PREMIUMHoe is dat nou?

Sylvia (45) nam 2 Oekraïense vluchtelingen in huis: “Dat het leven zo kan omslaan, is heel heftig om te zien”

Oekraïense vluchtelingen in huis Beeld Getty Images
Oekraïense vluchtelingen in huisBeeld Getty Images

Sinds zondagavond zet de Hengelose Sylvia (45) twee bordjes extra op de eettafel. Ze vangt met haar man en twee kinderen (11 en 13 jaar) twee Oekraïense vluchtelingen op. Hoe is het om ineens met twee gezinnen onder één dak te wonen?

Eva BredaGetty Images

“Mijn man en ik zijn op een feestje, als zijn telefoon overgaat: ‘Over zestien uur zullen jullie gasten arriveren.’ Een dag eerder hadden we besloten dat we wel Oekraïense vluchtelingen in huis wilden nemen. Maar dat het zó snel zou gaan, had ik niet verwacht. De werkkamer moet leeg, er moet een stapelbed komen, beddengoed... Waar haal ik dat in zo’n korte tijd vandaan?

Oneerlijke wereld

We hadden altijd al de wens om iemand in ons gezin op te nemen. Ik werk in het onderwijs en zie van dichtbij hoe oneerlijk de wereld soms verdeeld is. Ik zie kinderen in de klas die thuis amper geld hebben voor kleding of gezond eten. En dan zie ik onze kinderen. Ze zitten op de scoutingvereniging, maken mooie reizen. We vinden het belangrijk dat ze zich ontwikkelen. Toch steekt het wel eens. Waarom krijgen mijn kinderen wel al die kansen en andere kinderen niet? Dat is een kwestie van puur geluk.

Op het nieuws zagen mijn man en ik de beelden van de eerste bombardementen in Oekraïne en hoorden we over de vluchtelingenstroom die op gang kwam. Ik voelde meteen: dít is het moment om onze deur open te zetten. Mijn man had hetzelfde. Natuurlijk zijn er talloze bezwaren, maar als je ergens te veel over nadenkt, kom je altijd wel op redenen om het niet te doen.

Praten met de kinderen

Met onze kinderen van dertien en elf praten we geregeld over het nieuws. Dat de kernwapens op scherp staan, dat laten we dan even achterwege. Ik wil dat ze in het hier en nu kunnen leven en niet al te veel zorgen hebben. Wel zeg ik bijvoorbeeld: ‘Stel je voor dat je om zes uur ’s ochtends wakker wordt gemaakt door je moeder. Je pakt snel één koffer, geeft papa een kus en moet meteen weg. Hoe zou dat zijn?’ We vinden het belangrijk dat ze weten wat er in de wereld speelt.

Toen we voorstelden om Oekraïense vluchtelingen in huis te nemen, was onze dochter van dertien direct enthousiast. Onze zoon van elf minder. Hij is een huismus en wil gewoon lekker met papa, mama en zijn zus zijn. ‘Ik vind het niet heel fijn maar ik denk wel dat we het moeten doen’, was zijn besluit.

Werkkamer verbouwen

We sloten ons aan bij Noaberschap Ukraine-Twente, een nieuwe, lokale organisatie die vluchtelingen koppelt aan gastgezinnen. Daar konden we een paar praktische ‘wensen’ doorgeven. Zo zochten we iemand die niet allergisch zou zijn voor onze huisdieren. Nog geen 24 uur later was het raak. Ik plaatste een oproep met de vraag wie er spullen wilde brengen en de volgende ochtend stonden er allerlei mensen op de stoep. Zo mooi om te zien! Een paar uur later hingen er gordijnen in onze voormalige werkkamer, stond er een opgemaakt stapelbed en waren we klaar om onze gasten te ontvangen. Gauw fietste ik nog naar de supermarkt. ‘Wat willen jullie eten?’, stuurde ik met behulp van Google Translate in het Oekraïens naar de telefoon van mijn man, die onze gasten van het vliegveld haalde. Pasta was goed.

Nu gaat het echt beginnen

Met de fiets en boodschappentas nog in mijn handen stond ik voor de deur, toen onze nieuwe huisgenoten aankwamen. Daria van 34 met haar dochter Milana van 7. Nu gaat het echt beginnen, dacht ik. Ik wist nog niets over ze. Alleen hun leeftijden en hun allergieën - frambozen en chocola. Maar toen ik ze zag, kreeg ik direct een goed gevoel. Ze leken verzorgd, lief, bescheiden. De dochter had prachtig lang haar in een dikke vlecht. Beiden droegen ze dikke jassen. Maar hun blik was onrustig en onder hun ogen zaten donkere wallen.

Ik heb er alles aan gedaan om ze een warm welkom te geven. Een rondleiding, een lekkere maaltijd. Ik deed mijn best wat met ze te kletsen. Daria en Milana spreken geen Engels. Met Google Translate kwamen we er enigszins uit. Dat is ook best leuk, want door de computer Oekraïense zinnen te laten uitspreken, leren wij ook nog iets van hun taal. Wel was het nog onwennig. Je praat wat over koetjes en kalfjes. Je gaat niet direct vragen hoe het gaat met haar man die ze heeft moeten achterlaten in Kyiv. Als het gesprek al een beetje richting het onderwerp oorlog ging, sloeg Daria dicht. Gelukkig hebben we huisdieren. Dat is altijd een goede ijsbreker. Later zijn we samen voor de tv gaan hangen. Een kinderprogramma. Ik heb met een half oog gekeken. Wat ik belangrijker vond was dat Daria en Milana zich enigszins thuis leken te voelen. Ze hingen op onze bank, met hun benen bungelend over de leuning.

De deur op slot

We wonen nu drie dagen samen en het begint te wennen. Ik ben niet zo’n goede gastvrouw die de hele dag vraagt wat je wil drinken. Daarom vind ik het fijn als Daria dat zelf doet. Dat gaat steeds beter. Ze stond net nog in de keuken een lunch klaar te maken voor haar dochter, terwijl ik in de woonkamer zat te bellen.

We hebben geen enorm huis en er is nergens een plek om je af te zonderen, behalve op je slaapkamer. Maar tot nu toe is dat niet nodig geweest. Alleen ’s avonds zijn we samen thuis en dan kijken we tv of doen we een spelletje. De kinderen gaan overdag gewoon naar school en mijn man en ik gingen na een paar vrije dagen gewoon weer werken. Ritme is ook belangrijk. Op dit moment kijken we met de gemeente of Milana naar school kan en of Daria werk zou kunnen doen. De inbreuk op onze privacy valt me alles mee. Het enige wat ik anders doe is dat ik nu wél de wc-deur op slot doe als ik ga plassen. Mijn man sliep altijd zonder pyjama, die draagt hij nu maar wel.

Huilen om de oorlog

De kinderen pakken het verrassend goed op. Mijn zoon is nog wat timide, maar heeft wel heel lief een Netflix-account voor onze gasten aangemaakt. Onze dochter valt het zwaarder dan verwacht. Gister vertelde ze me dat ze in de klas moest huilen. Ze ziet oorlogsbeelden op televisie, ziet een moeder en dochter die hun land moesten ontvluchten. Daria had het goed in Oekraïne. Ze was telemarketeer, haar man was ondernemer, hun dochter ging naar school en ze hadden een mooi huis in de hoofdstad. Gister facetimede ze nog met haar man. Hij zit nu in Kyiv en doet de bevoorrading van medicijnen onder de soldaten. Hij vecht niet aan de frontlinie, maar ook wat hij doet is natuurlijk hartstikke gevaarlijk. Daria laat daar weinig over los, ik denk dat het haar te veel raakt. Maar dat het leven zo kan omslaan, vindt mijn dochter heel heftig om te zien.

Twee weken of twee jaar

Het is natuurlijk heel wat voor onze kinderen. Maar het is ook een les: dit is óók het leven. Waardeer wat je hebt en help je naasten. We hebben genoeg te geven. Ik heb geen idee hoe lang Daria en Milana nog blijven. ‘Het kan twee weken duren, maar ook twee jaar’, zeiden mijn man en ik van tevoren tegen elkaar. Daar hebben we niets over vastgelegd, we zien wel. Ik hoop vooral voor Oekraïne en onze gasten dat ze zo snel mogelijk weer naar huis kunnen en hun man en vader veilig in de armen kunnen sluiten.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden