null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Sylvia Witteman: “Hoe kom ik van die lieve, goedbedoelende vrijwilligers af zonder lomp te zijn?”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft ze over haar ervaringen met vrijwilligers voor de deur van de Appie. 

Boodschappen doen lijkt de laatste tijd wel steeds meer een parcours met hindernissen te worden, en dan bedoel ik nog niet eens de coronarijen. Nee, het grootste probleem is de ingang van de supermarkt. Ik kom daar vaak, soms wel twee keer op een dag (sta je net te koken, en dan is opeens de boter op, of het zout) maar gelukkig is de supermarkt vlak om de hoek. Ik zou bij wijze van spreken het gas niet eens hoeven uitdraaien.

Bij wijze van spreken, inderdaad. Want daar kom ik toegesneld op de poorten van de Appie, met mijn gedachten alleen maar bij die vergeten zak sla, paprika of Parmezaanse kaas, en hop, ik word zowat beentje gelicht door een beroepshalve glimlachend jongmens m/v dat een prangende vraag voor me heeft, bijvoorbeeld: “Hoe denkt u over homoseksualiteit?” of: “Bent u een beetje klimaatbewust?”

De eerste paar keer gaf ik vriendelijk antwoord: “Ik sta volkomen achter elke seksuele geaardheid, zolang er geen kinderen aan te pas komen en alles met wederzijdse instemming plaatsvindt” bijvoorbeeld. Of: “Ik draag het klimaat een warm hart toe, kijk maar naar mijn boodschappentas, van gerecycled, slaafvrij, regenwoudneutraal Max Havelaar-canvas, ziet u wel? En ik scheid mijn afval, ik heb daarnet nog het kartonnetje en het nietje van een gebruikt theezakje afgehaald en die drie onderdeeltjes elk in een eigen vuilnisbakje ter aarde besteld dus ja, we kunnen gerust stellen dat ik klimaatbewust ben. Maar nu moet ik echt even verder hoor, want ik heb een pan eten op staan, en ik moet nog even snel een paar braadworst... ik bedoel vegaschijven halen!”

Geld

Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze vertellen me dan dat homo’s in andere landen worden onderdrukt, en dat het klimaat er, ondanks mijn dappere inspanningen, slecht aan toe is. Dat weet ik allemaal al, en ik weet ook waar het op uitdraait: geld.

Ik ben natuurlijk de beroerdste niet; ik geef graag geld aan iedereen die het hard nodig heeft. Ik steun een lange reeks goede doelen, van verdwaalde zeehondenbaby’s en waterputten voor Bangladesh tot tandheelkundige hulp voor kleine knaagdieren, en er komen er nog steeds nieuwe bij. Geen probleem. Maar ik heb inmiddels zo’n dertig keer met de hand op het hart bezworen dat homoseksualiteit en het klimaat mijn warme, onbevooroordeelde goedkeuring kunnen wegdragen, en dat ben ik inmiddels echt wel zat.

Geen tijd

Hoe kom ik van die lieve, goedbedoelende vrijwilligers af zonder lomp te zijn? “Sorry, ik heb geen tijd”, zeg ik soms, en dan ren ik snel de winkel in, waarna ze me een tikje passief-agressief “Fijne avond nog!” achterna roepen. Toch een beetje ongemakkelijk. “Ik heb gisteren nog een van je collega’s gesproken, mijn beste vrienden zijn homo’s, wij rijden in een elektrische auto, ik koop alleen maar vlees van blije varkens, ik maak elke maand geld over aan een dozijn goede doelen en mijn aardappels staan aan te branden dus, sorry, nu even niet” zeg ik dan nu meestal maar.

Nog een hele mond vol, als je haast hebt.

Misschien moet ik het op een T-shirt laten drukken.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden