null Beeld

Sylvia kan niet lijnen door haar puberende kinderen

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Als je kleine kinderen hebt is het heel moeilijk om dieet te houden, dat weet iedereen. Het slaapgebrek maakt hongerig, het is zonde om die overgebleven blokjes brood-met-hagelslag in de vuilnisbak te kieperen, als zíj een ijsje/koekje/chips krijgen mag jij ook, je eet om half zes met je kinderen (geef toe, wat is er lekkerder dan pasta met boter en kaas?) én om half acht nóg een keer met die man (of vrouw) die eindelijk thuiskomt, en als beloning voor een lange dag afzien snak je om half elf naar een flinke homp kaas met een bierglas port.

Maar kleine kinderen worden groot, jammer enerzijds, maar anderzijds: nu kun je je vraatzucht eindelijk beheersen. Geen gebroken nachten meer, geen snoep en snacks meer in huis halen, je eet één keer ’s avonds met z'n allen aan tafel, en de rest van de dag kun je naar hartenlust ongezoete gemberthee drinken, selderijstengels knagen en lunchen met een beschaafd kommetje groentesoep.

Ja, daar had ik me wel op verheugd. Maar zoals alles in het leven loopt ook dit... anders. Want hoe gaat dat? Tieners hebben altijd honger. Succes ermee, zou je zeggen, dan maken ze zelf maar een boterham en warmen ze zelf een kommetje soep op. Nou, en dat doen ze hoor. Hele broden en hele pannen soep gaan erdoorheen. Maar daar blijft het niet bij, o nee.

Mijn jongste zoon bijvoorbeeld, maakt de hele dag tosti’s. De lekkerste, dik belegde tosti’s, druipend van kaas, in boter gebakken voor extra vettige heerlijkheid. Hij kan het hebben, hij is graatmager. Maar ik zit drie keer per dag in die geur te watertanden. Gelukkig (en helaas) krijg ik altijd een hapje. Of twee. En een slok van zijn chocomel. En als ik toch in de keuken ben, mag ik best even mijn selderijstengel in de pindakaaspot dopen, want hij doet het ook.

Mijn oudste zoon is nóg erger. Hij komt uit school, pakt een handvol gehakt uit de ijskast en tovert daar in een paar minuten een dikke, sappige hamburger van. Met uienringen, augurkje, tomaatje, plakje smeltende kaas…"Wil jij er ook een, mama?", vraagt hij dan goeiig. NEE, DAT WIL MAMA NIET! "Weet je het zeker, mam? Ga je dan niet weer de helft van de mijne opeten?" NEE, IK WEET HET ZEKER! Of… nou, vooruit, een heel kleintje dan. Een kleintje, zei ik toch? Jongen, dit is een megaburger! Nou ja, dan hoef ik vanavond tenminste niet meer te eten.

Ja, dat zeg je dan. Maar ’s avonds niet eten is moeilijk. Erg moeilijk. Vooral als het hele gezin zo lekker zit te smikkelen. Portugese kip met hete saus. Of taco’s met krokante vleesjes. Of risotto met paddenstoelen. Of...

En dan een uurtje na het eten is het weer raak. Mijn dochter bakt ‘even een paar appelflapjes’. Bladerdeeg, appel, kaneel... "Mama, is er nog amandelspijs?" "Ja kind, achter in de ijskast, waar mama het voor zichzelf verstopt had." Wie kan die geur weerstaan? "Wil je er een bolletje ijs bij, mama?" NEE, NEE, NEE!

Ja, graag. En een bierglas port.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden