Spijt van coronapuppy

Suus (34): “Er is nu steeds ruzie over wie de hond moet uitlaten”

null Beeld

Suus (34), getrouwd met Dean (40), zijn ouders van tweeling James en Emma (10). Op het hoogtepunt van de pandemie liet Suus zich overhalen tot de aanschaf van een Jack Russel-pup.

Joan Makenbach

“Onze stedentrip in de meivakantie van 2020 naar Rome werd geannuleerd. Ook die zomer konden we niet op vakantie naar de ouders van Dean in Engeland. Noch kon de verjaardag van de tweeling (met familie en vrienden) worden gevierd. Het thuisonderwijs was met twee dynamische banen en te weinig kamers in huis al geen succes en dan lagen ook alle sportclubjes van James en Emma stil. Kortom, er heerste flink wat narigheid en teleurstelling in huis, aan het begin van de pandemie vorig jaar.

Pup voor de kinderen

Om de moed erin te houden verzon ik leuke activiteiten, maar na een paar keer koekjes en pizza bakken, was daar de lol wel vanaf. En toen opperde mijn man Dean een pup voor de kinderen. Een huisdier was een lang gekoesterde wens van de tweeling. Vanwege onze levensstijl met veel weekendjes weg naar familie in het buitenland, dacht ik meer aan een konijn of schildpad. Makkelijker in onderhoud. Bovendien was ik geen hondenmens.

Geen bezwaren, alleen voordelen

Maar nu we aan huis gekluisterd waren en er voorlopig geen zicht was op een heropening van het Verenigd Koninkrijk en door het kabinet überhaupt niet werd aangemoedigd de landsgrens over te steken, hadden we tijd zat. Dean zag geen bezwaren en alleen voordelen. Oppas vinden moeilijk? Mijn ouders zouden het vast fantastisch vinden! Veel werk? Een dier zou onze kinderen verantwoordelijkheidsbesef meegeven en hen leren voor anderen te zorgen. En een absoluut pluspunt: door het viermaal daags uitlaten, zouden wij zelf automatisch ook meer broodnodige lichaamsbeweging krijgen. Ideaal nu de sportscholen gesloten waren.

null Beeld

Welkom Pip

Zo werd Pip toegevoegd aan ons gezin. Een speelse witte Jack Russel met zwarte vlekjes. Superschattig. Maar ook superspeels en energiek. Om niet te zeggen: bijzonder druk én erg bewerkelijk. Natuurlijk, de eerste weken waren de kinderen er helemaal gek mee en was niets ze te dol. Al moest het beestje zes keer per dag een plasje, ze sprongen juichend op om hun jas te halen. Ze genoten van het spelen met een bal en leerden de pup allerlei trucjes. Ze maakten zelfs ruzie wie er ‘s nachts naast de bench mocht slapen, als hij begon te piepen.

Coronaversoepelingen

Maar net als bij de trampoline en zelfs de Playstation: toen na een maand of drie het nieuwe eraf was, verdween de grootste interesse. Er kwamen coronaversoepelingen. Ze konden weer ‘live’ naar school en er mocht weer worden gevoetbald en gehockeyd. Er waren weer voldoende vriendjes beschikbaar, spelen met hen bleek aantrekkelijker dan met hun hond. En dus liep mama of papa drie van de vier keer met Pip buiten en moesten we dagelijks de kinderen eraan herinneren dat Pip dood zou gaan als ze hem vergaten eten te geven…

Inmiddels zijn we een jaar verder en lijkt het leven weer zo goed als oud. Volledig gevaccineerd pakten we de draad op en hebben er onze eerste reis alweer op zitten. Pip moest toen naar een vakantieopvang. Hem onderbrengen bij familie bleek lastiger dan gedacht. Mijn ouders wilden best een keer een dagje oppassen, maar drie weken een overenthousiast hondje, bleek hen te gortig. Dus regelde ik een pension á 17,50 euro per dag.

Nog meer taken

Eerlijk gezegd baal ik er steeds meer van dat ik me heb laten overhalen tot het nemen van een hond. Mijn man Dean is als evenementenorganisator drukker dan ooit en heeft nauwelijks tijd voor zijn gezin, laat staan voor de viervoeter. De kinderen laten met grote tegenzin Pip uit na schooltijd, maar maken ruzie wiens beurt het is. Ze willen nog wel met hem spelen, maar alleen als het hen uitkomt en er geen wedstrijden/vriendjes/games of TikTok-filmpjes wachten. Eigenlijk komt alles op mij neer. Degene die het minst graag een hond wilde. Het klinkt gemeen en zo bedoel ik het niet. Ik vind Pip een lief beest en ik ben best gehecht aan het dier, maar ik zat niet te wachten op nog meer taken op mijn bordje.

Spijt

Ik snap goed dat mensen hondjes als Pip gekscherend de ‘coronapups’ noemen. De hond die er puur en alleen kwam, omdat er een pandemie was uitgebroken en waar mensen nu weer vanaf willen. Dat geldt voor ons ook. Met als verschil dat wij Pip absoluut niet afdanken of onderbrengen in een asiel. Het is toch: eens gekozen, altijd gekozen. Maar spijt? Ja, dat heb ik wel. Ik had beter moeten beseffen dat het nemen van een hond bijna eenzelfde soort keuze is als een kind. Dat doe je niet zomaar en als het goed is, heb je hem ook voor jaren. Niet alleen tijdens lockdowns.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden