null Beeld

Sylvia is dolgelukkig met de fitnessapparaten die ze krijgt van een kennis

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Je hoort mensen soms zeggen: koop nooit een fitnesstoestel, want je gebruikt het 2 weken en daarna fungeert dat ding alleen nog als peperdure kapstok. Dat leek mij ook. Daarom leefde ik ruim een halve eeuw heel tevreden zonder fitnesstoestel. Tot de dag waarop een vage kennis mij niet 1 maar 2 fitnesstoestellen aanbood, een hometrainer en een crosstrainer. Helemaal gratis. Zij gebruikte ze niet meer, want ze ging tegenwoordig naar de sportschool. Maar het waren goede, professionele apparaten. Als echte Hollander werd ik hebberig van het woord gratis. Bovendien zag ik mezelf al slank en gespierd door het leven gaan, dat leek me ook weleens aardig. “Prima,” zei de kennis, “ik laat ze wel even bij je bezorgen, er zijn hier toch verhuizers bezig.”

De volgende dag stonden ze voor de deur, de verhuizers en de toestellen. De verhuizers waren groot en breed, maar de machines waren nog veel groter en breder. Reusachtig. Gigantisch. En, zo bleek uit het gemopper van de verhuizers, ze waren ook gigantisch zwaar. Moesten die dingen serieus al die trappen op? Ze schudden hun hoofd en dropen af. De apparaten bleven op de stoep staan. Het begon te regenen. Om een lang verhaal kort te maken: ik liet een noodverhuisdienst komen met een hoogwerker. Het kostte een paar centen, maar toen had ik ook wat: 2 enorme professionele fitnessmachines op zolder. Wat een feest!

“Dit hadden we veel eerder moeten doen”, glunderen we zwetend

Er volgde een periode van grote bedrijvigheid. Het hele gezin verdrong zich rond de apparaten en we liepen allemaal voortdurend zwetend te pochen hoeveel calorieën we hadden verbrand, want dat kon je aflezen van het schermpje. “Nu mag ík op de crosstrainer!” “Nee ik!” “Jij bent net al geweest!”

Het duurde 3 dagen, toen haakten de kinderen af. “Mooi,” zei huisgenoot P. “dan hebben we die dingen voor onszelf.” En daar gingen we weer, een halfuur op dat ene ding, een halfuur op dat andere. We voelden ons na een week al fitter dan ooit. “Dit hadden we veel eerder moeten doen”, glunderden we. “Fantastisch!”

De dag daarop was het prachtig weer, dan zul je wel gek zijn als je binnen gaat sporten. De dag daarop ook. De hele week, eigenlijk. Daarna gingen we op vakantie. En toen we terug waren, hadden we het druk met andere dingen.

Mijn afgestudeerde dochter kwam tijdelijk weer thuis wonen, op zolder. Het was een beetje krap, tussen die ongebruikte fitnessapparaten. “We gaan ze weer gebruiken, hoor!”, zei P. Maar dat was niet zo. Om nog een lang verhaal kort te maken: ik zette een advertentie. Gratis af te halen. Er kwam een jong stel met een busje, dolblij, al schrokken ze van de omvang en het gewicht van die dingen. Maar naar beneden dragen is makkelijker dan naar boven. Het hele gezin hielp mee sjouwen, stapje voor stapje. 2 uur duurde het, maar het lukte. Weg waren ze. Een heerlijke, fitnessloze leegte blonk ons tegemoet. We zweetten zoals we nooit eerder gezweet hadden. “Dit hadden we véél eerder moeten doen!”, glunderden we. “Fantastisch!”

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden