null Beeld

Sylvia Witteman: “Kussens wassen? Nooit van gehoord! Je wast een stoel of tafel toch ook niet?”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week ontdekt ze de duistere geheimen van het huishouden. 

Een mens is nooit te oud om te leren. Zo was ik officieel al volwassen toen ik erachter kwam dat je matras niet je hele leven meegaat. Ik was begin twintig en een vriendin deed me het bestaan van de zogeheten huisstofmijt uit de doeken. “Je kletst uit je nek”, zei ik dapper, maar toen ze weg was, sloop ik toch naar mijn matras en trok met een ruk het onderlaken eraf. Verbeeldde ik het me nou of zag ik iets krioelen? Hoe dan ook, mijn matras zag eruit zoals matrassen eruitzien, die al jaren op de vloer van nooit gestofzuigde studentenkamers in oude, vochtige huizen liggen: onbeschrijflijk smerig. Had ik mijn beddengoed wat vaker verschoond, dan had ik het eerder gezien. Maar ja, ik had wel wat leukers te doen dan mijn bed verschonen. Van mijn moeder kreeg ik, na enig aandringen, geld voor een nieuw matras en, geheel ongevraagd, het advies mijn matras op pallets te leggen en te bekleden met een molton. Ik deed het en voelde me volwassener dan ooit.

Hoe oud was ik toen ik erachter kwam dat ook hoofdkussens niet eeuwig meegaan? Vijfentwintig, schat ik. Kon ik soms niet ruiken? (Nou ja, ik rookte. Iedereen rookte toen, overal. De hele wereld stonk, dus dan valt de zompige, oudehondenlucht van een extra belegen hoofdkussen niet zo op). Ze werden wel hinderlijk plat en vettig, na een paar jaar. “Ik denk dat we nieuwe kussens moeten kopen”, zei ik tegen huisgenoot P. “Zou dat duur zijn?” Hij haalde zijn schouders op. Ook hij had geen idee, maar er waren leukere dingen om geld aan uit te geven. “Kunnen we ze niet wassen of zo?”, vroeg hij. Ik lachte hem uit. Kussens wassen, daar had ik nog nooit van gehoord. Je waste een stoel of tafel toch ook niet? Nieuwe kussens bleken eigenlijk helemaal niet duur – op de markt kreeg je ze al voor onder een tientje – en het was onvermoed heerlijk om op een fris kussen te slapen. Al gauw kocht ik een paar keer per jaar nieuwe kussens, eerst voor P. en mij, later ook voor onze gestaag groeiende kinderschare. De ‘oude’ gooide ik weg.

Hoe oud was ik toen ik erachter kwam dat je kussens wél kon wassen? Laten we het erop houden dat ik al een leesbril nodig had om de etiketjes te lezen. Nee, maar! En ze konden nog in de droger ook! Nou, dat liet ik me geen twee keer zeggen. Elke paar maanden waste ik al onze kussens. Maar de zomers werden steeds heter. Steeds vaker waste ik de zweterige kussens om ze fris te houden. “Is dat normaal om je kussens zo vaak te wassen?”, vroeg ik aan mijn volgers op Twitter.

Hoe oud was ik toen ik erachter kwam dat er ook moltons voor kussens bestaan? Dat was gisteren. Ik heb ze meteen gekocht. Fijn hoor! Maar het bange vermoeden blijft aan me knagen dat het huishouden nog vele duistere geheimen voor mij in petto heeft. Zelfs op de plek waar ik een derde van mijn leven in doorbreng: mijn bloedeigen bed.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden