null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Roos Schlikker: “Toen ik voor het eerst bij hem thuis was, schrok ik”

Roos Schlikker (44) heeft 2 jonge kinderen, een man, een vader op leeftijd, een baan, vriendinnen en o ja, ook zichzelf om voor te zorgen. In haar wekelijkse column vertelt ze ons over haar leven.

Getty Images/iStockphoto

Afgelopen Vaderdag heb ik eindelijk weer eens geprobeerd François aan het lezen te krijgen. Ik gaf hem een boek van Frans de Waal, over chimpansees, want daar houdt hij van. Maar het boek ligt al maanden op zijn nachtkastje.

Als jonge, romantische studente Nederlands wist ik 1 ding zeker: later zou ik trouwen met een man die minstens zo veel van boeken hield als ik. Ik zag het helemaal voor me. ’s Avonds zou ik met hem voor de haard liggen en hij zou me gedichten van Hans Lodeizen voorlezen. Ons huis zou een speciale boekenkamer krijgen en hij zou me de oud-Russische literatuur laten lezen. Een wijze intellectueel, voor minder deed ik het niet.

Jarenlang passeerden vriendjes de revue. Vriendjes met wie ik boekenwinkels afstruinde, die gedichtenbundels naast hun bed hadden liggen, die de kunstbijlages uit de kranten spelden. Prachtig, maar de ware zat er niet bij. En toen ontmoette ik een cameraman. Hij was spannend, aardig, had prachtige verhalen, dus mijn interesse was gewekt. Maar toen ik voor het eerst bij hem thuiskwam, was daar de schok. Hij had welgeteld 1 boek in zijn kast staan. Een Ludlum. Als ware dyslect kon hij nog geen zin foutloos op papier krijgen, van Hans Lodeizen dacht hij dat het een televisiepresentator was en de schrijver Nabokov kende hij alleen maar omdat Sting er ooit in een liedje over had gezongen. “Lolita? Dat is toch een film?”

Soms denk ik glimlachend aan mijn eisenlijstje van vroeger, zeker als ik single vriendinnen hoor oreren. Hun nieuwe liefde mag geen witte sokken hebben, moet kunnen koken, dient gevoelig dan wel overmeesterend te zijn tijdens spetterende sex, grijze haren zijn taboe, haarverf eveneens en als hij niet van romantische films houdt, mag hij ook meteen een ticket naar Verweggistan kopen.

Ik snap het, we willen allemaal de ideale partner. Maar wat ben ik blij dat ik voorbij François’ lege boekenkast keek. Want we zijn al 20 jaar samen. En nee, we praten nooit over literatuur. Maar we hebben zo veel meegemaakt en zo veel andere raakvlakken. “Chains do not hold a marriage together. It is threads, hundreds of tiny threads, which sew people together through the years”, zei Simone Signoret ooit. En zo is het. Ik zou er boeken vol over kunnen lezen. Maar ik doe het niet. Want ons boek samen, dat schrijven François en ik zelf.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden