null Beeld

Sylvia Witteman: “Gebonk, gestamp, gekreun, geratel… herrie maakt het wel”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week kreeg haar zoon een sportschool op zolder.

Een halfjaar geleden werd mijn oudste zoon met zijn twee beste vrienden Niels en Joeri lid van een sportschool. Die jongens bleken fanatieker dan ik voor mogelijk had gehouden; ze zweepten elkaar op en gingen bijna elke dag trainen. Mijn zoon, die tot nu toe alles waar hij zin in had achteloos in zijn mond had gestopt, begon bovendien te letten op wat hij opeens zijn ‘voeding’ noemde. Hij hield in een app bij wat hij binnenkreeg, at zelfs bij het ontbijt al kip en tonijn, en liet opeens de Snickers en stroopwafels links liggen. Dit alles wierp verbazend snel vruchten af. Zijn bicepsen zwollen op als ballonnen, zijn buik werd een wasbord en zijn benen leken wel boomstammen.

Sportscholen dicht

Ik schrok er een beetje van. In mijn familie komen geen gespierde mensen voor, en aan huisgenoot P.’s kant ook al niet. “Maak je het niet te gek, jongen, je kunt al zowat op een kalender met dat lichaam”, spotte ik, maar hij lachte me alleen maar uit. Toen kwam de tweede lockdown en alle sportscholen moesten dicht. Mijn zoon keek erg sip. Ach gos, de school ook al dicht, geen feestjes, bioscoop of cafés... nu werd het bestaan wel heel karig voor die arme jongen. Ik kreeg een idee. “Je mag op mijn kosten een paar gewichten bestellen”, zei ik. “Dan kun je lekker thuis trainen. De zolder is er groot genoeg voor.” Nou, hij was de koning te rijk. De gewichten waren gauw besteld, zijn vader deed ook een duit in het zakje met een stel van die reuzenelastieken, we transformeerden een oud houten bankje tot trainingsbank en een rekstok hád hij al, van Sinterklaas gekregen. Daar stond hij, blij als een kind, tussen de spullen op die zolderkamer. “Veel plezier!” zei ik, en ging tevreden weer aan het werk.

Herrie

Herrie maakte het wel, die work-out boven mijn hoofd. Gebonk, gestamp, gekreun en

geratel... Opgetogen kwam hij een uurtje later weer beneden. “Het is echt ideaal”, zei hij. “Beter dan de sportschool, want ik hoef er niet voor door de regen. Ik heb net Niels en Joeri geappt of ze ook komen.” “En de corona dan?” vroeg ik. “Twee mensen, dat mag,” antwoordde hij, “en we houden afstand. Trouwens, Niels en Joeri hebben al corona gehád. En we zijn toch al die tijd al samen aan het trainen. En ze komen niet in de huiskamer. En...” “Nou, vooruit dan maar”, zei ik. Ook Niels en Joeri waren opgetogen over de situatie. Ze kochten er zelf nog wat fitnesspullen bij, want ze spaarden immers het lidmaatschap uit? Het gebonk, geratel en gestamp boven mijn hoofd klinkt sindsdien in drievoud.

Uren zijn ze daar bezig, elke dag. Wat moeten ze ook anders? Wel jammer dat ik mezelf niet kan horen nadenken, en ook jammer van mijn middagdutjes. Maar ach, hij is zo blij, mijn zoon. “Het is geweldig”, zei hij gisteren. “En we sparen een hoop geld uit. Als de lockdown voorbij is, gaan we niet meer terug naar de sportschool hoor! We blijven het gewoon hier doen. En dan vraag ik de rest van de klas er ook bij.”

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden