null Beeld

Singer-songwriter Maaike Ouboter: “Via mijn muziek kun je horen hoe ik met verdriet omga”

Zes jaar geleden veroverde Maaike Ouboter (27) Nederland met haar onwaarschijnlijk prachtige liedje Dat ik je mis. Binnenkort staat ze in de theaters met haar eigen solotour. Én is ze te zien op haar eigen festival. “Ik wil dit al heel lang.”

Het is alweer een tijdje geleden dat ze gefotografeerd is, zegt Maaike Ouboter nadat ze voor de Libelle-fotograaf heeft geposeerd. De afgelopen maanden hield ze zich bewust buiten beeld, maar nu is het tijd om weer tevoorschijn te komen. En hoe! Op zondag 4 augustus organiseert ze in het Amsterdamse Bos haar eigen muziekfestival, en daarna, vanaf oktober, is ze in het theater te zien en te horen met een nieuw programma. Helemaal solo, glundert ze. “Veel mensen die mij kennen van Dat ik je mis denken dat ik altijd alleen op het podium sta, maar dat heb ik tot nu toe niet veel gedaan: ik had vaak een of meerdere muzikanten of zelfs een hele band bij me.”

Maar na de tour rond haar tweede album, Vanaf nu is het van jou was het tijd voor iets anders, vertelt ze bij de lunch. “Ik ben nu zes jaar bezig en ik heb geleerd dat ik om te groeien af en toe vrij moet nemen om na te denken over hoe het gaat. Wat maak ik, wat wil ik vertellen, waarom wil ik deze muziek delen met de wereld? Dat soort vragen stel ik mezelf dan. Doe ik dit omdat ik erin ben gerold? Omdat de mensen om me heen het graag willen? Of doe ik dit omdat ik het echt wil? Het is niet altijd makkelijk om dit soort lastige vragen helemaal open en eerlijk te beantwoorden. Daar moet je tijd voor hebben.”

Hoe zag jouw time-out eruit?

“Mijn agenda was leeg, maar om een stok achter de deur te hebben besloot ik wel om in het najaar een solotournee te plannen. Tijd alleen doet namelijk niks – je moet er wel iets mee doen. Maar omdat in januari die tour in het najaar nog best ver weg was, dwong ik mezelf ook om echt aan de slag te gaan met die grote vragen. Ik wist natuurlijk dat de tour ook zou kunnen doorgaan als deze maanden me niks zouden brengen – ik heb inmiddels genoeg liedjes en ik heb sowieso nieuwe verhalen te vertellen. Daar kan ik, wat er ook zou gebeuren, een mooi concert van maken. Dus eigenlijk was ik helemaal vrij om te doen wat ik wilde. Ik ben ook weer een tijdje in mijn eentje weggeweest.”

Dat had je voor Vanaf nu is het van jou toch ook gedaan?

“Ja, maar deze keer was het anders. Destijds ging ik op zoek naar de verhalen van anderen. Als je ineens veel aandacht krijgt, zoals ik na mijn deelname aan het televisieprogramma De beste singer-songwriter van Nederland, kun je makkelijk gaan denken: wow, wat ik denk en voel is heel bijzonder. Terwijl: iedereen maakt heftige dingen mee, ik ben echt niet de enige. Het is inherent aan het bestaan. Daarom besloot ik om op bezoek te gaan bij mensen die anders in het leven staan dan ik, om hun verhalen te horen. Ik ben in Noorwegen geweest, in Duitsland, Spanje, Israël, Hongarije en ondanks alle verschillen waren er ook veel overeenkomsten met de mensen die ik ontmoette. We zijn allemaal op zoek naar liefde en duiding. Dat was een mooie ontdekking. Maar deze keer ging het me niet om de buitenwereld, nu had ik behoefte aan een blik naar binnen. Inspiratie hoef ik niet uit bomen te plukken, heb ik geleerd, die zit ook gewoon in mij. Ik ging liedjes schrijven over dingen die nu spelen in mijn leven.”

null Beeld

“Ik schreef teksten die zo kwetsbaar zijn dat ik ze met niemand wilde delen”

Het werd dus ‘gewoon’ weer liedjes schrijven. Had je daar echt aan getwijfeld?

“Misschien fundamenteel niet, maar ik heb mezelf nu wel voor het eerst echt durven afvragen of dit de weg voor mij is. En ik mocht óók denken dat het antwoord op deze vraag best weleens nee zou kunnen zijn. Ik weet namelijk dat ik de neiging heb om te doen wat andere mensen willen. Maar ik wil nooit muziek maken omdat dat van mij verwacht wordt. Muziek moet echt zijn, uit je hart komen. Gelukkig ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik echt heel graag liedjes schrijf. Ik heb de behoefte om verhalen te vertellen op muziek, zoals vroeger troubadours dat deden, zoals Joni Mitchell dat doet.”

En wat is het verhaal dat je wilt vertellen?

“Dat vind ik moeilijk om te zeggen, ik ben nog bezig met het schrijven van de nummers. Het mooie van liedjes schrijven is dat ik daarin mijn emoties in een mooie vorm kan gieten. Ik houd van gelaagdheid, van teksten die een wereld creëren. Wat de nieuwe liedjes gemeenschappelijk hebben, denk ik nu, is dat ze gaan over mens-zijn. En: hoe doe je dat, leven? En ze gaan over de liefde natuurlijk – uiteindelijk gaat alles altijd over de liefde. Het is heel persoonlijk. Ik ben anders gaan werken, eigenlijk zoals ik dat deed toen ik nummers als Dat ik je mis, Lijmen en 23 april schreef. Die maakte ik puur voor mezelf, ik had geen idee dat iemand ze ooit zou horen. Zo wilde ik het nu weer: stel dat niemand het ooit zou horen, wat zou ik dan schrijven? En toen schreef ik teksten die zo kwetsbaar zijn dat ik er in eerste instantie van overtuigd was dat ik ze met niemand zou willen delen. Maar als ze af zijn, denk ik nu grappig genoeg toch: dit mogen mensen eigenlijk best horen. Door mezelf de mogelijkheid te geven liedjes te maken die niemand hoeft te horen, durf ik opener te zijn over hoe ik me voel en op de afgelopen jaren terugkijk. En ik weet: hoe opener en kwetsbaarder je als singer-songwriter durft te zijn, hoe meer je in verbinding staat met je publiek.”

Qua terugkijken op de afgelopen jaren: je werd met het succes van Dat ik je mis natuurlijk behoorlijk in het diepe gegooid.

“Ik heb lang niet durven nadenken over wat dat voor mij betekende, over wie ik sindsdien was geworden. Ik was 21 toen ik bekend werd en begon met optreden, ik ben nu 27. Twintiger zijn is heftig, dat geldt voor iedereen. Er gebeurt zo veel in deze levensfase: je moet je afvragen wie je bent, wat je van het leven wilt, waarvoor je staat. Ouder worden bevalt me goed, want ik leer mezelf steeds beter kennen. Ik ben wel open naar de wereld, maar niet heel extravert. In groepen vind ik het fijn, maar alleen als ik ook alleen kan zijn en de rust heb om dingen te verwerken.”

“Mijn vriend is veel gestructureerder dan ik. 
Ik kan echt heel vaag zijn”

Woon je daarom ook niet samen met je vriend?

“Ik wil wel met hem samenwonen, maar nu nog even niet. Ik heb nog alle tijd. Hij is ook creatief en begrijpt wat ik doe, dat is belangrijk voor mij. Hij is wel veel gestructureerder dan ik. Dat is iemand al snel, want ik kan echt heel vaag zijn! Dat probeer ik nu trouwens aan te pakken. Al moet ik er zelf vaak ook wel om lachen, ik ben de vaste grappen over dat ik altijd overal te laat kom ook wel een beetje zat. Haha, Maaike weer! Het ís ook waar dat ik veel dingen kwijtraak, maar het komt meestal vanzelf wel weer goed. Kwijtgeraakte portemonnees worden vaak in originele staat bij me teruggebracht. Ook daardoor raak ik niet erg in de stress als er weer iets weg is, maar het kan natuurlijk best anders. Daarom probeer ik nu beter op te letten.”

Loslaten en vasthouden zijn belangrijke thema’s in je werk. Komen die ook in je nieuwe nummers weer om de hoek kijken?

“Ik ben bang dat dat voor altijd mijn thema’s zullen blijven!”

Hoe komt dat?

Stilte. “Nu denk ik omdat het twee essentiële dingen van het leven zijn. Natuurlijk heb ik dat jong kunnen ervaren doordat mijn ouders op mijn zestiende kort na elkaar aan kanker overleden. Mensen denken al snel dat mijn fascinatie met loslaten en vasthouden daarmee te maken heeft. Ik denk dat zelf ook. Maar ik weet óók dat ik als kind al met die onderwerpen bezig was.”

Hoe dan?

“Ik groeide op aan de rand van Gouda in een warm, rommelig gezin met veel creativiteit. Ik ben de jongste van drie en observeerde van kleins af aan niet alleen de mensen om me heen, maar ook, omdat ik veel buiten was, de veranderingen in de natuur, de wisselingen van de seizoenen. Ik merkte: als je iets heel erg probeert vast te houden, wordt het krampachtig en is de teleurstelling als dat onvermijdelijk niet lukt ook groter. Als je een bloem plukt om die voor altijd in een vaas te laten staan omdat die zo mooi is, gaat dat natuurlijk niet. Die bloem gaat dood. Eigenlijk geeft dat ook niet. Je kunt niet alles bewaren. Het wordt pas erg als je die bloem koste wat kost wilt vasthouden. Ik denk dat het bij mij hoort om over dat soort dingen na te denken en dat ik dat ook wel had gedaan als mijn ouders niet zo vroeg waren overleden.”

Helpt het schrijven van liedjes jou om dingen te verwerken?

“Ik denk van wel, al klinkt verwerken mij te statisch. Het zal altijd een proces zijn, iets vloeiends. Toen ik begon, zeiden mensen vaak tegen me: ‘Wat doe je het geweldig, wat kun jij goed met verdriet omgaan!’ Dat vond ik zelf toen eigenlijk ook wel. Nu denk ik: ach meisje toch… Ik vind dat ik het nu veel beter kan dan toen, maar misschien denk ik over tien jaar dat ik nu ook nog geen idee had. Maar via mijn muziek kun je wel horen hoe ik met verdriet omga. Wie dat wil weten, moet dus naar het theater komen!”

Of naar het festival in het Amsterdamse Bos.

“Ja! Dat wordt ook mooi. Ik wil dit al heel lang: een intiem festival op een sfeervolle plek, met muziek om naar te luisteren. Dat klinkt nogal voor de hand liggend, maar dat is het niet. Ik merk dat mijn liedjes mooier worden als er met aandacht naar wordt geluisterd. Dan krijgen mensen meer mee van het verhaal. Als ik zelf naar een concert ga, vind ik het ook fijn als het stil is om me heen, dat ik de ruimte heb om te luisteren en in de muziek te verdwijnen. Want het gaat natuurlijk niet alleen om de teksten, ook niet bij mij. Mijn hart gaat open bij het tekstschrijven, maar ook bij het schrijven van melodieën en bij het spelen. Bij een optreden gebeurt er iets wat je niet kunt uitleggen, een soort magie. Daar moet je bij zijn en onderdeel van zijn. Nu ik dingen aan het maken ben die dicht bij mezelf liggen, heb ik veel zin om die te gaan delen. Zo werkt het bij mij: ik wil eerst iets maken dat ik belangrijk vind, daarna deel ik het met anderen. Het moet bij mij beginnen.”

De begeleidster van haar management meldt zich: moest Maaike niet om twee uur ergens zijn? Het is nu vijf voor twee en dan moet ze eigenlijk eerst nog langs huis aan de andere kant van de stad. O help! Ze neemt snel de laatste happen van haar salade, pakt haastig haar spullen bij elkaar. “Heb je je telefoon?”, vraagt de vrouw van het management. “Ze kent me”, lacht Maaike Ouboter. Maar haar goede voornemens beginnen hun vruchten af te werpen: ze mag aan de late kant zijn, die telefoon zit keurig al in haar tas.

Wie is Maaike Ouboter?

Maaike Ouboter (1992) was pas 21 toen ze de jury van het televisieprogramma De beste singer-songwriter van Nederland tot tranen toe wist te ontroeren met het liedje Dat ik je mis. Vervolgens sloot de rest van Nederland haar en haar liedje in het hart. Ouboter zong het nummer ‘over gemis in de breedste zin van het woord’ zelfs op de besloten begrafenis van prins Friso in 2013.Op 4 augustus organiseert Maaike Ouboter het festival Tussen de hoge bomen in het Amsterdamse Bos, waaraan onder anderen ook Novastar, Danny Vera, Broeder Dieleman en Cut_ zullen optreden. Vanaf oktober treedt ze solo op in theaters door het land met haar nieuwe programma Voordat de tijd ons inhaalt. maaikeouboter.nl

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden