benen opende, zag ik dat zijn blik op mij bleef rusten. Ongemakkelijk staarde ik naar de televisie boven ons, maar daar was een uitzending van Vis TV aan de gang, dus dat bood weinig afleiding. Ik wilde er snel vanaf zijn, dus probeerde zo vlug mogelijk de oefening af te werken. Hij deed intussen hetzelfde en voerde ook het tempo op. Spreid sluit, spreid sluit. De scharnieren van de apparaten piepten. En hij bleef maar staren. Langzaamaan begon ik er de pest in te krijgen. Wat dacht die man wel? Hij kon toch wel een beetje decent naar zijn voeten kijken, ofzo?

Met een klap deed ik mijn benen bij elkaar. Bah. Wat een viespeuk. Toen liep hij op me af. Ik snoof, klaar om die vent eens flink de waarheid te zeggen. Toen hij vlak voor me stond, zei hij het. Zijn stem klonk opvallend zacht. “Eh, sorry dat ik stoor.” “Ja?” bitste ik. “Maar je zit op mijn handdoek,” zei hij. Ik keek onder mijn billen. En inderdaad, dat was niet mijn doekie. Beschaamd gaf ik het hem terug en maakte me heel, heel snel uit de voeten. Ik denk dat ik de komende tijd maar veel armspieroefeningen ga doen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden