null Beeld

Stella: “Als ik heel eerlijk ben…was ik opgelucht toen mijn vader overleed”

Bijna iedereen heeft weleens zo’n gedachte die zo pijnlijk, gênant of verdrietig is dat je die nooit zult uitspreken. Stella doet dat wél.

Online redactie Libelle

Stella: "‘Pas op!’ Ik laat de afstandsbediening vallen en mijn vader, mijn eerste en enige onbeantwoorde liefde, schreeuwt tegen me. ‘Dat is heel kwetsbare technologie, hoor!’ Woedend gaat hij rechtop zitten in het bed midden in de kamer, waar hij sinds een maand ligt. Hij is ziek, doodziek zelfs, maar houdt me nog altijd nauwlettend in de gaten. Ik doe dan ook altijd wel iets verkeerd. Ik laat iets vallen, maak iets stuk, vergeet iets, verlies iets. Ik ben chaotisch, net als hij. Ik lijk op hem en dat maakt hem alleen maar kwader.

Al vanaf het moment dat ik als klein kind niet wilde eten, is hij boos op me. En ik werd alleen maar lastiger en hij alleen maar woedender. Mijn moeder was vaak wanhopig. ‘Waarom doe je niet gewoon wat hij zegt?’, vroeg ze dan. Ik wist het niet. Als puber ging ik stiekem uit, maakte ik mijn huiswerk niet en experimenteerde ik met softdrugs. Toen ik mijn eerste vriendje kreeg, nam ik hem een keer mee naar huis. Na het bezoekje was hij lang stil. Pas toen we al een tijdje in de auto zaten op weg naar zijn huis, begon hij te praten. ‘Doet je vader altijd zo tegen je?’, vroeg hij. ‘Hoe bedoel je?’, vroeg ik argeloos. Hij keek me verbijsterd aan. ‘Zie je dat niet? Hij heeft commentaar op álles wat je doet. Iedere stap die je zet, is verkeerd.’ Niet lang daarna ging het uit.

Angstaanval

Ik ging op kamers. Tijdens de verhuizing kregen mijn vader en ik ruzie. Maar ook als hij daarna op bezoek kwam, kregen we steevast ruzie. Ik kreeg mijn eerste angstaanval en ging in therapie. ‘Het is een vorm van liefde, van bezorgdheid’, zei mijn therapeut. Dat begreep ik, want ik hield tenslotte ook van mijn vader. Op dezelfde onhandige manier. Mijn eerste en enige onbeantwoorde liefde. Zo graag wilde ik iets goed doen in zijn ogen. Als ik er niet bij was, scheen hij trots op me te zijn. Tenminste, als ik mijn moeder mocht geloven.

Ik studeerde, leefde, werkte en langzaam ging het beter met me. Tot hij ziek werd. Mijn angsten kwamen in alle hevigheid terug. Ik verhuisde weer naar mijn ouderlijk huis om mijn moeder te helpen voor hem te zorgen. En ik liet weer dingen uit mijn handen vallen.

Hij had geen talent voor sterven. Hij was zo, zo bang, maar liet niemand dichtbij komen. Als hij huilde en ik naast hem ging zitten, verborg hij zich achter zijn handen. Mijn moeder stond dan zuchtend in de keuken. Eén keer legde hij me op een middag uit hoe een stekker werkt, heel geduldig. Dat werd een mooie herinnering. Maar meestal had hij als vanouds commentaar.

Feestdag

De dag waarop hij overleed, voelde ik me vreemd. Alsof iemand een raam had opengezet en de zon naar binnen scheen. Mijn vriendin kwam langs en iedereen belde. Ik dacht steeds per ongeluk dat het een feestdag was en schaamde me dan. Kort na zijn dood kreeg ik een beantwoorde liefde: mijn eerste, echte relatie, die nog altijd voortduurt. Ik denk vrij vaak aan mijn vader, met vertedering. Hij was net zo slecht in leven als in doodgaan. Nog steeds heb ik soms het gevoel dat ik alles fout doe, maar alleen als ik erg moe ben. Soms denk ik dat er op die enorme aardbol gewoon geen ruimte was voor hem en mij samen. De avond van zijn sterfdag aten we pizza bij de tv. Toen ik wilde zappen, glipte de afstandsbediening uit mijn handen. Ik kromp ineen, maar er gebeurde helemaal niets. Ik was vrij."

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle Daily in je mailbox? Dit wil jij niet missen! Meld je aan voor de Daily Update!

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: vader en dochter veroveren internet met dit schattige duet

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden