null Beeld

Sylvia Witteman: “Er komt een tijd dat we geen vlees meer eten”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie. 

Zo’n 20 jaar geleden schreef ik in mijn kookrubriek in de Volkskrant: er komt een tijd dat we geen vlees meer eten. Sterker nog, we zullen vol schaamte terugdenken aan de tijden dat we nog vlees aten, zoals we nu vol schaamte terugdenken aan de tijden van slavernij. Mijn dochtertje zal op haar oude dag aan haar kleinkinderen vertellen dat zij in haar jeugd dieren heeft gegeten, echte dieren. Haar kleinkinderen zullen vol gruwel vragen: “Waarom dan, oma?” En ze zal besmuikt antwoorden: “Omdat het zo lekker was.” Ik kreeg boze brieven. Of ik soms gek geworden was.

Of ik echt dacht dat de mensheid zich massaal op de bonen, erwten en andere armoedige spijzen zou storten. Of ik niet wist dat een mens vlees nodig heeft om gezond te blijven.

Boze brieven

Mijn toekomstvisioen van 20 jaar geleden komt intussen veel sneller dichterbij dan ik toen had durven dromen. Ik schrijf al jaren niet meer voor die kookrubriek, maar ik lees hem nog wél. En ik zie dat mijn huidige collega’s steeds vaker vegetarisch koken. Er staan nog wel recepten met vlees in, maar daarbij geven ze meestal een tip voor een vegetarisch alternatief. En die éne collega die nog regelmatig recepten met karbonades, eend, lam of kip geeft, vertelde me laatst dat híj nu de boze brieven krijgt. Of hij soms gek is geworden? Of hij niet weet hoe het er aan toegaat in de megastallen en slachthuizen? Of hij geen idee heeft dat vleesconsumptie funest is voor ons zieltogende klimaat?

"Geen zielig vlees uit megastallen, maar lekker vlees dat een leuk leven heeft gehad"

Zelf ik eet nog steeds vlees. Niet omdat ik denk dat ik dat nodig heb om gezond te blijven. En ook niet omdat ik een hekel heb aan bonen en erwten, integendeel, daar hou ik veel van. Maar ik hou ook van vlees. Geen zielig vlees uit megastallen, maar lekker vlees dat een leuk leven heeft gehad toen het nog een dier was. Dat kan nog. En dat mag nog. Maar hoe lang nog? Om me heen zie ik het ene na het andere bevriende gezin dapper bezig met vlees verlaten. Steeds vaker komen er mensen bij mij eten die helemaal geen vlees meer willen. Soms ook geen vis, kaas of eieren. Geen probleem. Ottolenghi en zijn tijdgenoten hebben spectaculair lekkere recepten bedacht waarin je het vlees niet mist. De tijden zijn voorbij dat die ene vegetariër aan tafel met lange tanden in zo’n obligate vegaschijf moest bijten, terwijl de rest van het gezelschap aan een kippenpootje kloof. Ik doe fantastische dingen met knolselderij, paddenstoelen, spruitjes, linzen, kikkererwten...

Mijn dochter woont samen met 2 vriendinnen die geen vlees eten. De ene pas sinds 2 jaar, de andere al haar hele leven. Ze koken met zijn drieën elke dag vegetarisch. In het weekend komt mijn dochter thuis. Op vrijdagochtend krijg ik het appje al: “Kunnen we vanavond kip eten?” Jazeker kunnen we dat. Een blij (en duur!) kippetje van een boerderij. En intussen wacht ik met smart tot eindelijk het ultieme vlees zonder dierenleed wordt uitgevonden: de kip zonder kop.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden