null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Sylvia Witteman: “Ik werd door mijn man en zoons uitgemaakt voor suf oud wijf”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week vertelt ze over weekendjes weg met haar kinderen.

“Laten we een weekendje naar Brussel gaan”, zei mijn dochter. “Leuk!”, antwoordde ik. Maar meende ik dat wel? Ik was moe na een periode van hard werken. Stedentripjes zijn over het algemeen niet echt rustgevend. Met terugwerkende uitputting dacht ik terug aan mijn laatste weekendje weg, met huisgenoot P. en mijn zoons naar Londen. In die twee dagen moesten en zouden ze alles zien wat Londen te bieden heeft. De Tower of London, de Changing of the Guard, het British Museum, Oxford Street, Notting Hill, Hyde Park en West End, de markt in Covent Garden, Westminster en de Big Ben, de kroonjuwelen, het reuzenrad... en dan was er nog iets met Harry Potter. Ik ben vergeten wát, maar het was doodvermoeiend.

We waren, hoe dan ook, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op stap. We aten onze broodjes onderweg op straat terwijl het de hele tijd gutste van de regen. Toen ik de tweede, slopende dag afhaakte voor een middagdutje in het hotel, werd ik door die drie mannen keihard uitgelachen en uitgemaakt voor suf oud wijf. Thuis moest ik een week bijkomen van het avontuur. “Leuk!”, riep ik toch nog maar eens tegen mijn dochter. Als suf oud wijf mag ik immers allang blij zijn dat er nog een kind met me op reis wil, nietwaar? Maar in gedachten ging ik al na wat we in Brussel allemaal moesten bekijken, dat weekend.

Daar zaten we dan in de trein, mijn dochter en ik, met verstandige schoenen en nuttige rugzakjes. “Zullen we als we aankomen meteen maar naar het Koninklijk Paleis?”, vroeg ik, met de dood in het hart. “Of wil je eerst naar de kathedraal? Of het Atomium? Of...” Ze keek me verbaasd aan. “Mam”, zei ze. “Laten we eerst rustig naar ons appartementje gaan, dan zien we wel.” Het was een prettig appartement. We zonken neer op het bed, zetten Netflix aan en binnen vijf minuten lagen we een heerlijk slappe romcom te kijken, met een glaasje wijn. Toen de film was afgelopen, liep het tegen etenstijd. “Ik heb hier vlak om de hoek een gezellig restaurantje gezien”, zei mijn dochter. “Of wil jij naar een moeilijke sterrentent?” “Nee, om de hoek!”, antwoordde ik haastig. We aten heel lekker en gingen intens tevreden naar bed. De volgende ochtend sliepen we lang uit en ontbeten op ons dooie gemak. We slenterden over de vlooienmarkt. Dat was leuk. Daarna was het tijd voor de lunch en een middagdutje. Nog een eindje slenteren, en voor we het wisten was het alweer etenstijd. “Moeten we écht naar het Atomium?”, vroeg mijn dochter achter haar pannetje mosselen. Dat lijkt me zo’n gedoe... trouwens, Manneken Pis heb ik al eens gezien. Viel eigenlijk nogal tegen. En ik ben in een heel fijn boek bezig...” We namen nog een Belgisch biertje en gingen lekker vroeg slapen. De volgende dag verliep in grote lijnen hetzelfde. Kalm en gezellig. “Was het leuk? Jullie zullen wel moe zijn!”, zei huisgenoot P. toen we thuiskwamen. “Nou en of!”, riepen we in koor.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden