null Beeld

Sylvia Witteman: “Daar staan twee grote lummels bellen te blazen”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Tot haar grote verbazing gaan beide zoons met haar en huisgenoot P mee naar Limburg.

Het was een heerlijk weekend weg, in Zuid-Limburg. Geheel coronaproof zaten we in een huisje op zo’n doorsnee vakantiepark: huisgenoot P, onze jongens van 16 en 19 en ik. Het weer werkte nog mee ook: de zon scheen, helemaal gratis, over de glooiende heuvels.

“Het is eigenlijk een wonder dat de jongens nog mee willen”, zeiden P en ik tegen elkaar. Toen wíj die leeftijd hadden, was er niks zo on-cool als vakantie met je ouders. Wij gingen liften naar Frankrijk en kamperen op een ranzige koudwatercamping. Of we bleven thuis als onze ouders weggingen, om de schandaligste feesten te geven, waarbij alle gasten een gejatte fles meebrachten uit de drankkast van hún ouders. Lekker doorzakken op half versuikerde bananenlikeur en vage Joegoslavische pruimenjenever. Mooie tijden.

Maar goed, onze jongens wilden wel mee naar Limburg en dat moest natuurlijk beloond worden. We lieten het hen aan niets ontbreken: ze mochten karten (weet je wat dat kost?!), een golfkarretje huren (dito), en we stuurden ze naar het mooiste zwemparadijs in de wijde omtrek. In ónze auto, want de oudste heeft zijn rijbewijs. Ze wipten natuurlijk ook nog even de Duitse grens over, omdat die gezellige Duitsers er zo’n gastvrije snelheidslimiet op nahouden. Voorzichtig maar, jongens! P en ik keken elkaar over onze krant aan en zeiden weemoedig: “Ja, je kunt wel zien dat het geen kleine kinderen meer zijn...”

Zonnebril

Tevreden rijden we na twee dagen terug naar huis, met twee rijstvlaaien en vier paar modderige wandelschoenen in de kofferbak, als stille getuigen van de genoten vakantie. We zijn al een uur onderweg als huisgenoot P een kreet slaakt. “Mijn zonnebril”, roept hij, “ik heb ’m daar in de tuin laten liggen!”

Nu is míjn motto wat zonnebrillen betreft: hoe goedkoper hoe beter, want je verliest ze toch, of je gaat erop zitten. Ik koop ze meestal met drie tegelijk bij de drogist. Maar P is anders, hij heeft er maar één. Een mooie, dure, waaraan hij erg is gehecht en die ligt dus nog in Limburg.

“Ik rijd terug”, zegt hij gedecideerd. “Nee hè... pap, dat gaat eindeloos duren!” roepen de kinderen. Er wordt gevloekt en getandenknarst, maar P is vastbesloten. Hij stopt bij een pompstation, zet ons uit de auto en zegt opgewekt: “Tot over twee uurtjes!” Twee uurtjes... daar staan we dan en kijken beteuterd toe hoe de auto wegspuit.

Pompstation

Mopperend lopen we het pompstation binnen. Het is een groot pompstation, dat wel, en er is van alles te koop. “O, kijk eens!” roept mijn oudste zoon, terwijl hij wijst op een setje plastic minipistooltjes. Zijn broertje grijpt gretig naar een potje bellenblaas, hun ogen glanzen. “Mama, mogen we...?”

Vijf minuten later staan die twee grote lummels op de parkeerplaats bellen te blazen en elkaar omstandig te beschieten met schuimrubber kogels, terwijl ik ijsjes voor hen haal met gekleurde spikkels. Ze gieren van de lol en die twee uur vliegen om: “Wát pap, ben je daar nu alweer?”

Rozig vallen ze op de achterbank in slaap. “Wat vonden jullie het leukst van de hele vakantie?” vraag ik als we thuis zijn, net als vroeger. Drie keer raden wat ze antwoorden. Kleuters.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden