null Beeld

Sabine (50) ontdekte padel en werd in no time gevraagd voor het nationale 40+ team

Sabine van Dijk (51) speelt sinds drie jaar padel, een kruising tussen tennis en squash. Al snel werd ze geselecteerd voor het nationale team 40+.

“Bij de tenniscompetitie van mijn zoon kwam ik een oude bekende tegen. Ze vertelde over de nieuwe padel-banen bij de club en vroeg of ik het wilde proberen. Ik had nog nooit van padel gehoord, en ik had al dertig jaar geen racket aangeraakt, maar binnen vijf minuten kon ik werkelijk álles wat ik wilde met de bal. Ik had nog net zo veel kracht en talent als in mijn jeugd. Het leek alsof er iets in mij openbrak, ik werd overweldigd door een explosie van energie en geluk. Een fantastisch gevoel dat ik bij hardlopen, spinning of bodypump nooit heb ervaren.

Atlascorrectie

Vlak daarvoor had ik een atlascorrectie ondergaan, waarbij de bovenste nekwervel wordt rechtgezet. Een ingreep van vijf minuten, maar daarna kon ik eindelijk mijn rechterarm weer goed gebruiken. Bizar: jarenlang had ik artsen afgelopen om van mijn armblessure af te komen en uit scans bleek uiteindelijk dat er een stukje van het bot in de elleboog afgezaagd moest worden. Dat vond ik destijds een te riskante ingreep, dus ik besloot met mijn blessure te leren leven. Na die atlascorrectie was ik even compleet van het padje. In mijn jeugd was ik namelijk gescout voor het nationale voetbalteam en tenniste ik op topniveau, totdat ik rond mijn veertiende die elleboogblessure opliep door een combinatie van snel groeien en overbelasting. Ook mijn droom om naar de sportacademie te gaan, moest ik tot mijn grote verdriet opgeven. 35 jaar lang had ik niet fatsoenlijk kunnen sporten, en nu was die pijn ineens weg. Maar er kwam ook andere, oude pijn naar boven. Dat ik liever een voetbalcarrière had gehad maar ‘moest’ tennissen van mijn ouders, bijvoorbeeld. Er speelde van alles dat ik kennelijk nog moest verwerken.

Padel

Intussen werd ik verliefd op padel. Je doet dit op een kleiner veld dan tennis en speelt de bal via een glazen achterwand, ongeveer zoals bij squash. Maar ik vind padel vele malen leuker. Het is strategischer, dynamischer, speelser én gezelliger, want je speelt altijd dubbel. Alles wat ik vroeger zo fantastisch vond aan tennis en voetbal, komt hierin voor mij samen. Al snel trainde ik tien uur per week. Binnen een paar maanden werd ik gevraagd voor het nationale padelteam 40+. Het eerste internationale toernooi dat ik speelde, in Gent, wonnen we. In 2018 bereikte ik de kwartfinale tijdens het eerste WK padel voor veteranen in het Spaanse Estepona. Vorig jaar won ik goud bij het NK Padel voor senioren.

Drive

Het is uniek wat ik in korte tijd heb laten zien, geweldig om mee te maken. Maar na het behalen van die prachtige titels is het genoeg voor mij. Mijn drive is verdwenen. Ik heb ongekend veel gegeven de afgelopen drie jaar: té veel voor mijn lichaam en ook te veel van mijn tijd. Dat ik dit niveau en de bijbehorende intensiteit niet meer kan bolwerken, werd duidelijk toen ik na een paar wedstrijden achter elkaar duizelig werd.

Inhaalslag

Nu besef ik dat het een inhaalslag was, blijkbaar moest ik nog iets afmaken. Ik heb me de afgelopen jaren enorm ontwikkeld, ook als mens en in spiritueel opzicht, doordat ik dankzij padel verschillende kwesties heb kunnen verwerken. Het ontroert me dat dat op mijn pad is gekomen. Ik ervaar een rust die ik eerder niet zo heb gevoeld. Het is alsof ik eindelijk kan zijn wie ik ben. De cirkel is rond. Het is fijn dat ik niet langer de drang voel om zo intens te padelen. Nu ben ik op zoek naar een manier om deze sport een normaal onderdeel van mijn leven te maken, naast mijn werk en gezin.”

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden