null Beeld

Sylvia Witteman: “Ik werk mijn hele leven lang al thuis”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie. Ook zij werkt thuis. Ze heeft zelfs nooit anders gedaan.

Als ik op een feestje met een groepje vriendinnen praat, gaat het gesprek opvallend vaak over werk. En dan niet zozeer over het werk zelf, maar over de werkvloer. Daar is meestal van alles op aan te merken. Er is geregeld sprake van gemene collega’s, ontoeschietelijke bazen (m/v), een ongezellige kantoortuin, geroddel bij de koffieautomaat, stress, vermoeidheid, (on)beantwoorde verliefdheden... Ik sta er dan altijd een beetje voor spek en bonen bij. Ik heb nooit gewerkt op een werkvloer.

Ik heb jarenlang gedacht dat een kantoortuin een vriendelijk grasveldje naast het kantoor was waar men tussen de middag op een bankje een boterhammetje kon eten. Ik zet mijn koffie zelf. En mocht ik verliefd willen worden op iemand anders dan huisgenoot P., dan komen alleen de glazenwasser en de bezorger van PostNL in aanmerking. Ik heb mijn hele leven nog nooit ergens anders gewerkt dan thuis.

"Ik hoef me ’s ochtends niet netjes aan te kleden"

Dat heeft ontzaglijk veel voordelen. Ik hoef me ’s ochtends niet netjes aan te kleden. Ik hoef me zelfs helemáál niet aan te kleden. Ik hoef ook geen representatieve kleren te kopen, wat geld scheelt en goed is voor het klimaat. Ik hoef niet met de auto in de file, of in de spits met de trein. Ik hoef meestal nergens naartoe. Ook dat scheelt weer CO2-uitstoot.

Maar er is meer. Ik hoef ’s middags geen boterham te eten, of een enge, kille salade uit een dito kantine, ik kan iets lekkers opwarmen uit mijn eigen ijskast en opeten aan mijn eigen gezellige keukentafel. Toen mijn kinderen klein waren, kon ik ze direct van school ophalen als ze ziek waren. Ik hoef geen vrij te nemen als ik de loodgieter verwacht, of de man die de afzuigkap komt repareren. Als mijn oude moeder belt dat ze zich niet zo lekker voelt, dan fiets ik er even heen met een pannetje bouillon. Lekkere bouillon, die op mijn fornuis heeft staan trekken terwijl ik boven in alle rust zat te werken.

"Over mij wordt niet geroddeld"

Ik heb geen collega’s, dus over mij wordt niet geroddeld. Ik heb geen baas, want dat ben ik zelf. En ik ben enorm toeschietelijk. Ik mag van mezelf een middagdutje doen, tussendoor een wasje draaien en een rondje lopen door het park als de zon schijnt. Ondanks dit alles verzet ik veel werk. Niemand zeurt thuis aan mijn kop over dat nare mens van sales, die rotvent van personeelszaken, de dure broodjes in de kantine, het verregende bedrijfsuitje naar Drievliet, het zwangerschapsverlof van Jantine en het decolleté van de uitzendkracht die haar vervangt.

Ik kan gewoon in opperste concentratie doen wat ik moet doen. Zo schiet ik lekker op en blijft er tijd over voor leuke dingen. Naar feestjes en etentjes, bijvoorbeeld. Waar mijn vriendinnen altijd welwillend knikken als ik over míjn relaxte manier van werken praat. Waarna ze tóch om het hardst roepen dat ze nooit met me zouden willen ruilen. Onbegrijpelijk.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden