null Beeld

Sylvia probeert coole sneakers voor haar bejaarde moeder te bestellen

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.Ik noem mezelf wel eens koket ‘mantelzorger’ maar eigenlijk is dat onzin. Mijn ouders, allebei 80, (en al ruim 40 jaar gescheiden) kunnen zichzelf nog best redden. Toch zijn ze meestal erg blij met mijn kleine bijdragen aan hun bestaan: ik bezorg ze sudderlapjes en kippensoep in handige diepvriesbakjes, fijne boeken, bosjes bloemen, onsjes paling, biefstuk van de ‘goede slager’ en zakjes ouderwetse amandelkoekjes. Soms hebben ze andere wensen. Zo vertelde mijn moeder me aan de telefoon dat ze haar zinnen had gezet op een paar sneakers. Ze noemde een bekend merk, de kleur (zwart), de maat (38) en verzuchtte dat ze met dat rotweer helemaal naar de Bijenkorf moest. “Dat hoeft toch niet, mama”, zei ik, “Je kunt ze toch bestellen, via internet? Ik kom morgen bij je langs. Als het niet lukt, help ik je.” Intussen keek ik online of ik de gewenste schoenen kon vinden. Tja. Zwarte sneakers van een bekend merk in maat 38, daar bleken tientallen, zo niet honderden, verschillende van te zijn. Mijn moeder moest toch echt zelf kiezen.

“Ik heb op internet gekeken, maar daar zijn die zwarte schoenen helemaal uitverkocht”, zei mijn moeder de volgende dag teleurgesteld. “Dat lijkt me sterk”, zei ik. Ik ging achter haar laptop zitten en liet haar de tientallen (honderden) paren zwarte sneakers zien. “Kies maar”, zei ik. “Nou ja, jij krijgt een heel ander internet dan ik!”, riep mijn moeder verbaasd. “Maar je doet het ook verkeerd, hoor. Je moet op het internet van de Bijenkorf kijken. Ik wil die schoenen van de Bijenkorf hebben. Maar daar zijn ze dus uitverkocht.” Ik probeerde niet al te hard te zuchten. “Mama, wat maakt het uit of ze van de Bijenkorf komen? Die schoenen zijn overal te koop. Hier, wijs maar aan welke je mooi vindt, dan bestel ik ze voor je.” Ze keek lang naar het scherm. “Deze”, wees ze. “Precies deze. Maar dan van suède. Dit is geen suède. Kun je deze vinden, maar dan van suède?” Het was even zoeken, maar ik vond ze. “Kijk eens!”, zei ik trots. “Zwart suède, maat 38. Precies wat je zoekt. En ze zijn nog in de aanbieding ook!” Mijn moeder tuurde op het scherm. “Ja, dit zijn ze”, zei ze. “Deze wil ik. Maar dan met een zwárte zool. Deze heeft een witte zool. Dat vind ik niet mooi. Kun je zorgen dat ik precies deze krijg, maar dan met een zwarte zool?” Het duurde weer even, maar daar had ik ze toch. Zwart suède, zwarte zool. Weer tuurde mijn moeder op het scherm. “Nee”, zei ze. “Deze zijn tóch een beetje anders...” Zelf zag ik geen enkel verschil. Coole schoenen, trouwens. Ik zou ze zelf ook wel willen. “Wil je ze niet?”, vroeg ik verbaasd. “Nee”, zei mijn moeder vastbesloten. “Ik ga wel naar de Bijenkorf. Ze hebben ze daar natuurlijk tóch. Dat zetten ze alleen niet op internet.”Ik zuchtte nog eens, maar zei niets. Wie weet heeft ze nog gelijk ook.Tekst: Sylvia Witteman. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden