null Beeld

Sylvia Witteman: “Ik moest de trui weggooien. Gehúild heb ik”

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Wie was het kind dat de legendarische uitspraak deed: als mijn moeder het koud heeft, moet ík een vest aan? Ik had het zelf kunnen zijn. Mijn toch al niet fabuleuze jeugd werd bemoeilijkt doordat mijn moeder, tenger en klein, het bijna altijd koud had, waardoor ik bijna altijd een vest aan moest. Of een trui. Mijn oma breide ze van zware kriebelwol in kleuren die ik vreselijk vond: bruin, donkergroen of beige, hoe ik ook smeekte of het niet eens rood mocht zijn, of roze. Nee, want dat kon je ‘nergens bij dragen’. Zodra de temperatuur onder de 20 graden zakte, werd de vrees uitgesproken dat ik kou zou vatten en hop, daar werd ik weer in zo’n wollen creatie gehesen. “Je went er wel aan”, zei mijn moeder. Maar dat was niet zo.

Toen ik 12 jaar was, gaf mijn moeder het gedwongen inpakken op. Wat een feest! Er volgden 2 of 3 gelukkige jaren. Van pure vreugd droeg ik, ook in de winter, nooit iets warmers dan een spijkerjasje, al bleef mijn moeder jammeren over de dubbele longontsteking die ik zou oplopen. Dat gebeurde niet.

Woeste motiefjes

In de jaren 80, ik was 15 jaar, raakte de Enorm Grote Trui Met Woeste Motiefjes in de mode. Hij kwam bijna tot je knieën en had een wijde hals die bij voorkeur van je schouder af zakte. Ik vond die truien ontzettend cool. Ze waren van dunne, lichte wol, dus niet te warm, en kriebelen deden ze niet door de wijde hals.

Mijn oma was blij verrast met mijn verzoek: “Kind toch, eindelijk word je verstandig!” Ze schudde haar hoofd bij de woeste kleuren van mijn keuze en ook die wijde hals vond ze raar, maar ze dééd het toch maar. Het was een hele klus, die trui, niet alleen door het formaat maar ook door dat ingewikkelde motief. Maar ach, wat was hij prachtig toen hij klaar was, precies op de eerste koude dag van de herfst. Ik trok hem aan en deed hem de hele winter niet meer uit. Iedereen benijdde me om die trui. Mij en mijn broertje, want aangestoken door mijn truienvreugde had hij onze oma een grote groen-rood-gele trui met het hoofd van Bob Marley erop laten breien.

Huilen

In mei trok ik mijn trui met tegenzin uit en propte hem in de kast. Toen ik hem in september weer aan wilde, bleek hij verteerd te zijn door de motten. Ik moest hem weggooien. Gehúild heb ik. Laatst vond ik een oude foto terug van mezelf in die trui. Allemachtig, wat was dat ding bij nader inzien lelijk. Zelf was ik trouwens een stuk mooier dan ik me herinnerde. Oscar Wilde zei het al: youth is wasted on the young.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden