null Beeld

Stijntje (33) werd ineens doof: “Zijn mond bewoog, maar ik verstond niks”

Van jongs af aan was Stijntje (33) aan één oor doof, maar haar andere oor functioneerde nog prima. Tot ze op een ochtend wakker werd en alles om haar heen angstaanjagend stil was.

“Op een doordeweekse ochtend in december werd ik wakker. Het was stil, te stil. Merijn, mijn oudste zoon, stond naast het bed en zei iets. Ik zag zijn mond bewegen, maar ik verstond hem nauwelijks. Waarom hoor ik niets, dacht ik. Ik draaide me om en zelfs het kussen kraakte niet door mijn beweging. Ik keek naar mijn man, ook hij praatte, zijn mond bewoog. Ik verstijfde, mijn gedachten sloegen op hol: paniek en angst joegen door mijn lijf. Al jaren was doof worden mijn grootste angst, en die was nu waarheid geworden.”

Prednisonkuur

“Toen ik nog maar één jaar oud was, constateerde de dokter dat ik aan mijn linkeroor doof was. Een duidelijke oorzaak was er niet, maar er was ook geen enkele reden om aan te nemen dat mijn andere oor ook doof zou worden. Met alleen gehoor aan mijn rechterkant kon ik prima functioneren. Onbewust was ik altijd ontzettend zuinig op mijn goede oor. Ik ging niet naar concerten en disco’s met harde muziek, beschermde mijn gehoor bij harde geluiden. Want het speelde wel altijd door mijn hoofd: wat als mijn rechteroor ook doof zou worden? Als ik verkouden was en mijn oor dichtzat, vloog het me weleens aan. Gesprekken verliepen dan zó moeizaam. Gelukkig duurde zo’n verkoudheid en daarmee mijn tijdelijke doofheid nooit al te lang. Tot die ene bewuste ochtend.

'Het is vast niets ernstigs, Stijntje', zei mijn man Erik-Jan. 'Er zit waarschijnlijk vocht achter je trommelvlies.' Als hij hard in mijn oor praatte, kon ik hem nog heel zachtjes verstaan. Maar mijn onderbuikgevoel zei dat hij ongelijk had. Die ochtend heb ik snel mijn kinderen naar school gebracht, in de hoop dat ik niemand zou tegenkomen die een praatje met me wilde maken. Daarna appte ik mijn moeder en ging zij met me mee naar de huisarts. Ik moest letterlijk communiceren met handen en voeten en dingen opschrijven. De dokter stelde vast dat mijn oren schoon waren en er was ook niets geks te zien. 'Dit lijkt op sudden deafness', zei de KNO-arts, naar wie ik was doorverwezen. Hij schreef me een heel hoge dosis prednison voor.

Het is niet wetenschappelijk bewezen, maar een prednisonkuur schijnt bij sommige mensen te werken. Ook bij mij, mijn gehoor kwam inderdaad terug! Tien dagen later, op de laatste dag van mijn kuur, zat ik met mijn man en broer bij de haard, waar ik probeerde te ontspannen van alle stress die zich in mijn lichaam had opgeslagen. Ik kreeg het idee dat ik het gesprek steeds minder

goed ging horen. De volgende dag herhaalde alles zich: ik was opnieuw doof.”

Logopediste

"'Kan ik nog een kuur proberen?’ vroeg ik aan mijn arts. Ik hoopte dat de oorzaak een ontsteking zou zijn en dat ik hiervan kon herstellen. Maar ik had al een hele hoge dosis gehad, daarom kreeg ik het advies om mijn lichaam de tijd te geven zichzelf te herstellen, met veel rust, slaap en weinig stress. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Gesprekjes van mijn kinderen kon ik niet meer horen. Vriendjes die over de vloer kwamen om te spelen, gaven mij te veel prikkels. Ook al bleef mijn man optimistisch en steunde hij mij onvoorwaardelijk, het voelde soms als een eenzame strijd. Ook na school gingen de kinderen vaak even naar mijn moeder omdat ik overprikkeld raakte. Het was een tijd waarin ik heel veel heb gehuild. Mijn werk als logopediste, nota bene voor dove en slechthorende kinderen, kon ik niet meer doen. Dat ik mijn eigen kinderen zo slecht kon verstaan, al hun leuke gesprekjes miste, dat raakte me diep.”

Gehoorapparaat

“Ziekenhuisbezoeken, pillen en talloze onderzoeken, twee jaar lang heb ik alles uit de kast getrokken om te achterhalen hoe ik plotseling doof kon worden en of er iets aan te doen is. Nog steeds hoor ik bijna niets, ernstig slechthorend wordt het genoemd. Het voelt alsof ik daarmee een deel van mijzelf heb verloren. Als logopediste was taal mijn werk, daarnaast was muziek mijn passie. Het koor waarin ik zong was mijn uitlaatklep. Zingen en muziek luisteren gaat niet meer, en vanwege mijn ernstige slechthorendheid heb ik ontslag moeten nemen. Inmiddels heb ik een gehoorapparaat. Dat werkt gelukkig nog net, omdat ik nog zo’n 15 decibel aan gehoor over heb.

Wat ging er een wereld voor me open toen ik het gehoorapparaat in had! Ook al klinkt alles anders, want muziek is een brei van geluiden, mijn eigen stem hoor ik anders, zuiver zingen lukt niet en in drukke ruimtes is lawaai al snel te veel. Toch ben ik zo dankbaar nu ik mijn kinderen weer kan horen lachen en de vogels hoor fluiten. En: eindelijk gesprekken kan hebben in de horende wereld. Toch loop ik ook tegen dingen aan. Naar feestjes ga ik niet graag meer, ik moet me ontzettend focussen tijdens gesprekken en krijg veel niet mee. Bezoekjes aan zwembaden of pretparken zijn met alle omgevingslawaai ook niet meer favoriet. Laatst ging ik toch met de kinderen naar een trampolinepark, omdat ik zo graag een stukje van mijn onbevangenheid terug wil. Ik wil het muurtje afbreken dat deze handicap om mij heen heeft gebouwd, ik wil weer zijn wie ik was voordat ik doof werd. Stijntje die onder de mensen komt, geïnteresseerd is en leuke dingen met haar kinderen onderneemt.”

Huwelijksaanzoek

“Ik dacht dat ik mijn weg zelf wel zou kunnen vinden, met steun van mijn man en familie. Maar dat lukt niet, daarom heb ik nu hulp van een psycholoog. Ik hoef en kan niet alles alleen te doen. ‘Je moet het accepteren’, zeggen mensen weleens. Dat is een groot woord als je weet wat je bent kwijtgeraakt. Ik zie het meer als leren omarmen van wat er is, en dat kost tijd. Gelukkig kan ik me nog steeds vaak dankbaar voelen met alle kleine geluksmomenten: een vlinder in mijn tuin, een wandeling met de hond of een knuffel van mijn kinderen. In plaats van zingen zoek ik nu andere hobby’s, zoals handwerken en beeldhouwen. Mensen zijn erg begaan en houden rekening met me waar ze maar kunnen. Erik-Jan en ik zijn inmiddels getrouwd: twee weken nadat ik plots doof werd, deed hij mij een huwelijksaanzoek. Voor mij was dat heel symbolisch, met een huwelijk kies je voor elkaar in goede en slechte tijden, hij koos heel bewust voor een leven met mij toen de tijden slecht werden. We hadden een stralende trouwdag in september. Toen ik danste, kon ik de muziek niet goed horen, maar ik gaf me over en kon niet anders dan genieten van alle lieve mensen om me heen.”

Plotselinge doofheid

Sudden deafness is het zonder aanleiding verdwijnen van het gehoor in één oor. In 90% van de gevallen is er geen medische verklaring voor. Soms helpen ontstekingsremmende medicijnen als prednison. Het gehoorverlies kan binnen enkele weken tot maanden vanzelf overgaan, maar kan ook blijvend zijn.

Interview: Laura van der Meer. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden