null Beeld

Stephanie (49) had vaginisme: “Ik werd pas op mijn 31e ontmaagd”

Hoe verliefd of opgewonden ze ook was, het lukte Stephanie (49) niet om gemeenschap te hebben. Ze bleek vaginisme te hebben en werd pas op haar 31e ontmaagd. “Ik voelde me geen volwaardige vrouw.”

"Ik ben opgegroeid in een heel klein dorp, in een beschermde omgeving. Ik was een heel verlegen meisje. Op school was ik een gemiddelde leerling, maar in de klas durfde ik mijn mond niet open te doen. Ik had last van faalangst en dacht snel dat ik niet goed genoeg was. Ik ben de jongste van vier en mijn ouders waren heel liefdevol, maar ze stimuleerden ons niet om zelf dingen te ontdekken. Alleen met de bus gaan, durfde ik niet, ik had geen idee hoe dat moest. En over dingen als seksualiteit of de fysieke ontwikkeling werd thuis of op school nooit gesproken."

Op slot

"Op mijn achttiende was ik nog altijd zo bleu dat ik niet eens zelf een drankje durfde te bestellen aan de bar. Wat ik over sex wist, had ik gezien op tv en dat was niet heel positief. Aandacht van jongens vond ik stiekem wel leuk. En ik werd ook nieuwsgierig naar sex. Op mijn negentiende kreeg ik mijn eerste vriendje, hij was net als ik nog zo groen als gras. Ik was verliefd en met hem wilde ik wel naar bed. Op een avond lagen we op zijn kamer in bed en wilden we het allebei proberen. Toen we vreeën, merkte ik al snel dat het hem niet lukte om bij mij naar binnen te gaan. Wat we ook probeerden, het voelde alsof hij ergens tegenaan stootte, alsof het daar letterlijk op slot zat. Het deed alleen maar heel veel pijn en we gaven het op. De volgende ochtend aan het ontbijt keek zijn familie ons knipogend aan, want 'het' was vast gebeurd. We speelden het spelletje een beetje ongemakkelijk mee."

Verkrampt

"Ik had al eerder gemerkt dat er iets niet klopte toen ik op mijn vijftiende een tampon probeerde in te brengen en dit niet lukte. Maar nu het ook niet lukte om ontmaagd te worden door mijn vriendje wist ik dat er meer aan de hand moest zijn. Ik stapte naar mijn huisarts, die na een onderzoek concludeerde dat ik leed aan vaginisme, waarbij de bekkenbodem zo verkrampt is dat penetratie van de vagina niet mogelijk is. Ik kreeg een boekje mee waarin de 'pelotte methode' beschreven stond. Met harde kunststof buisjes, oplopend in grootte, moest de vagina zich ontspannen. Het leek mij vooral heel pijnlijk: als ik er niet eens een tampon in kreeg, waarom zou dit dan wel lukken?"

Tussen mijn oren

"Ik schaamde me en werd steeds radelozer. Ik zocht hulp, van seksuologen tot hypnotherapeuten en zelfs kwakzalvers. Het zat tussen mijn oren, zeiden ze. Ik voelde me eenzaam en onbegrepen. Mijn nieuwe vriendjes vertelde ik meteen wat er aan de hand was. Ze dachten meestal: dat zien we dan wel weer, maar uiteindelijk moesten ze mij toch gelijk geven. Want 'het' lukte écht niet. Ter compensatie werd ik heel inventief als het om sex ging. Er zijn voldoende manieren om het naar je zin te hebben in bed zonder de daad te doen, ontdekte ik gaandeweg. Toch knaagde er altijd iets als ik in bed lag met een vriendje. Ik voelde me geen volwaardige vrouw. In films en in boeken wordt sex vaak als een heel bijzondere, opwindende ervaring omschreven, maar dat gevoel werd mij ontnomen. Ik wilde 'normaal' zijn en ook de keuze hebben om gemeenschap te hebben. Dat dit keer op keer niet lukte, voelde intens verdrietig. Ook nu nog, als ik eraan terugdenk, voel ik dat verdriet."

Taboe

"Vriendjes accepteerden mijn vaginisme wel; het was meestal geen reden om de relatie te beëindigen. Bij mij speelde het wél een grote rol. Ik wilde mijn vriendinnen niet laten merken dat ik nog maagd was. Ik lachte altijd maar een beetje mee. Ik praatte niet over mijn vaginisme. Het duurde jaren voor ik het ook bespreekbaar durfde te maken in mijn vriendinnengroep. Ze gaven me veel tips en vertelden over hun seksleven. Dat hielp om mijn lichaam stapje voor stapje beter te leren kennen. Via een Rationele Effectiviteits Training (RET) werd geprobeerd om mijn belemmerende gedachten over sex om te buigen naar meer positief en effectief gedrag. In die dagen was er voor het fysieke aspect van vaginisme nauwelijks aandacht, terwijl ik daar juist behoefte aan had. Ik probeerde speeltjes uit, zoals een vibrator, maar het bleef allemaal heel moeizaam gaan."

Grote opluchting

"Het keerpunt kwam niet lang daarna toen ik een heel charmante man ontmoette. Hij was heel vrij en open en had veel ervaring met sex. Hij gaf me het gevoel dat ik de aantrekkelijkste, sexy vrouw was die hij ooit had ontmoet en toen we vreeën, kon ik hem helemaal toelaten en ging het als vanzelf. Het bloedde een beetje, maar ik voelde er eigenlijk weinig van, zo overweldigd was ik door alles. Het was gelukt, ik was een vrouw als alle anderen, de opluchting was enorm. Op mijn 31e was ik eindelijk ontmaagd! Technisch was de gemeenschap gelukt, maar ik kon er nog niet van genieten. De relatie was van korte duur en er volgden andere partners. Toch bleef ik last houden van faalangst. En het lukte me weer niet om gemeenschap te hebben. Ik koppelde die geslaagde keren aan die ene man, niet aan mezelf. Na al die jaren overheerste het negatieve. Terugkijkend had ik moeite om in bed de controle te verliezen. Ik voelde de druk om het altijd goed te doen. En na al die mislukte pogingen kon ik me eigenlijk nauwelijks voorstellen dat ik het ooit echt lekker of leuk zou kunnen gaan vinden. Mijn vaginisme is ontstaan doordat ik moeite had om ruimte in te nemen in relaties, om mijn grenzen aan te geven. Ik ging voorbij aan mijn eigen wensen en verlangens en nam niet de tijd om mijn eigen lichaam beter te leren kennen."

Op en top vrouw

“Toen ik vijftien jaar geleden via een datingsite Marco leerde kennen, veranderde alles. Ik vertelde hem over mijn vaginisme en hij reageerde anders dan de rest, hij benaderde het als een uitdaging: 'Wat kunnen wij er samen aan doen om dit te verhelpen?' 'Wat heb jij nodig?' Hij zag het als ons probleem, niet als mijn probleem. Marco voelt mijn lichaam heel goed aan, hij weet wanneer ik opgewonden ben en er klaar voor ben. Waarom het met hem wel lukt? Zijn verklaring is heel simpel: 'Omdat ik van je hou.' Mijn man en ik hebben oprecht en intiem contact met elkaar. Gemeenschap hebben, zie ik nu als onderdeel van het vrijen; het moét niet altijd, de druk is weg. Het is een lange, pijnlijke, schaamtevolle en verdrietige weg geweest. Sinds elf jaar heb ik mijn vaginisme voorgoed achter me kunnen laten, ik kan nu volledig van sex genieten. Ik voel me nu op en top vrouw. Op mijn 31e werd ik technisch ontmaagd, maar pas op mijn 38e had ik het gevoel dat ik volledig van mijn vaginisme af was.”

Tekst: Sara Luijters. Beeld: Getty Images

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden