null Beeld

Sylvia Witteman: “Hoe aardig je ouders ook zijn, op je 22e wil je wel bij ze weg”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie. Deze week wordt ze compleet verrast door haar 22-jarige dochter.

Mijn dochter is een kind van de boemeranggeneratie. Ze ging het huis uit om te studeren, woonde tijdens haar studie op de campus en kwam daarna terug naar het ouderlijk huis. Dat was gezellig, maar het gaf wel een ontzettende rommel. Ja, mijn zoons zijn ook slordig, maar die hebben tenminste elk maar 2 paar schoenen om rond te laten slingeren. Mijn dochter heeft er 40.

Mijn jongens lopen eeuwig rond in dezelfde spijkerbroek; mijn dochter heeft genoeg (onopgevouwen) kleren om een royale kamer tot het plafond mee te vullen. Plus de gang daarnaast. Plus de badkamer. Ook heeft ze de merkwaardige gewoonte om elke dag 2 schone handdoeken te pakken (en die na gebruik tussen de kleren op de grond te smijten). Minimaal 5 keer per dag maakt ze een lekker hapje voor zichzelf, en laat daarbij een spoor na van kruimels, gemorste soep, sinaasappelschillen, kaaskorsten en kleverige beslagkommen. Intussen vond ze toch nog tijd om met haar 2 beste vrienden (een jongen en een meisje) een nieuw huis te zoeken. Want hoe aardig je ouders ook zijn, op je 22e wil je wel een keer bij ze weg. Alleen al omdat ze zo irritant zeuren over klokhuizen op de schoorsteenmantel, vuile sokken in de fruitschaal en jam tussen de pianotoetsen. Het huis werd gevonden. In de buitenwijk van een andere stad, maar met 3 slaapkamers en zelfs een tuintje! Er hadden studenten gewoond, dus het was een behoorlijke smeerboel. Zelfs mijn slordige dochter keek bedremmeld naar de ranzige keuken, dode planten en volle asbakken. Maar dat was nu eens lekker mijn probleem niet. Fluitend reed ik naar huis, pinkte een traantje weg in haar opeens zo lege kamer, maar begon daarna met frisse moed aan het sprokkelen van de tientallen natte handdoeken.

Zelfs mijn slordige dochter keek bedremmeld naar de ranzige keuken

Toen kwam de corona, en ik zag mijn dochter een paar weken niet. Ik sprak haar wel, natuurlijk. Ja, ze hadden het heel gezellig met zijn drieën. Ze hadden zelfs een poes! Voor mijn geestesoog zag ik aangekoekte pannen, schillen, korsten en een overvolle kattenbak. En die 3 jongelui, bleek en vadsig van het zuipen en chips vreten. De coronavrees leek wat af te nemen, iedereen voelde zich gezond en mijn dochter nodigde me ten langen leste uit in haar nieuwe huis. Terwijl ik ernaartoe reisde, sprak ik mezelf streng toe: niet zeuren over de rommel, je was zelf net zo erg, láát ze! Ze deed de voordeur open en mijn mond zakte open van verbazing. Het huis blonk en straalde. De muren waren fris gewit, de gordijnen gewassen, er stonden verse bloemen, een onberispelijke, goed gevulde fruitschaal, het rook er naar allesreiniger en verse koffie. Mijn dochter en haar vrienden blaakten van gezondheid. Zelfs de poes glansde. “We doen elke ochtend yoga in de tuin”, verklaarde ze. “En we koken elke avond vegetarisch. Doe je je schoenen even uit? We hebben net gedweild.” In haar smetteloze slaapkamer was het bed strak opgemaakt. 2 handdoeken hingen keurig te drogen aan een rekje. Eindelijk. Na 22 jaar.

Het zal mij benieuwen hoe lang ze het volhoudt.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden