null Beeld

Single moeder: “Nu mijn 4 zoons volwassen zijn, moet ik mezelf herontdekken”

Het moment waarop alle kinderen het huis uit zijn, is iets waar de meeste moeders niet echt reikhalzend naar uit kijken. Maar als je een alleenstaande moeder bent van vier jongens is het nog een stukje ingewikkelder.

Susan Dalstra

De Amerikaanse Jen McGuire wijdde als alleenstaande moeder haar leven aan het opvoeden van haar vier zoons. Nu haar jongste zoon binnenkort ook het nest verlaat, heeft ze opeens wel heel veel tijd voor zichzelf.

Naar Europa

"Vanaf januari ga ik vier maanden lang in Europa wonen. De afgelopen zestien jaar heb ik in m'n eentje vier zoons grootgebracht en ik weet niet wat ik met de rest van m'n leven moet doen. Ik reken een maand voor ieder verlies. Het grootste verlies wat ik tot nu toe heb ervaren. Ik heb die jongens van mij aan hun volwassen zelf verloren en tegelijkertijd verloor ik de enige versie van mezelf die ergens op sloeg.

Bellen op zondag

Als ik verder denk dan die vier maanden, is mijn hoofd blanco. Ik loop tegen een muur en heb geen idee hoe ik daar overheen moet klimmen. Aan de andere kant van die muur leeft een moeder van wie ik nog geen idee heb hoe ik haar moet worden. Een moeder aan de zijlijn, een bellen op zondag- en kalkoen met kerst-moeder. Die vrouw herken ik niet. Ik weet niet eens of ik die vrouw wil herkennen.

Geen spaargeld

Ik hoop dat ik die nieuwe moeder ontmoet in Europa. Ik ga twee maanden in Italië en een maand in Frankrijk wonen en de laatste maand op een locatie die ik nog moet kiezen onder het mom van spontaniteit. Aan het eind van de trip laat ik mijn zoons overvliegen om weer samen te komen als gezin. Ze nemen hun vriendinnen en hun eigen agenda mee. Ik weet dat ze nooit meer als van mij zullen voelen zoals dat maanden geleden was. Maar we gaan toch. Ik kan het amper betalen, heb vrijwel geen spaargeld en geen extra inkomen op terug te vallen. Maar ik ga.

Deze trip is mijn epische, moederlijke pauze. Het moment om uit te ademen nadat ik zolang mijn adem inhield. Afgelopen september was de eerste keer in jaren dat ik niet een checklist met schoolspullen moest afvinken of folders checkte om leuke afgeprijsde schoenen te vinden. Laatst keek ik naar rugtassen en besefte ik dat ik nooit meer een schooltas hoef te kopen. De rest van de wereld ging terug naar school. Wij niet. Ik was geschokt door dat besef. Geschrokken van hoezeer ik daar om rouw. Ik stond op de parkeerplaats met mijn autosleutels, kijkend naar een lege toekomst die ik niet kan voorspellen.

Schuldgevoel

Het grootste deel van mijn leven stond in het teken van het opvoeden van mijn zoons. Ik ben niet goed in rekenen, maar ik kan alleen maar in cijfers denken. Mijn eerste zoon toen ik 21 was, de tweede op de 23ste, de derde op mijn 27ste, de vierde op mijn 28ste. Een single moeder op m'n 30ste. Twee of meer verschillende banen in de afgelopen 15 jaar. Eén hond gekocht door het schuldgevoel van de eerste scheiding. Een hond die nu 16 jaar is en hopelijk voor eeuwig leeft. Duizenden en duizenden dollars gespendeerd aan de huur van 7 verschillende huizen. Honderden uren vrijwilligerswerk op scholen zodat docenten onze financiële situatie of gebrek aan een positief mannelijk rolmodel niet konden verwijten.

En nu is het zo'n beetje allemaal over. Alle besluiten die ik deed gebaseerd op ons vijven, beslissingen waarvan ik dacht dat het mijn eigen voorkeur was terwijl ik nu geen idee heb wat mijn voorkeuren zijn. Klein dorp of grote stad? Het ligt aan wat de kinderen willen en wat ik kan betalen. Een economische auto of een benzine-slurpende SUV? De jongens worden zo groot, dus beter een SUV. Single of daten? Succes, iedere man die in onze vijfeenheid probeert te komen.

Daarom vertrek ik naar Europa. Niet om te daten. Niet om iemand anders te worden. Ik wil rondwandelen en mijn innerlijk te ontrafelen dat zo lang draaide om de jongens in mijn leven.

Verslaafd

Ik weet dat ik niet de enige moeder ben die dit heeft doorstaan. "Het is normaal dat moeders verslaafd raken aan en zichzelf identificeren met druk zijn", zegt psychotherpaeut Amy Deacon. "We voelen ons in verschillende opzichten verloren als we niet meer constant nodig zijn en doodsbang voor de dag waarop onze kinderen niet meer op ons leunen. Terwijl dat in werkelijkheid een enorme prestatie is. We hebben precies bereikt wat we wilden. Nu moeten we leren en onze kinderen bijbrengen hoe je niet bang bent voor verandering en de stilte omarmen met geduld en nieuwsgierigheid."

Knappe Italiaan

Daarom ga ik weg en ontdekken wat ikzelf leuk vind. Zal ik genieten van het leven in een klein dorp net buiten Rome? Als alles goed gaat, krijg ik misschien zelfs een compliment van een knappe Italiaan die een Vespa rijdt terwijl ik een midirok en ballerina's draag.

De volgende stop is Avignon. Mijn Frans is acceptabel en er zijn croissants, dus mijn verwachtingen zijn hoog. Een studio, een fiets met een mandje en hopelijk twee charmante onbekenden die met een beetje mazzel mijn sidekicks worden. Ik kan leren hoe je een stokbrood bakt en een waardering voor wijn ontwikkelen die verder gaat dan mijn rosé in pakken.

Misschien vind ik dat deel van mij wat ik nog niet ken wel ergens anders. In Kroatië, op een strand in Spanje, in Ierland of een Grieks eiland waar ik de gehele soundtrack van Mama Mia! zing. Wie weet?

Het enige wat ik weet is dat deze ontdekkingstocht er al een lange tijd aan zit te komen. Ik ben nooit een volwassene zonder kinderen geweest. Zonder deze mensen die altijd de mijne zijne geweest. Maar het is tijd dat zij volwassen kunnen zijn zonder mij."

Bron: Good Housekeeping. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden