null Beeld

Roos Schlikkers: “Wie lacht zijn tv-baas nou uit?”

Roos Schlikker (45) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen.

“Ik had jouw reactie moeten opnemen”, zegt de hoofdredacteur grinnikend als hij me ziet. “Je deed zo raar.” Dat was ook zo. De afgelopen maanden mocht ik soms als daggast optreden in de 5 uur show als de sidekick van de presentatrice die zich gezellig in de gesprekken mengde. Maar nu belde de hoofdredacteur met een wonderlijk verzoek: wilde ik niet zelf gaan presenteren?

Ik had natuurlijk moeten antwoorden dat ik dit een heel grote eer vond. In plaats daarvan begon ik keihard te lachen waarna ik hikkend uitriep: “Man, je bent niet goed!” Het was de merkwaardigste reactie die hij ooit kreeg op een tv-aanbod. Een beetje beschamend is dat misschien wel. Wie lacht zijn tv-baas nou uit?

Maar ik zou exact hetzelfde hebben gereageerd als de directie van GVB me had gevraagd of ik voortaan de chauffeur van buslijn 13 wilde zijn. “Haha, wat raar, dat heb ik nog nooit gedaan, hahaha!” Dat zou niemand gek hebben gevonden.

Ego

Punt is natuurlijk dat rond alles wat met televisie te maken heeft een zweem van belangrijkheid hangt. Als je even mag rondwandelen in teeveeland loop je het risico dat je ego opzwelt tot luchtballonformaat. Dat heeft me altijd verbaasd, waarschijnlijk doordat ik al behoorlijk oud was – eind dertig – toen ik op televisie verscheen. Ik verdiende toen allang mijn brood met schrijven.

Ooit zei een eindredacteur van een Belangrijke Talkshow tegen me: “Wat fijn voor je dat je hier vaker mag zitten”, waarop ik verbaasd murmelde: “Nou, ik héb al werk hoor, ik vind dit gewoon leuk om ernaast te doen.” Helemaal fout natuurlijk, de desbetreffende figuur kapte het gesprek onmiddellijk af.

Live gesprekken

Laten we wel wezen, tv is ook boeiend. Ik geniet ervan dat ik nu een dag per week live gesprekken voer met allerlei gasten, dat ik ontdek wat een autocue is, een draaiboek en ga zo maar door. Iets nieuws leren is fantastisch en dat ik dat zomaar naast mijn andere werk mag doen is een cadeau.

Dat mompel ik nu dan ook beschaamd tegen een van mijn nieuwe eindbazen. Die wuift mijn halfslachtige excuus weg en roept vrolijk: “Blijf jij nou maar gewoon keihard lachen en je verbazen, dan ben je op je best.” Ik beloof het hem. Mocht dat niet lukken, dan vertrek ik als de wiedeweerga permanent naar mijn schrijfhol, of ik bestuur lijn 13. Je weet maar nooit.

Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden