null Beeld

Sylvia verbaast zich over haar huishoudende zoon

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Iedereen met tienerzoons weet hoe hun kamers eruitzien: als een ontplofte varkensstal na een tsunami. De kamer van mijn zoon is daar een parodie op. Het is schrijnend om te zien. Ooit was zijn kamer een toonbeeld van frisse deugdzaamheid. Een mooie, grote ruimte met zelfs een keukenblok, smetteloos witte muren en gelapte ramen. Mijn zoon sliep er nog geen maand of de muren zaten vol gaten van gemiste dartpijlen, op de ramen zaten merkwaardige tekeningetjes en het keukenblok zat onder de vlekken. "Dat gaat zo niet hoor!", riep ik. Maar mijn zoon vond dat het zo wél ging. Elke keer als ik er binnenliep, was het wéér erger. Kippenbotten, klokhuizen, noedelsoepbakjes, kapotte gitaren, dito drumstel, bergen wasgoed, stapels uit elkaar vallende schoolboeken en -schriften, onbestemde snoeren en stekkerdozen, tassen, rugzakken en koffers. Het ooit zo vrolijk gekleurde vloerkleed was grauw van de gemorste koffie, thee en cola. Het gasstel zag eruit alsof er iemand overheen gekotst had.

Gelukzalig snoof ik de geur van allesreiniger op die uit zijn kamer dampte

De afwas was inmiddels beschimmeld en toen ik het ijskastje opentrok, viel ik zowat flauw van de stank. "Sorry, mam, ik had per ongeluk de stekker eruit getrokken. En toen waren we op vakantie, en toen we terugkwamen waren de frikandellen in het vriesvak... uit elkaar gevallen. Mam, stel je niet aan. Komt goed." Maar het kwam niet goed. Elke keer beloofde hij ‘nu echt deze week’ alles op te ruimen en schoon te maken. Telkens kwam het niet verder dan halfslachtig vuile was in kasten en manden proppen. Tot ik gisteren thuiskwam en iets vreemds hoorde: de stofzuiger. Mijn zoon was zijn kamer aan het stofzuigen! En grondig ook, want het duurde lang. Daarna zag ik hem heen en weer lopen met een emmer en een dweil. Mijn zoon! Met een emmer en een dweil! Gelukzalig snoof ik de geur van allesreiniger op die uit zijn kamer dampte. "Kom eens kijken!", riep hij even later. Ik kon mijn ogen niet geloven. Alles fris, helder en vooral erg leeg. Het galmde zelfs een beetje. "Waar hebben we dit aan te danken?", glunderde ik. Hij lachte schuw. "Het werd toch wel nodig", zei hij. "Het was echt wel vies. En onder het bed vond ik... Nee, dat ga ik je niet vertellen." Een dooie muis zeker. Nou ja, kon mij het schelen, het was schoon! Mijn zoon ging ‘hangen’ met vrienden en ik liep neuriënd mijn werkkamer in. Daar stonden het kapotte drumstel en de gitaren van mijn zoon op. Plus 2 manden vol vuile was. "Wat doet dat oude tafeltje in mijn kamer?", riep mijn dochter even later. "En die koffers? En dat smerige kleed?" Mijn eigen keuken, beneden, stond opeens vol aangekoekte afwas. Zíjn afwas. Daar stond ook nog de emmer die hij gebruikt had, vol zwart sop. Die ga ik maar leeggooien in zijn bed, denk ik. En daarna op zoek naar die dooie muis, om op zijn kussen te leggen.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden