null Beeld

Ryan (32): “Ik was bang voor haar oordeel: zou mijn beste vriendin me ook als man accepteren?”

Ze waren hartsvriendinnen, lagen samen in de box, kletsten eindeloos of gingen shoppen. Maar voor Ryan was die vrouwelijke buitenkant totaal niet in overeenstemming met hoe zij zich vanbinnen voelde. Daarom ging ze in transitie. Wat betekende dat voor hun vriendschap?

Jeanny van de Minne (31) is pedagogisch medewerker en woont samen met Paul. "Met persoonlijke voornaamwoorden als hem/haar en zij/hij en zijn oude voornaam Rian, vergis ik me nog wel. Ik baal er vreselijk van als ik mezelf dat hoor zeggen. Ik wil Ryan er absoluut niet mee kwetsen, maar het is wennen als je iemand als dertig jaar in de hoedanigheid als vrouw kent. Want vanaf dat ik kon praten, noem ik hem bij die naam. Toch verbaasde het me niets toen Ryan me twee jaar geleden belde dat hij langs zou komen om iets dringends te vertellen. In eerste instantie dacht ik aan een ernstige ziekte. Hij kwam zo angstig binnen, ik kon zien dat hij echt worstelde met wat hij me wilde vertellen. Ik was daarom vooral opgelucht toen ik hoorde dat het om een geslachtsveranderingstraject ging, en dat hij vanaf nu door het leven ging als man. Ik schrok niet, ik was alleen maar blij dat het niets ergs was. Ik hield van Ryan, of hij nu een vrouw of man was."

Altijd samen

"Rian is nooit een meisje-meisje geweest. Als kind lagen we naast elkaar in de box en woonden we bij elkaar om de hoek. Onze moeders waren vriendinnen en sleepten ons overal mee naartoe. Feestjes, kaartavondjes, zwembaden, pretparken: we speelden altijd samen. Maar als kleuter moest hij al niets van meisjesgedoe weten. Ryans moeder was na twee zoons dolblij met een dochter en overlaadde Ryan met poppen en roze. Maar hij dook het liefst in de speelgoedkasten van zijn broers. Als we op mijn verzoek al een keer met de barbies speelden, dan pakte hij Ken en nam de vaderrol op zich. Maar liever deed Ryan stoere spelletjes. Hij zat op scouting en leerde mij avontuurlijke en stoere dingen zoals stiekem fikkie stoken. We zaten op dezelfde basisschool en weer later gingen we graag samen shoppen. Maar ook toen moest Ryan niks weten van jurken, strikken en ruches. Als ik op de vrouwenafdeling keek, liep Ryan meteen naar de mannenafdeling om daar baggy broeken, legerjacks en petjes te scoren. Ik heb haar één keer omgekocht met taart om tóch een rok te passen. Nou, die stond totaal niet. Nu is Ryan officieel man en barst hij van de testosteron, maar gelukkig is zijn liefde voor winkelen niet verdwenen. We shoppen nog steeds graag. Als we samen zijn, is het altijd goed. Onze gesprekken zijn nog hetzelfde, net als onze voorliefde voor koffie met Brabantse worstenbroodjes. Die zijn uniseks."

Doodongelukkig

Ryan Rijnen (32) is vrijwilliger en getrouwd met Karin. Ze verwachten in maart 2019 hun eerste kind. "Op mijn zestiende riep Jeanny al: 'Jij kunt het in de liefde beter bij een vrouw zoeken, anders wordt het niks met jou.' Ze vond me veel te stoer. Op dat moment wist ik allang dat ik me ook helemaal niet thuisvoelde in een meisjeslichaam, maar ik kreeg het er in mijn omgeving niet door. Mijn vader dacht dat ik worstelde met mijn identiteit omdat ik als oudste nichtje in een mannenfamilie opgroeide. Een vriendin noemde het een fase, ik was 'gewoon' lesbisch. Pas in 2015, toen ik mijn vrouw Karin leerde kennen, lukte het me als transgender uit de kast te komen. Zij stimuleerde en motiveerde me in transitie te gaan. Al die jaren heb ik mijn gevoelens weggeslikt en probeerde ik te functioneren in een lijf en met een label dat niet bij me paste. Ik werd doodongelukkig. Vooral mijn borsten verafschuwde ik. Jeanny zei altijd dat ze zo jaloers was op mijn cup, nou ze mocht mijn borsten hebben! Dat appte ik haar ook toen ik onlangs mijn borstverwijderende operatie kreeg: 'Zal ik vragen of de chirurg ze voor je bewaart?' Na alle negatieve reacties vond ik het oordeel van Jeanny erg belangrijk. Zou ze me ook als man accepteren? Ik was stikzenuwachtig toen ik het haar ging vertellen. Maar ze reageerde zoals ik haar kende: nuchter en lief. Ik mag er zijn, ongeacht mijn geslacht. Dat maakt haar zo dierbaar. Ik zie Jeanny als mijn familie. We delen weliswaar geen bloedband, wel een geschiedenis en een onvoorwaardelijk houden van."

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Joan Makenbach. Fotografie: Robert Alexander. Styling: Inge Holkenborg. Haar en make-up: Jitske Serné

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden