null Beeld

Samantha Steenwijk: “Mijn ouders vonden het in het begin heel moeilijk dat ik op vrouwen val”

De een schittert op het podium, de ander erachter. Voor Libelle staan ze voor het eerst samen in the spotlights. Zangeres Samantha Steenwijk en haar vrouw Daisy zijn openhartig over hun liefde: “We laten allebei niet over ons heen lopen, maar hebben de ander wel nodig.”

Trouwen

De deal was als volgt: als Samantha (34) haar vriendin Daisy (34) ten huwelijk zou vragen, zou Daisy Samantha’s achternaam aannemen als ze ooit zouden trouwen. Zo geschiedde, zeven jaar geleden. En dus heeft Daisy– meisjesnaam Verschelden – nu Steenwijk als achternaam, net als Samantha. Die laatste kennen we inmiddels van haar succesvolle deelnames aan ongeveer elk muziekprogramma op tv: Bloed, zweet & tranen, The voice of Holland, Beste zangers, The masked singer en als jurylid bij I can see your voice.

Carrière

Lang niet slecht voor iemand die aanvankelijk in Haagse kroegen zong voor drankbonnen. Tot haar ouders haar opgaven voor een talentenjacht in een van die kroegen en Samantha in de gaten kreeg dat ze écht iets kon. Inmiddels is Nederland voor de bijl gegaan voor de formidabele stem en innemende persoonlijkheid van de zangeres. Bij RTL Boulevard schuift ze regelmatig aan om over muziek te praten (“Ik bespreek alleen nummers die ik leuk vind”) en in het radioprogramma Veronica inside trakteert ze luisteraars wekelijks op een sappig opgediste schuine mop.

Kortom, Samantha Steenwijk is overal. En waar Samantha is, is Daisy meestal ook. Als tourmanager regelt zij de zaakjes voor de optredens van haar vrouw. Een job achter de schermen, maar vandaag straalt Daisy voor Libelle náást haar partner, in hun allereerste fotoshoot samen. Gevraagd of ze zelf een carrière in de spotlights ziet zitten, is Daisy’s antwoord kort en droog: “Nee.”

Jeugd

We zijn inmiddels neergeploft op een barok bankje in de zithoek van het krullerige Hotel Des Indes in Den Haag, waar de fotoshoot plaatsvond. Daisy groeide op in Den Haag, Samantha in Rijswijk, waar de twee samenwonen in een fijn huis aan het water – tevens habitat van huiseend Coco, een vondeling. Het is nu lastig voor te stellen, maar Samantha zegt dat ze een verlegen kind was vroeger: “Als er vreemden bij waren althans, de rest van de tijd was ik heel druk. Altijd rennen, struikelen, stoten, vallen. Ik kreeg een keer mooie lakschoentjes van m’n moeder. De allereerste keer dat ik ze aanhad, ging ik ermee skaten met mijn neef.”

Samantha omschrijft haar jeugd als fijn en veilig. Pa werkte, ma zat na school thuis klaar met een glas limonade voor Samantha en haar twee jaar oudere zus, die liefdevol een beetje mee-moederde over Samantha. Hoe anders was dat voor Daisy.

Daisy: “Mijn moeder overleed toen ik dertien was, ik was zeven toen ze borstkanker kreeg. Instinctief nam ik de zorg voor haar op me. Ik waste mijn moeder, hielp met stofzuigen. Op een gegeven moment waren de rollen omgedraaid en was ik de moeder. Het was een zware periode, met alle behandelingen die ze onderging, en uiteindelijk verloor ik haar alsnog. Zo’n gebeurtenis vormt je voor de rest van je leven.”

Hoe kijk je daarop terug?

Daisy: “Ik zou het zo opnieuw doen, de zorg voor haar op me nemen. Ik geloof dat ik wel een zware jeugd heb gehad, ik kan soms heel boos zijn op de wereld. Ik had een lieve moeder, waarom moest nou juist zij doodgaan? Toch ben ik ook dankbaar, ik had tenminste een moeder die van me hield. Er zijn er ook die hun kinderen verwaarlozen, daar kan ik echt kwaad om worden. Hoe kun je zo met je kind omgaan?”

Dat pakken jullie zelf anders aan, mocht het zover komen?

Daisy: “Die vraag komt in elk interview terug: wanneer beginnen jullie aan kinderen? Het is iets wat we heel graag willen, maar nu nog niet. Als het ons gegeven is, zou ik graag degene zijn die zwanger wordt, dan kan Samantha lekker blijven zingen. Mij lijkt het heel mooi om zwanger te zijn, Samantha heeft dat niet zo.”

Hoe verliep jullie eerste ontmoeting?

Samantha: “We waren twintig, allebei heel jong nog, ja. Ik moest optreden in een café in Den Haag voor een bekende van Dees en ik zag haar staan. Zij was de enige vrouwelijke portier in Den Haag, iedereen kende haar. Aan de bar stapte ik op haar af voor een praatje. Wat ik normaal gesproken nóóit deed, ik was hartstikke preuts.”

Daisy: “En daarna verder op msn.”

Samantha: “Twee weken later gingen we met elkaar.”

Was voor jullie zelf toen al duidelijk dat je op vrouwen valt?

Samantha: “Dees was mijn eerste vriendin, voor die tijd had ik vriendjes. Die relaties met hen waren echt. De gedachte was al wel eerder in me opgekomen, maar ik redeneerde het steeds weg. Zij had wel al eerder vriendinnen gehad, wist ik.”

Was op Daisy afstappen een erkenning van die weggestopte gevoelens?

Samantha: “Eigenlijk had ik er op dat moment nog steeds niet aan toegegeven. Dat kwam pas bij de eerste zoen. Dat eerste praatje ging voor mij over het opzoeken van mijn grenzen. Na die eerste zoen viel het niet meer te ontkennen. Dus toch, dacht ik. Dat vond ik best wel heftig.”

Waarom?

Daisy: “Omdat je op zo’n moment moet erkennen dat je anders bent.”

Samantha: “Het speelde veertien jaar geleden, wat toch ook alweer een verschil is met vandaag de dag, gelukkig. Gay zijn of bi is al veel meer geaccepteerd, hoewel het toen ook geen gigantisch probleem was. Ik stapte er vrij snel overheen. Ik dacht: zo moet het zijn.”

Ging je omgeving erin mee?

Samantha: “Iedereen vond het prima, behalve mijn ouders, die hadden er veel moeite mee. Dat zijn natuurlijk juist de belangrijkste mensen. Ik was best een voorbeeldig kind, ze hadden nooit problemen met mij. Ik ging netjes naar school, verdiende mijn geld al op heel jonge leeftijd, ik rookte niet, gebruikte geen drugs. Ze hoefden eigenlijk nooit naar me om te kijken. Ineens was er wel een probleem, althans, zoals zij het zagen. Dat was even moeilijk in het begin, maar tegenwoordig niet meer.” Lacht: “Als ik nu een keer een woordenwisseling heb met Dees, krijg ik een klap tegen m’n achterhoofd van m’n moeder.”

Waar viel je voor bij de ander?

Daisy: “Dat is moeilijk onder woorden te brengen. Het heeft met haar energie te maken, een gevoel dat mij aantrekt.”

Samantha: “Dees is een ontzettend stoer wijf, dat vond ik leuk. Vrouwelijk, met een stoer karakter.” Lacht: “Misschien ook dat norsige dat ze een beetje heeft.” Daisy kijkt opzij en trekt even een wenkbrauw op.

Samantha: “We zijn aan elkaar gewaagd. We laten allebei niet over ons heen lopen, maar hebben de ander wel nodig. Dees kan mij echt met beide benen op de grond zetten, en ze kan me heel blij maken. We lachen heel veel samen. Het gebeurt dat we de slappe lach hebben in bed als het licht al uit is. Af en toe kunnen we elkaar niet uitstaan. Dat gebeurt. De één gaat dan op de eerste etage wat voor zichzelf doen, de ander beneden. Na een halfuur is het weer goed.”

Zijn er terugkerende thema’s als het gaat om irritaties?

Daisy: “Twee vrouwen bij elkaar, dat kan best pittig zijn. Als je beslissingen moet nemen over je interieur bijvoorbeeld. De meeste mannen denken al snel: ah joh, laat maar gaan. Wij geven allebei niet toe, we weten het allebei beter.”

Samantha: “Vooral de eerste twee jaar hadden we dat soort ruzies. Je leert je balans vinden en loslaten: oké, als jij dat vindt… doehoei. Althans, dat denk ik dan in mijn hoofd, zoiets moet je natuurlijk nooit hardop zeggen.”

Op Instagram schrijf je een paar keer over Daisy: kun je ook te veel van iemand houden?

Samantha: “Ja, gek hè, zo voel ik dat. Dan zegt zij dat ze van me houdt en dan antwoord ik terug dat ik te veel hou van haar.” Lacht: “Ik zeg ook weleens: ik haat van je.”

Heeft het te maken met angst om haar te verliezen?

Samantha: “Sowieso heb ik last van verlatingsangst. Ik ben heel loyaal. Ik hoop dat wij voor altijd bij elkaar zullen blijven. Als ik eraan denk dat we morgen uit elkaar zouden gaan, voel ik paniek.”

Na zeven jaar relatie was het Grote Moment daar: Samantha vroeg jou ten huwelijk, Daisy, hoe ging dat?

Samantha lacht: “Het was een lange dag.”

Daisy: “Ze had een soort speurtocht voor me uitgestippeld. Ik moest langs bekenden, familie en vrienden, de hele stad door, bij iedereen kreeg ik een puzzelstukje. Thuis kreeg ik de laatste twee puzzelstukjes. Daarop stond: ‘Wil je met me trouwen?’ Heel mooi.” Lacht: “En inderdaad, een lange dag. Ik was gesloopt.”

Imca Marina heeft jullie huwelijk voltrokken?

Samantha: “Ja, zó leuk. Behalve zangeres is Imca buitengewoon trouwambtenaar. Ik ben fan van haar, mijn hele leven heb ik geroepen dat ik door haar wil worden getrouwd. We hebben daar een warme band met Imca aan overgehouden. We spreken elkaar nog steeds. En ik wilde een trouwerij met koetsen, omdat ik een echt paardenmeisje ben.”

Op je Instagram-account staan beelden van je indrukwekkende Friese hengst Voice. In een van de video’s laat je hem bokken, waarna hij met een hoofdbuiging voor jouw neus tot stilstand komt.

Samantha: “Jaaa, ik ben helemaal verliefd op dat beest. Drie maanden geleden hebben we hem gekocht. Ik train vooral met hem, omdat de oefeningen goed zijn voor zijn fysieke ontwikkeling, hij is pas vier. Het is niet mijn bedoeling om dressuur met hem te doen. Ik wil lekker het bos in met hem, losse teugels en het fijn hebben samen.”

Daisy, jij bent ook docent. Hoe is het om dat te combineren met je werk als tourmanager van Samantha?

Daisy: “Ik geniet daarvan, de afwisseling vind ik heel fijn. Ik geef het vak burgerschapskunde op een mbo. Op school ben ik niet de vrouw-van, daar ben ik gewoon juf. Ik geef drie dagen per week les. En dan in het weekend knallen met Samantha. Dat kan vermoeiend zijn. Op vrijdag na de les meteen door naar optredens, ’s nachts pas om vier uur m’n bed in. Als ik daar nu aan denk, vraag ik me ook wel af hoe ik dat heb volgehouden.”

Want door corona staan veel optredens even stil?

Samantha: “Ik ging van tien optredens in een week naar nul. In het begin was dat wel lekker. De afgelopen jaren heb ik enorm hard gewerkt. Ik was helemaal kapot, dus ik dacht: prima, ik ga thuiszitten en resetten. Ik heb veel geslapen. Het was mooi weer, we wonen aan het water en zijn lekker eropuit getrokken met ons bootje. Ik had tijd om mijn nichtjes van school te halen en om af te spreken met vrienden. Daar heb ik enorm van genoten. Maar nu mag het wel klaar zijn, want ik kan m’n creativiteit niet kwijt.”

Je mist de interactie met je publiek?

Samantha: “Enorm! Ik geniet er echt van als ik iemand blij kan maken met mijn muziek.”

Daisy: “Ik zei tegen haar: ga dan nummers schrijven. Op een gegeven moment is ze dat ook wel gaan doen.”

Samantha: “Ik heb voor de komende twee jaar muziek liggen. In januari komt de eerste single uit. De tracks zijn iets serieuzer, steviger ook dan men van mij gewend is – meer wie ik echt ben. Ik ben een enorme fan van Tina Turner, om je een idee te geven. Maar wel Nederlandstalig, daar ligt mijn hart. Nu optreden door corona op een laag pitje staat, ben ik blij dat ik tv ernaast doe. Het liefst blijf ik dat combineren, dat is mijn ideaal. Grote studioshows zoals The voice of Holland vind ik echt te gek. Dat ik ooit zelf zo’n programma presenteer, is een wilde wens van me.”

Over Samanta Steenwijk

Samantha Steenwijk (Voorburg, 12 april 1986) groeit op in Rijswijk. “Als je ooit beroemd wordt, heb ik je ontdekt”, zei de juf die Samantha op haar twaalfde een hoofdrol gaf in de schoolmusical. Als ze zestien is, wint ze een talentenjacht. Bij het grote publiek wordt ze bekend als ze in 2013 meedoet aan Bloed, zweet & tranen, een talentenjacht voor volkszangers. Samantha haalt de finale. In The voice of Holland, in 2017, eindigt ze als tweede. Met haar deelname aan Beste zangers in 2019 vestigt ze definitief naam als een van Nederlands meest veelbelovende vocalisten. In januari 2021 brengt Samantha een nieuwe single uit.

Tekst: Caspar Pisters. Fotografie: Esmée Franken.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden