null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Sylvia Witteman: Iedere keer zegt haar vader “Zonde, ik ben bijna dood”

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), twee zoons (17 en 15) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor ons een column. Deze week vertelt ze over haar vader die bijna 80 wordt.

Mijn vader wordt volgende week tachtig. Zelf is hij er ook verbaasd over: dat hij het heeft gehááld. Zijn leven was nogal onstuimig, zoals dat heet. Bij mijn vader moet ik altijd aan de uitspraak van die beruchte Noord-Ierse voetballer George Best denken: "Ik heb een hoop geld uitgegeven aan drank, vrouwen, en snelle auto’s. Wat over was, heb ik over de balk gesmeten."

Nou ja, aan auto’s heeft mijn vader zijn geld niet verspild, dat moet ik hem nageven. Ik heb hem nooit anders zien rijden dan in de meest aftandse, vijfdehands roestbakken. Mijn vader is rusteloos van aard, maar lopen kan hij nauwelijks meer. IJsberen doet hij daarom per auto. Hij gaat een kwartiertje bij de een langs, een halfuurtje bij de ander, een potje schaken bij een oude vriend, een hapje eten bij een oude vriendin. Hij logeert dan eens hier, dan eens daar, en zo kachelt hij door heel Nederland in die vieze, oude auto van hem.

Plakband

Ik heb nog nooit een smeriger auto gezien dan die van mijn vader. Hij rookt er onafgebroken in, naar eigen zeggen omdat hij nergens anders meer mag roken. Omdat hij de asbak nooit leegmaakt liggen de peuken door de hele auto. De achterbank ligt vol met kranten, tijdschriften, halfvolle flessen wijn, etensresten, kleren en toiletspullen. Als de auto iets mankeert (en dat is vaak) repareert mijn vader zoals hij altijd alles zijn hele leven heeft gerepareerd: met postelastiek of plakband. Nee, aan auto’s heeft hij zijn geld nooit verspild en inmiddels doet hij dat ook niet meer aan drank en vrouwen. Zijn huidige vrouw, een paar jaar jonger dan ik, verdient haar eigen geld. Gelukkig maar, want het zijne is op. Voor het zware drinken wordt hij ook echt te oud. Na een paar glaasjes valt hij op de bank in slaap.

Schooier

Een schooier in hart en nieren is hij, dat wel. \\\\\\\"Heb je misschien een overhemd voor me dat je man niet meer draagt?\\\\\\\", vraagt hij dan. Tuurlijk, papa. Een overhemd. Een paar schoenen. Een trui. Een portie ingevroren draadjesvlees, want daar houdt hij zo van. \\\\\\\"Geef me maar twéé van die bakjes, want ik krijg thuis niks behoorlijks\\\\\\\" (zijn vrouw is vegetariër) \\\\\\\"en heb je misschien een paar sokken voor me? Ik draag deze al een jaar onafgebroken, en ze gaan een beetje stuk. Maar ze stinken niet hoor!\\\\\\\" En dan trekt ie ze uit, om ze te laten ruiken aan wie het maar wil. Niemand, dus.

Kom, dacht ik na de zoveelste bedelpartij, we zullen pa eens in de kleren zetten. Ik ging een uurtje de stad in, en kocht een stapel T-shirts, overhemden, sokken, truien. Veel te veel!\\\\\\\", zei hij toen hij de spullen zag. \\\\\\\"Zonde, ik ben toch bijna dood...\\\\\\\" Hij wordt nu dus tachtig. Van doodgaan lijkt het in de verste verte niet te komen. Op gezette tijden voorzie ik hem opnieuw van verse kleren. \\\\\\\"Zonde, ik ben bijna dood\\\\\\\", zegt hij dan telkens. Al járen. Maar niks, hoor.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden