null Beeld

Sylvia Witteman: “Dit fornuis slaat echt alles”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week gaat haar fornuis kapot.

Alles kan kapot, zegt men wel, maar er zijn dingen waar je het niet van verwacht. In dit geval een fornuis. Míjn fornuis. Ik heb heel wat fornuizen gekend in mijn leven, maar dit ding slaat alles. Als student bezat ik een vierpits gasstel waarvan twee pitten het niet deden (nou ja, ik at toch meestal macaroni met maggi). Ik verhuisde naar Moskou, waar ik de beschikking kreeg over een heus Sovjetfornuis van het merk Atlas.

Het was een oud elektrisch mormel met kromgetrokken kookplaten. Maar alles went, en toen ik eenmaal op dat kreng had leren koken, durfde ik elk fornuis aan. Het gammele ding in Berlijn: prima. Het Italiaanse fornuis in mijn Haagse keuken was een nuffig damesdingetje met veel chroom. Iemand moet het erg mooi gevonden hebben, want in de drukte tijdens onze verhuizing naar Washington werd het gestolen. Van tweehoog. Hoe? Dat is een raadsel waar we dertien jaar na dato nog steeds over piekeren.

Fornuisfluisteraar

In mijn Amerikaanse mini-keukentje stond een gigantisch, mottig keramisch geval dat wij ‘het slagschip’ noemden. Ook dáár leerde ik op koken. Toen keerden we terug naar Amsterdam en kocht ik, na al die omzwervingen, ten langen leste het fornuis van mijn dromen. Het was prachtig, het was groot en stevig, het heette onverslijtbaar te zijn en het was peperduur. Maar dan hád je ook wat: het allermooiste fornuis ter wereld, met grote, krachtige gaspitten, een oven die heet genoeg werd voor verse pizza’s, een felle gasgrill...

Ik was de koning te rijk. Na een jaar begonnen de problemen. De ene na de andere pit sloeg niet meer aan. De fornuisfluisteraar moest vaak langskomen. “Tja, hij is een beetje gevoelig”, zei die. Vervolgens frommelde hij een uurtje aan dat ding en dan deed-ie het weer. Een tijdje. Dan ging er weer een pit kapot. Of twee. Was ik weer terug bij af, in mijn studententijd: een tweepitter, maar dan van een paar duizend euro.

Oven

Een paar weken geleden hield de oven ermee op. De fornuisfluisteraar kwam en verving een bougie. De oven deed het een halfuur en hield er weer mee op, midden onder het braden van een kip. De fornuisfluisteraar verving een sensor. Nu begaf hij het na een kwartier; arme kaneelbroodjes, arme kinderen. De fornuisfluisteraar liet een collega komen (en ging zelf ongetwijfeld in bed liggen wenen en tandenknarsen). De collegafluisteraar stopte een nieuwe veer in de ovendeur.

Na een hoopvol halfuurtje lof met ham en kaas was het weer voorbij met de pret. De collegafluisteraar haalde de hele deur uit elkaar en zette hem weer in elkaar. Bingo! Honderden euro’s lichter, maar mijn oven deed het. Pas na een goed gelukte appeltaart wilden we het geloven, maar het bleek echt waar. Verheugd legde ik de volgende dag een lamsbout in het ding en draaide de knop op 180 graden. De knop brak af. Dat is nu een week geleden. De fornuisfluisteraar neemt niet op, zijn collega ook niet. Die lamsbout heb ik in de vriezer gelegd. Ik kan er altijd nog iemand de hersens mee inslaan.

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden