null Beeld

Sylvia Witteman: “Bedroefd staarde ik naar die 2 uiterst nutteloze rechterlaarzen”

Ik geef niets om mode. Ik werk thuis zodat ik me nooit ‘representatief’ hoef te kleden, zoals dat heet. Ook heb ik een enorme afkeer van kleren die zelfs maar een klein beetje ongemakkelijk zitten.

Kleren kópen vind ik bovendien ongeveer het vervelendste wat er is. Het komt er al met al op neer dat ik meestal in lompen gehuld ga. Oude kleren, zacht en comfortabel van het vele wassen. Heerlijk.

Ik koop alleen wat nieuws als dat kledingstuk me heel goed bevalt, maar dan koop ik er vaak ook meteen 2 stuks van. Of 2 paar, zoals het geval was met mijn cowboylaarzen. De beste laarzen die ik ooit heb gehad. Prachtig, cognackleurig leer, en ze zitten als gegoten. Of ik kan beter zeggen: ze záten als gegoten.

Opeens was ik 1 laars kwijt. Een linker. Overal gezocht, natuurlijk, in het grote, rommelige huis, maar hij was écht weg. Zo erg! Maar ik had dus nóg een paar. Ik moest ze nog wel even inlopen, merkte ik tijdens een weekendtripje naar Parijs; gelukkig had ik ook nog een paar gympen bij me. De cowboylaarzen gingen weer in de koffer. Althans, dat dacht ik. Toen ik thuis mijn koffer openmaakte, zat er 1 laars in: een rechter. Bedroefd staarde ik naar die 2 uiterst nutteloze rechterlaarzen in mijn kast. Had het noodlot nou niet voor 1 keertje genadig kunnen zijn, en mij tenminste 2 verschíllende laarzen laten kwijtraken?

Gefrustreerd zocht ik online de winkel op waar ik ze, alweer ruim een jaar geleden, had gekocht. En daar, o vreugd, o opluchting, bleken ze nog te koop. Ik bestelde ze meteen. Maar het plezier was van korte duur: een uurtje later kreeg ik een mailtje dat ze toch niet meer op voorraad waren, en dat ik mijn geld zou terugkrijgen. #$#@#%! Opnieuw ging ik op zoek. Na een uur speuren vond ik een Duits verzendhuis, waar nog 1 paar te koop was. Ik bestelde ze en vertelde het hele verhaal aan mijn dochter. Ze zei: “Maar mama, waarom heb je dat hotel in Parijs niet even gemaild of ze je laars hebben gevonden?” Nou, dat was een idee!

De daaropvolgende dagen vonden interessante ontwikkelingen plaats. 1. Ik kreeg een mailtje van het hotel dat mijn laars was gevonden en ze hem zouden opsturen. 2. Ik kreeg een mailtje van de winkel waar ze mijn laarzen niet meer op voorraad hadden: met excuses, ze hadden ze tóch op voorraad en zouden vandaag nog een paar bezorgen. 3. De postbode belde aan met een doos uit Nederland, een doos uit Duitsland, plus een doos met 1 losse laars uit Parijs. 4. Terwijl ik vol verbazing naar de lange rij cognackleurige laarzen keek, zei huisgenoot P.: “Hé, kijk nou eens wat ik in de papierbak vind!”, terwijl hij mijn laatste ontbrekende laars triomfantelijk omhooghield.

Ik zweer dat ik dit niet heb verzonnen. Nu heb ik 4 paar exact dezelfde laarzen. Vind ik dat erg? Nee, heerlijk juist. Ik kan er nog jáááren mee voort.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden