null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Sylvia Witteman: “Het is raar om naar de botten van je moeder te kijken”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week maakt Sylvia zich zorgen om haar moeder in het ziekenhuis.

Mijn oude moeder, alleen thuis, was ’s avonds gevallen en kon niet meer opstaan. Naar haar telefoon kruipen kon ze nog nét. “Goddank!”, zeiden mijn broer, zus en ik tegen elkaar. Het is wonderlijk, hoe je bij zulke rampspoed blij kunt zijn met kleinigheden. In het ziekenhuis bleek haar linkerheup gebroken. Ik zag het op de röntgenfoto. Het is raar om naar de botten van je moeder te kijken. Ze moest geopereerd worden, zo snel mogelijk. In de overhaast gestichte appgroep Heup doet leven maakten wij, haar kinderen, grapjes in het genre ‘ze heeft het weer eens op d’r heupen’ en ‘ze schiet uit de heup’, maar ’s nachts lag ik wakker. Kon ze die operatie wel aan? Ik ken zo veel akelige verhalen over oude mensen die na een narcose nooit meer helemaal zichzelf zijn geworden. Mijn al dementerende schoonmoeder was na een kleine operatie op slag volkomen de weg kwijt. Dat is nooit meer goed gekomen.

Medelijden

Mijn moeder is op zich nog behoorlijk bij de pinken, maar wel heel frêle. Zou ze ooit weer leren lopen? Ze lag daar zo mager en bleek in dat grote ziekenhuisbed. Dat vieze ziekenhuiseten ook, ze eet toch al zo weinig. En dan al die drukte om haar heen! De onophoudelijk kakelende Jordaanse dame naast haar, de in- en uitlopende verpleegkundigen; ze is zo gewend aan rust en stilte... Ik had diep medelijden met haar. “Breng maar wat foto’s mee van haar kinderen en kleinkinderen”, zei de verpleegster. “Ze kan een beetje in de war zijn na de operatie, dan heeft ze wat houvast. Nee, niet op de telefoon, dat begrijpt ze misschien niet. Ik bedoel echte foto’s.” Met een benauwd gevoel ging ik op zoek naar echte foto’s. De meest recente die ik kon vinden waren vijftien jaar oud. Zou dat niet juist verwarrend voor haar zijn?

Gezellig

We werden gebeld. Operatie geslaagd. Patiënt is wakker. Met lood in mijn schoenen fietste ik naar het ziekenhuis. Hoe zou ik mijn arme moeder aantreffen? Zou ze me wel herkennen? Daar lag ze. “Dag mama...”, zei ik zachtjes. “Hoe is het nou met je?” Toen ze opkeek, zag ik dat ze een sudoku aan het invullen was. “Ha, lieverd!”, riep ze blij. “Nou, ik heb een nieuwe heup, hoor! Wat zeg je? Nee, ik heb haast geen pijn meer. Ik heb lekker gegeten ook, daarnet. Surinaamse kerriekip. Echt heerlijk! Ik had zo’n honger. Ik moest voor die operatie nuchter zijn, dus dat moet ik nu inhalen!”

Stomverbaasd keek ik haar aan. “O, wat leuk, oude foto’s”, zei ze. “De kleinkinderen sturen ook allemaal mailtjes, zo lief!” Ze liet de mailtjes zien, op haar tablet. “Hé, Lenie”, riep ze tegen haar buurvrouw. “Lieve kleinkinderen heb ik, hè?” Die beaamde dat en liet op haar beurt een tekening van háár jongste kleindochter zien. Een dik, roze paardje in een weiland vol hartjes. Stralend keek mijn moeder me aan. En zei: “Ik vind het hier zó gezellig!”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden