Met corona in het ziekenhuis

Sandy (49): “Ik weet alleen nog dat ik me eenzaam voelde. Zó eenzaam...”

null Beeld

Toen Sandy (49) positief testte op corona, maakte ze zich nog geen zorgen. Ook al was ze niet gevaccineerd, haar lichaam zou dit wel aankunnen, dacht ze. Toch belandde ze in het ziekenhuis aan de zuurstof en leek beter worden verder weg dan ooit. “Ik ga de prik toch nemen. Dit wil ik nooit meer meemaken.”

Eva Breda

Sandy: “Jong, fit en absoluut niet kwetsbaar: zo zag ik mezelf. Toen het vaccin op de markt kwam, besloot ik het dan ook niet te nemen. Niet omdat ik hevig tegen was. Ik voelde er simpelweg de urgentie niet bij. Ouderen en kwetsbaren hadden het veel harder nodig dan ik. Mijn lijf kon een coronabesmetting prima aan. Ik zou er nooit door in het ziekenhuis belanden. Dacht ik.

Anders dan verwacht

Ik maakte me dan ook nog geen zorgen toen ik me ziekjes begon te voelen. Het was dinsdagmiddag 2 november en ik was thuis aan het werk. Ik kreeg het koud en voelde me een beetje misselijk. De thermometer liet 38,6 graden zien. Een thuistest wees uit dat ik geen corona had. Gewoon een griepje dus. Niets ergs. Toch besloot ik na een lamlendige avond en een zweterige nacht een GGD-test te laten doen. En tegen al mijn verwachtingen in kwam daar iets anders uit: corona.

Vitamine-boost

Op dat moment zag ik daar nog niet de ernst van in. Een aantal van mijn collega’s had het gehad. Vrouwen tussen de 20 en 60 jaar, eentje zelfs zwanger. Ze waren allemaal met een weekje weer beter. Ik besloot het rustig aan te doen en goed voor mezelf te zorgen. Ondanks mijn gebrek aan eetlust stopte ik mezelf dagenlang vol vitamines: versgeperste jus d’orange, vitaminepillen, gemberthee. Ik probeerde mijn lijf die boost te geven die ervoor zou zorgen dat het virus wegtrok.

Dalende zuurstofwaardes

Steeds hoopte ik dat het ergste achter de rug was en dat ik aan de beterende hand zou zijn. Maar mijn toestand werd slechter en slechter. Na bijna een week was de koorts nog even hoog, was ik slapper dan een vaatdoek en werd ik met de dag benauwder. Vooral de nachten waren vreselijk. Ik zweette me een ongeluk door de koorts en kon liggend amper ademhalen. Al enige dagen sliep ik zittend, op de bank, omdat ik niet meer in bed durfde te liggen door mijn ademtekort. Een vriendin gaf me een saturatiemeter waarmee ik de zuurstofwaardes in mijn bloed kon checken. Die zakten steeds lager. Van 90%, naar 85% en als ik lag was het zelfs nog lager. Toen ik amper nog kon lopen van de benauwdheid en slapte in mijn lijf - ik was inmiddels al acht dagen ziek - belde ik de huisarts.

Zelfstandige vrouw

Een twijfelgeval, noemde de arts me. Dat was het eerste moment waarop ik me echt zorgen begon te maken. Kon het nog slechter worden? Toch besloot ik samen met de huisarts dat ik thuis zou blijven. Ik wilde en kon niet aan mezelf toegeven dat ik echt zo ziek was. Ik ben een zelfstandige vrouw die altijd de wereld kan hebben. Ik woon alleen, werk fulltime en ben een echte doorzetter. Het is dan ontzettend moeilijk om te erkennen dat je lijf het niet meer aankan en je naar het ziekenhuis moet. De arts zou de dag erna nog eens langskomen om te checken of het beter met me ging.

Het is menens

Dat ging het niet. Ik was nog zieker en kreeg de hele mallemolen thuisgebracht: zuurstofapparaten, trombosespuiten, ontstekingsremmers. Op een gegeven moment stond zelfs de thuiszorg op de stoep voor een intake. Ik was zo ziek dat het allemaal bijna langs me heen ging. En na nogmaals een helse nacht, waarin ik mezelf in handdoeken moest wikkelen om al het zweet op te vangen, wist ik: het is menens. Ik belde om 7 uur weer de huisartsenpost.

null Beeld

Eenzaam

Een ambulance haalde me ’s ochtends vroeg op. Met een saturatie van 64% moest ik direct aan het zuurstof. Ik stuurde nog een berichtje naar de buurvrouw: ‘De sleutel ligt verstopt op de vaste plek. De hond moet uitgelaten worden.’ En toen ging ik met loeiende sirenes naar het ziekenhuis. Ik weet niet meer precies hoe de reis verliep. Ik zat totaal in mijn eigen wereld. Ik weet alleen nog dat ik me eenzaam voelde. Zo eenzaam. De dagen ervoor was het vertrouwen in mijn lijf compleet afgebrokkeld. Ik dacht altijd dat ik de wereld aankon, maar plotseling wist ik dat niet meer zo zeker. Zou ik mijn hond ooit terugzien? Zou ik in een coma belanden? De onzekerheid was vreselijk. Dat in mijn eentje moeten doormaken, is het treurigste en engste dat ik ooit heb meegemaakt.

Stress

In het ziekenhuis bleef dat gevoel. Ik lag aan het zuurstof en voelde me nog altijd slapper en zieker worden. ‘Word ik nu eindelijk beter?’, vroeg ik de artsen. ‘Ga ik dit halen?’ Maar niemand kon me zekerheid geven. ‘Mevrouw, het kan vanaf hier beter maar ook slechter worden’, werd me verteld. Realistisch, eerlijk, maar doodeng. Omdat ik ook nog eens geïsoleerd op de corona-afdeling lag, was ik veel alleen waardoor ik oneindig veel maalde in mijn hoofd. Dat zorgde voor veel stress. Stress die mijn lijf onwijs veel energie kostte die ik juist nodig had om beter te worden. En ervoor zorgde dat mijn gezondheid wéér achteruit ging. Nog even, zeiden de artsen, en ik zou in coma gebracht worden. Voor mijn gevoel begaf ik me op het randje van de afgrond. Op een avond appte ik mijn beste vriendin al mijn wachtwoorden, mijn pincode en het telefoonnummer van mijn werkgever. ‘Als ik het niet haal, heb je dit nodig’, zei ik haar. Nog altijd krijg ik een brok in mijn keel als ik daaraan denk. Zo ver was ik in mijn hoofd al heen.

Ik kwam terug

Maar ik haalde het. Foto’s van mijn hond, kaarten van familie, collega’s en vrienden en schaarse, korte bezoekjes op afstand hielden me op de been. En na een week in het ziekenhuis werd de saturatie in mijn bloed hoger. Op een ochtend had ik ineens weer trek. De dagen erna werd mijn medicatie stapje voor stapje afgebouwd en mocht ik van het zuurstof af. Ik had dan wel op het randje van de dood gebalanceerd, ik kwam weer terug. Ik heb heel veel gehuild.

Dinsdag 23 november mocht ik naar huis. Ruim drie weken had corona mijn leven geteisterd. Na al die intensieve zorg en de eenzaamheid van de afgelopen weken, voelde het doodeng om ineens weer alleen te moeten zijn. Wat als er iets zou gebeuren? Daarbij kon ik niet eens lopen zonder rollator. Hoe kwam ik alleen de dagen door? Maar ook wilde ik absoluut geen dag langer een ziekenhuisbed bezet houden. Gelukkig mocht ik bij een goede vriendin logeren tot het beter met me ging.

null Beeld

Toch die prik

Wat er de afgelopen weken met me gebeurde, is een enorme reality check voor me geweest. Ik dacht dat mijn lichaam alles aankon, maar dat is simpelweg niet het geval. Natuurlijk komen de meeste mensen van mijn leeftijd corona goed door. Maar je zult maar de uitzondering zijn, zoals ik. Dan komt het einde van je leven ineens eng dichtbij. Dat wil ik nooit meer meemaken. Ik heb dan ook besloten de prik toch te gaan halen. Ik deel mijn verhaal niet omdat ik anderen wil aanmoedigen dat ook te doen. Ieder maakt zijn eigen keuze. Wel wil ik laten zien wat voor mensen er spelen achter al die cijfers die we horen in het nieuws. Dit zijn de verhalen en emoties die spelen achter al die percentages over ziekenhuisopnames.

Oneindig dankbaar

De komende tijd zal ik mijn energie steken in bijkomen. Het kan een half jaar duren voordat mijn longen het weer goed doen en maanden totdat ik mijn kracht, energie en spieren weer terug heb. Maar ik ga mezelf niet overhaasten. Mijn lijf mag rustig de tijd nemen om aan te sterken. Want al was ik de afgelopen weken het vertrouwen in mijn lijf kwijt, ik ben het dankbaarder dan ooit. Dat het mij door zo’n moeilijke tijd heen heeft gesleept en alles op alles heeft gezet om me weer terug te brengen op de route van herstel, dat is gewoon ongelooflijk. Ik ben iedereen die me in deze periode heeft bijgestaan, maar vooral de artsen en verpleegkundigen van het ziekenhuis, oneindig dankbaar dat ik weer thuis ben en verder kan herstellen.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden