null Beeld

Sylvia Witteman: “Hij komt terug met een droevige blik in zijn ogen”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week doet huisgenoot P voor de verandering eens boodschappen.

Het regent verschrikkelijk, al de hele dag, het is vijf uur en de buienradar meldt dat het de rest van de dag blíjft regenen. “Getver!”, zeg ik terwijl ik uit het raam kijk. “En er moeten nog boodschappen worden gedaan!” Als bij toverslag zijn mijn kinderen verdwenen, de trap op, in hun kamers, de deur niet alleen op slot maar ongetwijfeld ook gebarricadeerd. Wat nu? Ha! Huisgenoot P! Die komt vroeg of laat (laat) uit zijn werk en fietst onderweg langs de supermarkt. Dan moet híj het maar doen, hij is dan tóch al nat. Probleem opgelost. Alleen voorzie ik nu een nieuw probleem: huisgenoot P doet vrijwel nooit boodschappen. Niet omdat hij een schoft is of een seksist, maar omdat hij tachtig uur per week werkt en ik maar veertig.

Boodschappenlijstje

‘Tuurlijk, stuur maar een lijstje!’, antwoordt hij op mijn appje. Nou, daar gaat 'ie dan, een lange lijst zal het niet worden. Mosselen wil ik eten, met frietjes, mijn zoon gaat zelf hamburgers maken voor hem en zijn broertje. Kattenvoer moet er ook komen, en dat is dat. Nu even een lijstje maken voor de ongeoefende boodschappen-analfabeet:‘1 bak mosselen, 2 kilo, liefst xl of l (ligt bij de andere vis); 1 zakje mosselgroente, ligt er meestal naast, als het op is: breng een winterpeen en een prei mee; 1 zak verse frietjes uit het koelvak (bij de verse pasta e.d.); 1 pond biologisch rundergehakt (wel echt biologisch, anders gaan de kinderen zeuren); 1 pakje cheddarplakjes (in het kaaskoelvak, waar ook de geraspte kaas ligt en zo, maar dan wat hoger); 1 zak zachte sesambolletjes (ligt links van het verse brood op een rek aan de muur); 1 pak kattenvoer ‘countryside selectie’, pas op dat je niet die met vis neemt, die vreten ze niet. Succes!’

Klaar. Ik heb inmiddels een lamme hand van het appen, maar nu kan er niks meer misgaan. Toch? Tegen zevenen belt P: “Frietjes liggen bij de verse pasta, appte je, maar waar ligt

de verse pasta?” Om kwart over zeven belt hij dat de mosselen op zijn. “Geeft niks, dan eten wij ook wel een hamburger!”, roep ik. Maar nee, dat is zijn eer te na; hij fietst wel even langs een andere supermarkt. Om halfacht komt hij drijfnat thuis. Ik pak de boodschappentas uit: “Waar is het gehakt?” Druipend en verbijsterd roept hij: “Ik had het! Ik had het echt!” Ik krijg medelijden en zeg: “Joh, de jongens bestellen wel een pizza...”, maar ook dit is zijn eer te na en weg is hij alweer, druipend en al.

Tegen achten is hij terug, nóg natter, maar mét gehakt en een droevige blik in zijn ogen. “Ik weet nu wat er met dat andere gehakt is gebeurd”, zegt hij. “Het is bij het inpakken uit mijn

fietstas gevallen en daarna is het door een auto overreden.”

Die hoeft weer een jaartje geen boodschappen te doen.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden